Artikull i Abasadorit të Rusisë në Shqipëri A.A.Zaytsev me rastin e Ditës së Unitetit Kombëtar
Çdo vit, më 4 nëntor, në Rusi kremtohet festa shtetërore – Dita e Unitetit Kombëtar. Ajo lidhet me ngjarjet e vitit 1612, kur një milici vullnetare popullore e udhëhequr nga Kuzma Minin dhe knjazi Dmitry Pozharsky çliroi Moskën nga pushtuesit e huaj, duke i dhënë fund një prej sprovave më dramatike në historinë ruse – Periudhës së Zymtë (Smuta) – një kohë që u karakterizua nga dobësimi i pushtetit qendror në fund të shek. XVI dhe fillim të shek. XVII, sundimi i të vetëshpallurve, intervencioni polak dhe suedez, lufta e çifligarëve për pushtet, si edhe shkatërrimi i vendit.
Fillimi i shekullit XVII u bë një periudhë sprovash të rënda: Rusia ishte në prag të humbjes së sovranitetit të saj dhe mund të zhdukej nga harta e Evropës. Në vitin 1612 shteti më i fuqishëm në atë kohë në Evropën Lindore – Rech Pospolita – pushtoi gjithë pjesën perëndimore të Rusisë. Tokat veriore ishin zënë nga suedezët, ndërsa qytetet tej Moskës ishin shkatërruar nga lufta civile. Rusia ndjente një nevojë të mprehtë për njerëz të aftë që mund të bashkonin popullin në luftë kundër pushtuesve. Protesta spontane kundër sundimit të polakëve shpërthyen në shumë qytete, por ishin tregtari nga Nizhny Novgorod, Kuzma Minin dhe knjazi Dmitry Pozharsky që me të vërtetë ngritën popullin në luftë. Thirrja e tyre për unitet, për mbrojtjen e fesë, tokës dhe Atdheut, gjeti mbështetje te mijëra njerëz në të gjithë vendin. Nën udhëheqjen e Minin dhe Pozharsky në qytetin Jaroslavl u krijuan trupa popullore vullnetare, në thelb mbarëkombëtare, që përfshinë përfaqësues të shtresave, kombësive dhe besimeve të ndryshme.
Si rezultat i betejës së zhvilluar në verë të vitit 1612 pranë Moskës, trupat popullore vullnetare korrën fitore dhe shpejt, më 4 nëntor, hynë triumfalisht në portat e Kremlimit të Moskës, e çliruar nga polakët.
Kanë kaluar më shumë se katër shekuj, por kjo vepër e popullit vazhdon të mahnisë me forcën e saj të madhe patriotike. Në një situatë kritike, njerëz të besimeve dhe kombësive të ndryshme arritën të bashkoheshin përballë një kërcënimi ekzistencial, të kuptonin se fati dhe e ardhmja e Atdheut të tyre varej nga vetë ata. Ngjarjet dramatike të asaj kohe mbeten një mësim i rëndësishëm dhe udhëzues historik për të gjithë brezat e ardhshëm. Një rregull për të çmuar dhe për të mbrojtur me shenjtëri interesat kombëtare, një kujtesë se harrimi i tyre mund të çojë në humnerën e shpërbërjes dhe në shkatërrimin e vendit. Sot Minin dhe Pozharsky nderohen në Rusi si heronj, duke mishëruar guximin dhe besnikërinë e vërtetë ndaj Atdheut. Një monument në nder të tyre ështëvendosur në qendër të kryeqytetit rus – në Sheshin e Kuq, pranë Katedrales së Shën Vasilit të Bekuar.
Kohezioni dhe uniteti i popullit tonë shumëkombësh dhe shumëkonfensional kanë mundësuar jo një herë ruajtjen e sovranitetit dhe mbrojtjen e shtetit tonë. Shembuj të tillë në historinë ruse ka jo pak. Këtu përfshihen zmbrapsja e dyndjes së Napoeleonit në vitin 1812, rindërtimi i vendit pas Luftës Civile të viteve 1917-1922, lufta kundër pushtuesve nazistë në vitet e Luftës së Madhe Patriotike të viteve 1941-1945. Rilindja e vendit në vitet e pasluftës ishte mbarëpopullore, po kështu rikthimi i saj në një vend të denjë midis fuqive kryesore të botës pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik në vitin 1991.
Sot Rusia përballet sërish me sfida serioze. Perëndimi kolektiv, duke mos u pajtuar me faktin që Moska zhvillon një politikë të jashtme të pavarur, e cila synon mbrojtjen e interesave kombëtare dhe forcimin e një rendi botëror shumëpolar, ka nisur një agresion politik, ekonomik, informativ dhe madje juridik kundër vendit tonë në shkallë të gjerë. Ne shohim se si, nën preteskte të ndryshme, ndërmerren përpjekje për të ushtruar presion ndaj shtetit rus, për të kufizuar zhvillimin e tij, për ta izoluar atë në arenën ndërkombëtare, për ta dobësuar nga brenda, për “të anuluar kulturën ruse”.
Si mjet për realizimin e kësaj politike është zgjedhur Ukraina, territori i së cilës është shndërruar në një placdarm për konfrontimin me Rusinë. Një sërë vendesh perëndimore pompojnë regjimin e Kievit me armë, mbyllin sytë ndaj krimeve të luftës të nacionalistëve ukrainas.
Rusia ka deklaruar vazhdimisht se nuk kërkon konfrontim me askënd dhe nuk përbën kërcënim për askënd, por nuk do të lejojë që interesat e saj jetësore të shkelen, kujtesa historike të shkatërrohet, miliona rusë dhe rusishtfolës të privohen nga e drejta për të folur në gjuhën amtare, për të praktikuar besimin e tyre, për të ruajtur trashëgiminë kulturore dhe për të ndjekur vlerat e tyre tradicionale.
Ashtu si në vitin 1612, populli shumëkombësh dhe shumëkonfesional i Rusisë po demonstron sërish unitet, kohezion dhe forcë të brendshme. Përfaqësues të 190 popujve dhe kombësive jetojnë në vendin tonë duke folur 280 gjuhë dhe dialekte. Të gjithë i bashkon historia dhe kultura e përbashkët, ndjenja e përkatësisë ndaj Atdheut të përbashkët dhe dëshira për krijim dhe zhvillim të vazhdueshëm.
Dita e Unitetit Kombëtar nuk është vetëm një datë historike, por një simbol i vazhdimësisë së brezave dhe i të njohjes se forca e një shteti mbështetet në unitetin e qytetarëve të tij.
© 2025 Argumentum
