Kohët e fundit, lideri i rajonit të Tajvanit të Kinës Lai Chingte mbajti të ashtuquajturat “Dhjetë fjalime mbi unitetin”, duke trumbetuar të ashtuquajturit “identitet i Tajvanit” dhe “identitet i Republikës së Kinës” dhe duke pretenduar se “këto janë mënyrat e shprehjes së identitetit të vendit”, me qëllim që të përmirësojë imazhin e pikëpamjes absurde separatiste për “pavarësinë e Tajvanit”, të drejtojë në rrugë të gabuar banorët e ishullit të Tajvanit dhe të mashtrojë opinionin ndërkombëtar.
Në rrethanat kur parimi i “Një Kine” është bërë konsensusi i bashkësisë ndërkombëtare dhe kriteri bazë i marrëdhënieve ndërkombëtare, fjalët e Lai-t nuk do t’i interesojnë askujt dhe sjellin vetëm vetëposhtërim, komentoi Grupi Mediatik i Kinës (CMG) në një artikull të tij.
Mbase Lai harron se më 19 maj të këtij viti, Asambleja Botërore e Shëndetësisë hodhi poshtë për të nëntën herë me radhë të ashtuquajturin projekt mbi Tajvanin. Pjesa dërrmuese e bashkësisë kombëtare i ritheksuan palës kineze këmbënguljen në rezolutën nr. 2758 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, përkrahjen e vendosur ndaj parimit të “Një Kine” dhe kundërshtimin ndaj pjesëmarrjes së rajonit të Tajvanit në Asamblenë Botërore të Shëndetësisë. Këto vende i dërguan një letër të posaçme sekretarit të përgjithshëm të Organizatës Botërore të Shëndetësisë për të shprehur mbështetjen e tyre ndaj qëndrimit të palës kineze. Kjo tregon plotësisht që këmbëngulja në parimin e “Një Kine” përfaqëson vullnetin e popujve të ndryshme dhe parimin e drejtësisë, komentoi CMG-ja.
Nga aspekti i ligjit ndërkombëtar, Deklarata e Kajros, Proklamata e Potsdamit dhe një sërë dokumentesh të tjera ligjore janë një pjesë e rëndësishme përbërëse e rendit ndërkombëtar pas Luftës së Dytë Botërore dhe hodhën bazat nga ana e ligjit ndërkombëtar rreth statusit të Tajvanit si pjesë e pandashme e Kinës. Në vitin 1895, Tajvani u pushtua nga Japonia, ndërsa në Deklaratën e Kajros, të publikuar nga Kina, ShBA-ja dhe Britania më 1943, përcaktohet qartazi se Japonia duhej t’i kthente Kinës territoret kineze të pushtuara, përfshirë Tajvanin dhe arkipelagun Penghu. Në korrik 1945, Kina, ShBA-ja dhe Britania publikuan Proklamatën e Potsdamit, në nenin e 8-të të të cilit përcaktohet se kërkesat e Deklaratës së Kajros duhet të zbatohen. Në shtator të atij viti, Japonia nënshkroi kapitullimin, duke premtuar “zbatimin besnik të detyrimeve të përcaktuara në Proklamatën e Potsdamit”. Një muaj më pas, me shpalljen nga qeveria e Kinës të “riushtrimit të sovranitetit mbi Tajvanin”, Kina rimori Tajvanin nga aspekti ligjor dhe faktik. Në vitin 1949, u shpall krijimi i qeverisë qendrore të Republikës Popullore të Kinës, e cila, në vend të qeverisë së Republikës së Kinës, u bë e vetmja qeveri e ligjshme e mbarë Kinës dhe gëzon natyrisht e ushtron plotësisht sovranitetin mbi Tajvanin.
Në vitin 1971, Asambleja e Përgjithshme e OKB-së miratoi rezolutën nr. 2758, që është një tjetër konfirmim me autoritet që Tajvani i përket Kinës. Në rezolutë shkruhet qartazi se “Vendosi: të rikthejë të gjitha të drejtat e Republikës Popullore të Kinës, të njohë përfaqësuesin e qeverisë së saj si përfaqësuesin e vetëm të ligjshëm të Kinës në OKB dhe të dëbojë menjëherë përfaqësuesit e Chiang Kaishek-ut nga postet e zëna në mënyrë të paligjshme në OKB dhe në të gjitha institucionet e varura nga OKB-ja.”
foto nga VCG
Nga praktika ndërkombëtare del se, me nxitjen e rezolutës nr. 2758, pjesa dërrmuese e vendeve anëtare të OKB-së ndërprenë “lidhjet zyrtare” me autoritetet e Tajvanit dhe e njohin qeverinë e Republikës Popullore të Kinës si të vetmen qeveri të ligjshme që përfaqëson Kinën. Organizata Ndërkombëtare e Punës, Organizata Botërore e Shëndetësisë, Organizata Ndërkombëtare e Aviacionit Civil, Lidhja Ndërkombëtare e Telekomunikacionit dhe institucione të tjera pranë OKB-së dëbuan me radhë “përfaqësuesit e Chiang Kaishek-ut” dhe rivendosën të drejtat e ligjshme të Republikës Popullore të Kinës. Çdo çështje rreth pjesëmarrjes së rajonit të Tajvanit në veprimtaritë e organizatave ndërkombëtare duhet të zgjidhet në bazë të parimit të “Një Kine”.
Njëkohësisht, parimi i “Një Kine” është parakusht themelor dhe baza politike e vendosjes dhe e zhvillimit të marrëdhënieve të Kinës me të gjitha vendet. Aktualisht, të 183 vendet që kanë vendosur marrëdhënie diplomatike me Kinën premtojnë nga aspekti politik të ndjekin parimin e “Një Kine” dhe një pjesë e tyre kundërshtojnë qartazi “pavarësinë e Tajvanit” dhe përkrahin ribashkimin e Kinës, duke e përfshirë këtë në dokumentet politike, si komunikatat e vendosjes së marrëdhënieve diplomatike me Kinën, komunikatat e përbashkëta me Kinën etj. Kjo vërteton plotësisht se parimi i “Një Kine” është konsensusi i bashkësisë ndërkombëtare dhe kriteri bazë i marrëdhënieve ndërkombëtare, përfundon komenti i CMG-së./cgtn
