REAL POLITIK NR. 121
1 – 28 SHKURT 2026
Komente “ flash” mbi 4 ngjarjet kryesore diplomatike, shkurt dhe shqip, vetëm me 1000 fjalë nga analisti i njohur, Mjeshtër i Madh në Diplomaci
DR. JORGJI KOTE
1.Marco Rubio “me pambuk“! Ndryshe nga Zv.Presidenti J.D. Vance që në Konferencën e kaluar të Sigurisë së Munihut lëshoi rrufe dhe bubullima anti-europiane, këtë vit, më 13 – 15 Shkurt, në edicionin e saj të 62, Sekretari amerikan i Shtetit Marco Rubio foli me të njëjtin shqetësim dhe paralajmërim për Europën; por ama me stof, gëzof dhe sharm diplomatik ose “ me pambuk” siç themi në shqip. Evokoi historinë e lavdishme të aleancës më të madhe shekullore, traditat dhe ndihmesën europiane, mësimet dhe trashëgiminë e pasur amerikane nga vendet europiane, betejat dhe fitoret e përbashkëta deri tani vonë. Por, tani tha ai kjo i takon të kaluarës, e ardhmja është e zymtë dhe e panjohur. Ndaj edhe Rubio tha se tani “ o mete për vehte” duke numëruar një për një problemet dhe sfidat e Europës; kjo e fundit dalëngadalë duhet të mësohet të eci me këmbët e veta dhe e pavarur nga mbështetja amerikane.
2. Pikëpyetje të mëdha! Kanë lindur qysh përpara dhe sidomos tani që Bordi i Paqes për Gazën u inaugurua më 17 Shkurt në Uashington dhe po fillon nga puna. Me shumë dyshime, skepticizëm dhe pikëpyetje madhore që presin përgjigje nga SHBA-të dhe Presidenti Trump. Duke filluar procedurat sa “hap e mbyll sytë“ të Bordit, pa konsultime me aleatët europianë, pa forume paraprake dhe këshillime, siç është vepruar për krijimin e OKB-së, Këshillit të Europës, dhe OSBE-së, për të cilat janë dashur 4 – 5 vite kohë, negociata dhe konsultime, për një konsensus maksimal dhe jo gjysmak si me Bordin. Gjithashtu, ato drejtohen me forume dhe rregulla të qarta mbi bazën e rotacionit dhe jo për gjithë jetën nga i njëjti person apo shtet, siç po ndodh me Bordin e Paqes. Ndërkohë, shumë vende Europiane dhe me peshë kanë abstenuar ose e kanë kundërshtuar Bordin për shkak të dyshimeve lidhur me zëvendësimin ose mbivendosjen e OKB-së dhe tejkalimin e mandatit të përcaktuar nga KS i OKB-së për Gazën. Edhe pse në fjalën e tij më 17 Shkurt, Trump u mundua të krijonte bindje se nuk e kishte atë qëllim, madje duke vlerësuar OKB-në, me të mirat dhe të metat e saj. Mirëpo dyshimi fillestar mbetet deri në zhvillimet e ardhshme. Kryesorja, tani që festa, spektakli dhe fishekzjarret festivë mbaruan, puna për fazën e dytë të Paqes në Gaza ende nuk ka filluar. Ka shumë pikpyetje për çarmatosjen e Hamasit, mënyrën si do veprohet, trupat ndërkombëtare, procedurat e angazhimit dhe vetë strehimin e tyre. Ndërkohë, Izraeli nuk po tërhiqet dhe po sulmon përditë Hamasin dhe popullsinë e pafajshme. Po kështu janë ende të pazgjidhura aspektet financiare, pa lenë mbas dore rreziqet nga një luftë e mundshme ndaj Iranit me pasoja të mëdha në gjithë rajonin dhe të tjera probleme që po ulërasin për zgjidhje.
3. Në Uashington PO ama në Shtëpinë e Bardhë JO! Prania dhe fjala e Kryeministrit Rama në takimin e Bordit të Paqes më 17 Shkurt në Institutin e Paqes “Trump“ në Uashington ishte hap pozitiv dhe arritje për politikën dhe diplomacinë tonë. Por, me atë rast dolën dy shqetësime madhore. I pari nëse duhej që Rama në fjalën e tij të përmendte fatin e liderëve të ish UÇK-së dhe efekti i tyre i pritshëm.
