Qeveria greke aktuale dhe ajo e ardhshme përballen me një realitet në dukje të rrezikshëm në marrëdhëniet tona me Turqinë.
Një sondazh i fundit i kryer nga Fondacioni Friedrich Ebert vuri në dukje se “shumë të anketuar turq, 56%, besojnë se disa territore përtej kufijve [të Turqisë] i përkasin në të vërtetë Turqisë”.
Ky është një nga gjetjet e shumta shqetësuese, disa prej të cilave, në mënyrë indirekte, por qartë, shqetësojnë Greqinë dhe Qipron.
Sondazhi i Radarit të Sigurisë 2022 mbulon 14 vende, përfshirë Turqinë, dhe fokusohet në politikat publike dhe tendencat e sigurisë. Po bëhet e qartë se vitet e fundit – dhe më tej – shoqëria turke është indoktrinuar në një qasje revizioniste ndaj zonës gjeografike në të cilën ndodhet.
Turqia projektohet në subkoshiencën kombëtare si një vend që është dëmtuar nga status quo-ja ekzistuese, të cilën presidenti Recep Tayyip Erdogan, në 20 vitet e hegjemonisë së tij, duket se dëshiron ta përmbysë; në rastin e tij referencat për Perandorinë Osmane pasurohen nga roli udhëheqës i Islamit.
Sondazhi është edhe më shqetësues nëse merret parasysh edhe një gjetje: 80% e turqve besojnë se vendi i tyre është një fuqi e madhe globale dhe duhet të luajë një rol udhëheqës në zhvillimet ndërkombëtare, me shumicën dërrmuese që besojnë gjithashtu se ushtria turke duhet të në zemër të këtij roli. Në këtë kontekst, më shumë se 60% mbështesin rritjen e mëtejshme të shpenzimeve të mbrojtjes, në mënyrë që vendi, ndër të tjera, të rimarrë territoret e humbura, ose të arrijë “kufijtë e zemrës sonë”, siç thotë Erdogan.
Megjithëse presidenti turk ka bërë së fundmi një ndryshim në politikën e tij ndaj vendeve të tjera të rajonit, me Izraelin që është shembulli më evident, ai tregon më pak gatishmëri për të bërë të njëjtën gjë me Greqinë.
Dhe në këtë ai mund të ketë mbështetjen e shumicës së shoqërisë turke, e cila është ushqyer në një narrativë deformuese të humbjes së tokës në dobi të Greqisë, të cilën Erdogan jo vetëm e mban gjallë, por edhe e promovon, veçanërisht pas aleancës së tij politike me Ujqërit gri të Devlet Bahçelit.
Në Greqi kërkohet modernizimi sasior dhe cilësor i arsenalit të mbrojtjes së vendit për shkak të kërcënimeve reale. Nëse këto do të mungonin, shoqëria greke do të preferonte t’i përdorte këto fonde për nevoja të tjera sociale.
Në Turqi, nga ana tjetër, politikanët në pothuajse të gjithë spektrin ideologjik duket se po kënaqin ndjenjat popullore duke nxitur rritjen e armatimeve të tyre.
Ekspansionizmi është i rrënjosur në nënndërgjegjen kombëtare turke në një zhvillim që shkon përtej presidentit aktual të vendit fqinj dhe retorikës së tij shpesh agresive. Dhe kjo nuk është vetëm e rrezikshme, por edhe e vështirë për t’u kthyer.
/Argumentum.al
