Presidenti francez Emmanuel Macron mund të ketë fituar zgjedhjet presidenciale, por mesazhi nga elektorati është i zhurmshëm dhe i qartë: Liderët duhet të jenë më pranë shoqërive për fatin e të cilave ata vendosin.
Marine Le Pen mund të ketë humbur me një diferencë të madhe, por ajo siguroi 42%, një përqindje tepër e lartë për një kandidat të ekstremit të djathtë në zgjedhjet franceze.
Është një zhvillim që kërkon shumë analiza të thella pasi kërcënon normalitetin sistematik, jo vetëm në Francë, por në terma afatgjatë, në të gjithë Evropën.
Politikanët dhe aq më tepër burokratët e emëruar në Bruksel janë të thirrur të dëgjojnë dhe ndryshojnë. Të dëgjojnë shoqërinë, të shpjegojnë se çfarë bëjnë dhe të bindin publikun për korrektësinë, përfitimet, por edhe transparencën e veprimeve të tyre. E sigurt është se nuk mund të vazhdojmë me ndjenjën se disa njerëz, diku, po vendosin “për ne, pa ne”.
Sa i përket “Republikës së lodhur franceze”, siç e përshkroi Le Monde, ajo lëkundet dhe rrëshqet në ujëra të paeksploruara. E majta dhe e djathta ekstreme fituan pothuajse 60% në raundin e parë, ndërsa partitë kryesore (Republikanët dhe Socialistët) fituan vetëm 10%.
Kur babai i Le Pen, Jean-Marie, themeluesi i Frontit Kombëtar të ekstremit të djathtë 50 vjet më parë, doli për herë të parë në balotazhin presidencial, ai mori vetëm 5 milionë vota dhe 18%. Tani, vajza e tij po e ngre pjesën e saj në nivele të paprecedentë, duke siguruar pothuajse tre herë më shumë vota se babai i saj. Në vitin 2017 ajo kishte marrë 10 milionë vota dhe tani mbi 13 milionë.
Dhe sigurisht që janë edhe zgjedhjet parlamentare të qershorit, ku presioni është i madh, që vjen nga të dyja anët e spektrit politik. Dhe nuk është aspak e sigurt se centristi Macron do të jetë në gjendje ta përballojë atë në mënyrë efektive, në kuptimin e sigurimit të një mazhorance parlamentare dhe të emërimit të një kryeministri sipas preferencës së tij.
Dyzet e dy përqind e francezëve nuk janë ekstremistë të ekstremit të djathtë. Ata janë të zhgënjyer me realitetin e sotëm, si dhe një përqindje e madhe e atyre që zgjodhën të abstenojnë dhe u dorëzohen lloj-lloj premtimeve. Kjo është e vërtetë në të gjithë Evropën, si natyrisht në Greqi. Kërcimi i çmimeve i është shtuar ndjenjës së përgjithshme të zhgënjimit, duke krijuar një përzierje shpërthyese.
Sfida për liderët aktualë dhe të ardhshëm të zgjedhur në mënyrë demokratike është të bindin publikun se ata nuk jetojnë në universin e tyre, por se dëgjojnë qytetarët e zakonshëm dhe janë të interesuar vërtet për vështirësitë e tyre. Dhe pastaj se ata kanë njohuri dhe aftësi për të menaxhuar dhe përballuar ato vështirësi.
/Argumentum.al
