Pas sulmeve të papritura të javës së kaluar dhe inkursionit të paprecedentë nga luftëtarët e Hamasit, Izraeli zyrtarisht shpalli gjendjen e luftës dhe nisi një mobilizim të madh.
Burimet bëjnë të ditur se janë thirrur 360 mijë rezervistë. Ata do të plotësojnë një forcë ushtarake aktive prej më shumë se 150,000, duke i dhënë Izraelit gjysmë milioni burra dhe gra me uniformë.
Cili është qëllimi i krijimit të një ushtrie kaq të madhe dhe si do të përdoret ajo?
Tre funksione, një forcë
Në shumicën e ushtrive të botës që përdorin rekrutët, trefishimi i numrit të ushtarëve zakonisht do të kërkonte muaj dhe jo javë. Izraeli do ta arrijë këtë shumë më shpejt, më së shumti brenda dy javësh.
Elementët kryesorë që lejojnë një grumbullim kaq të shpejtë të forcave përfshijnë ndërgjegjësimin e popullsisë për nevojën për të marrë pjesë aktive në mbrojtje, trajnim intensiv gjatë shërbimit të detyrueshëm ushtarak që zgjat tre vjet për meshkujt dhe dy për femrat, periudha rifreskuese në rezervë aktive prej disa javësh çdo vit. , planifikim i mirë, i testuar dhe i provuar në konflikte të shumta ndërkombëtare dhe të brendshme në të kaluarën, dhe territor mjaft i vogël me distanca të shkurtra edhe midis pikave më të largëta.
Rezervistët mund të raportojnë në stacionet ose kazermat e tyre aq shpejt sa që sistemi shpesh ngadalëson qëllimisht shkallën e marrjes për të qenë në gjendje të përpunojë të gjithë mbërritjet. Megjithatë, ndërtimi do të jetë i shpejtë dhe mund të supozohet se, në fundjavën e ardhshme, ushtria izraelite do të ketë të paktën gjysmën e rezervistëve të deklaruar në detyrë në vendet e tyre të caktuara.
A do të sulmohet Gaza nga gjysmë milioni ushtarë? Jo, kjo ide sigurisht që as nuk është menduar nga komanda e lartë izraelite.
Çdo forcë ushtarake ka nevojë për një hapësirë të caktuar manovrimi dhe vendosja e më shumë ushtarëve sesa nevojiten optimalisht në çdo territor nuk rrit shanset e suksesit, përkundrazi, shpesh mund të çojë në kaos në fushën e betejës.
Por nëse ato nuk do të përdoren për të sulmuar Gazën, pse të futemi në mundimin për të pasur gjysmë milioni burra dhe gra të armatosur?
Sepse ata do të duhet të ofrojnë tre funksione kryesore: një forcë sulmuese, një forcë mbrojtëse dhe një forcë të brendshme të sigurisë.
Forca sulmuese do të vendoset në pozicione nga të cilat mund të sulmojë Gazën dhe të arrijë çdo objektiv ushtarak që i vihet nga komanda izraelite. Ato do të diskutohen në ditët në vijim në këtë analizë.
Madhësia e kësaj force do të përcaktohet nga detyra e saj e saktë, e cila nuk dihet dhe është sigurisht një nga sekretet më të ruajtura ushtarake izraelite. Por do të përcaktohet ose kufizohet gjithashtu nga madhësia e fushës së mundshme të betejës: linja e kontaktit midis Rripit të Gazës dhe Izraelit është vetëm 51 km (32 milje) e gjatë.
Llogaritjet konvencionale ushtarake tregojnë se cilido qoftë qëllimi përfundimtar i forcave të vendosura kundër Gazës, madhësia e tyre do të jetë shumë më pak se 100,000, ndoshta vetëm gjysma e këtij numri.
Qëllimi kryesor i krahut të dytë, forcës mbrojtëse, do të jetë të veprojë si një parandalues ndaj sulmeve të mundshme në katër kufijtë e saj ndërkombëtarë.
Shqetësimi më i vogël i Izraelit është kufiri me Jordaninë, me të cilin ai ka marrëdhënie të qëndrueshme dhe pothuajse miqësore. Linja që demarkon kufirin jugor të shkretëtirës me Egjiptin është pak më e rrezikshme për shkak të mundësisë së inkursioneve të grupeve ushtarake nga Sinai në shkretëtirën Nakab (Negev).
Por të dyja vendet në përgjithësi duan të respektojnë marrëveshjet e nënshkruara me Izraelin dhe është pothuajse e sigurt që liderët e tyre nuk po mendojnë të lëshojnë ushtritë e tyre në Izrael.
Më pas në linjën e shqetësimit është kufiri tokësor me Sirinë mbi zonën e çmilitarizuar në Lartësitë Golan.
Presidenti Bashar al-Assad ka mjaft shqetësime për sigurinë në vendin e tij të trazuar dhe të shkatërruar pa hyrë në ndonjë aventurë kundër Izraelit, por ndonjë nga dhjetëra fraksione të armatosura në Siri mund të dëshirojë të kontribuojë në atë që ata e shohin si kauzë palestineze.
Trupat e Kombeve të Bashkuara të armatosura lehtë dhe pak të përhapura që mbajnë zonën e çmilitarizuar (DMZ) nuk do të ishin të krahasueshme me një forcë të dedikuar, kështu që edhe Izraeli duhet ta mbulojë këtë mundësi.
Deri më tani, shqetësimi më i madh për udhëheqjen izraelite janë luftëtarët e Hezbollahut në anën tjetër të kufirit 120 km (75 milje) me Libanin. Milicia shiite është një organizatë e dëshmuar nga beteja, e ashpër, ushtarakisht kompetente, e pajisur mirë dhe e disiplinuar.
Ajo është gjithashtu e vetmja forcë luftarake arabe, edhe pse jo një ushtri kombëtare, që fitoi mbi Izraelin në fushën e betejës, duke e detyruar atë të tërhiqej nga Libani Jugor në vitin 2000.
Hezbollahu ka një arsenal të vlerësuar prej më shumë se 40,000 raketash që mund të godasin thellë brenda Izraelit, dhjetëra mijëra luftëtarë shumë të motivuar dhe pajisje që mund të japin një goditje të fortë. Si i tillë, Izraelit do t’i duhet të vendosë rezerva të konsiderueshme për ta përballuar atë, duke i vendosur ato në disa shtresa për të parandaluar çdo surprizë të keqe në veri.
Roli i tretë i forcave të armatosura, siguria e brendshme, do të përfaqësojë zonën më të madhe të përgjegjësisë për ushtrinë izraelite./Al Jazeera
/Përshtati në shqip: Argumentum.al