Me keqardhje themi se efekti i tyre është pothuajse zero; madje më shumë mund t’u prish punë liderëve të UÇK-së, mbasi konsiderohet ndërhyrje politike. Kështu ndodhi edhe tre vite më parë në Strasburg me fjalimin kundrathënës për të njëjtën çështje. Rezultati: asnjë lehtësim, madje Prokuria Speciale ka kërkuar 45 vite burg për secilin lider të Kosovës. Fjalime të tilla jashtë axhendës mund të japin vota brenda vendit, të kënaqin publikun në Tiranë dhe në Prishtinë, të nxjerrin dhe ndonjë duf e mllef, por vetëm aq. Ndaj, është shumë më efektive që të tilla probleme delikate të bisedohen qetë dhe shtruar në takime të mbyllura dypalëshe ose nëpërmjet kanaleve të tjera diplomatike.
Shqetësimi i dytë që kaloi disi në heshtje, me përjashtim të opozitës dhe medias së saj ishte se megjithë praninë dhe shtrëngimin e duarve me Presidentin Trump prapë Rama nuk u ftua në Shtëpinë e Bardhë. As në Departamentin e Shtetit nga Marco Rubio, si Presidentja Osmani. Ndërkohë, çuditërisht, as Ambasada amerikane në Tiranë nuk bëri kurfarë prononcimi përshëndetës, qoftë edhe për mirësjellje për praninë dhe fjalën e Ramës në Uashington.
Shqetësimi shtohet se këto “Jo“ pasojnë mungesën e pazakonshme të Ramës në Davos dhe në Munih. Ndaj shqetësimi madhor lidhur me aksesin diplomatik të Kryeministrit Rama në Shtëpinë e Bardhë, në Bruksel, Berlin dhe gjetkë mbetet.
4. Darkë e çuditshme! ishte ajo më 9 Shkurt që Presidenti i Këshillit Europian Antonio Costa dha në Bruksel për Kryeministrin Rama. Asnjë njoftim mbi tematikën, vetëm të nesërmen një foto dhe një njoftim i thatë i zyrës së Costës se aty u bisedua mbi hapat për integrimin europian. Për mëngjesin e punës as edhe një fjalë. Nëse do të kishte lavde dhe lëvdata, siç jemi mësuar deri tani vonë, padyshim që makineria propagandistike qeveritare do të t’i binte fort borive. Por kjo nuk ndodhi, pati vetëm terr informativ. Në fakt, Rama shkoi në atë darkë i thirur me urgjencë pas pas zhurmës dhe skandalit me hezimin dhe vonesat lidhur me dhënien e autorizimit për arrestimin e Belinda Ballukut. Një kambanë e fortë alarmi për Brukselin që vetëm aty nuk fal; ca më tepër kur priet të mbyllet grupkapitulli i parë mbi Themeloret. Mirëpo koha po fluturon, kanë kaluar 16 muaj nga çelja e atij grupkapitulli por nuk ka asnjë shenjë, duke rrezikuar vonesa të tjera dhe vetë objektivin e mbylljes së 6 grupkapitujve brenda vitit 2027.
Mirëpo, nuk shkon fare që nga një anë duam të jemi në BE më 2030, por nga ana tjetër nuk lemë gur pa lëvizur me sofizma dhe sajesa ligjore për të fshehur krimin, korrupsionin dhe eksponentët e tyre të lartë qeveritarë ose duke zbatuar standarde të dyfishta ndaj tyre, “njerin si të nënës dhe tjetrin si të njerkës“. Ndaj, ka arsye të mendohet se Brukselit i ka ardhur në majë të hundës dhe i ka bërë Ramës paralajmërimin e fundit por në heshtje. Ndryshe, kundërshtimi ndaj tij do të bëhet publik dhe do të përshkallëzohet me pasoja të paparashikueshme sidomos për realizimin e objektivit Shqipëria në BE 2030. E cila do të mbetet vetëm slogan mjeran zgjedhor dhe dëshirë e mirë.
© 2026 Argumentum
