Gazetari pakistanez Muhammad Asghar ka qenë në qendrën e edukimit dhe trajnimit profesional në Kashgar të Rajonit Autonom të Xinjiang-Ujgurit të Kinës Veriperëndimore. E gjerë, e rregullt, me gjallëri dhe shpresë…këto janë përshtypjet e para për të. Si gazetar, ai gjithmonë u kushton vëmendje njoftimeve nga mediat perëndimore mbi qendrat e edukimit dhe trajnimit në Xinjiang. Por njoftimet nga mediat perëndimore për “kampet e ndalimit” të tmerrshme dhe dëshpëruese janë krejtësisht ndryshe nga ato që ka parë ai.
“Para vizitës, mendoja që ‘kampi i trajnimit’ do të ishte një zonë e ngushtë me plot njerëz, me kushte të këqija brenda, me rrethim nga tela dhe me roja të armatosura te porta,” tha Muhammad Asghar.
Ajo që e ka habitur më shumë atë është se qendra që ai vizitoi dukej më shumë si një kampus universitar, sesa një “kamp trajnimi”. Qendra e trajnimit kishte pesë ndërtesa banimi 5-katëshe, dhe çdo dhomë mund të strehonte dy studentë. Restoranti me vetëshërbim mund të priste mbi 500 veta dhe ofronte ushqime të ndryshme të shijshme për studentët e ushqim hallall për myslimanët.
“Kur u futa në një klasë muzike, pashë mbi 30 të rinj që po jepnin shfaqje me gjallëri. Jashtë klasës unë pashë që studentët po luanin lojëra të ndryshme ose po bënin ndeshje futbolli në fushë. Çdo njeri ishte i kënaqur,” tha Asghar-i.
Pas bisedës me disa studentë ujgurë që ishin ndikuar nga mendimet ekstremiste fetare ose që ishin të papunë për shkak të mungesës së aftësive teknike, Asghar-i mori vesh se ata morën pjesë në trajnim me vullnetin e tyre, për të krijuar një jetë më të mirë. Studentët mund të kthehen në shtëpi gjatë fundjavëve ose festave, për të vizituar familjen dhe miqtë; gjithashtu, kurset që ata ndjekin janë të gjitha falas, përfshirë gatimin, qëndisjen, zbukurimin e flokëve, gjuhën standarde kineze, si edhe njohuritë fetare dhe ligjore.
Disa njerëz ndoshta mund të mendojnë se ata mund të jenë nën presion ose se sjellja e tyre nuk ishte e vërtetë. Për këtë, Asghar-i tha: “Do të ishte e pabesueshme që qeveria kineze të arrinte të gjente kaq aktorë të shkëlqyer. Buzëqeshjet e lumtura nuk mund të sajohen, dhe ajo që kam parë është lumturi reale.”/cgtn
