Ballkani në tërësi hedh valle e gëzohet pa e ditur as vetë pse, vetëm nga një lajm i mirë që buron nga Perëndimi. Nuk ka rëndësi çfarë është, çfarë ai përfaqëson. Mjafton që ta qasin, ta bëjnë të ndihet i pranuar…
Ekskluzivisht për ARGUMENTUM
Nga Stefani NOVA
Republika e Maqedonisë së Veriut nga dje figuron zyrtarisht si anëtarja më e re e NATO-s. Aleanca e Atlantikut të Veriut tashmë është më e fortë edhe me një “ushtar” të ri mes armatës së më të vjetërve. Mes “një familjeje prej 30 anëtarësh dhe gati një miliard njerëzish”, siç u shpreh vetë shefi i kësaj organizate. Sipas të cilit, “të gjithë jemi më të fuqishëm dhe më të sigurt së bashku”…
Një lajm i beftë ky, i shpërndarë me nxitim nga Brukseli zyrtar, në muzgun e një nate të ftohtë. Kur Ballkani, si gjithë Evropa po “kërcëllinte dhëmbët” jo vetëm nga acari i borës së pazakontë të këtij fillimi pranvere, por edhe nga frika e një “armiku” të ri, edhe ky krejt i pazakontë: COVID-19!
Në fakt, për të luftuar dhe paskëtaj, për të pretenduar fitoren kundër tij, duket se ai nuk ka më fort nevojë për aleanca të tilla ushtarake, sesa për aleanca solidariteti human dhe konkret ndihme. Ballkani duket se tani nuk ka më nevojë për krekosjen tipike 30-vjeçare se u afrua edhe më shumë me Brukselin, se u pranua në familjen evropiane, se u bë anëtar me të drejta të plota i aleancës ushtarake më të fuqishme të botës, e të tjera pallavra si këto.
Jo. Ballkanit tani nuk i duhen më këto. Tani në këtë fillim të trishtë pranveror kur po sheh sesi po i vdesin para syve, të pambrojtur qytetarët e tij, nga “armiku” misterioz. Kur as NATO, megjithë fuqinë e saj jo vetëm ushtarake nuk do mund ta mbrojë dot prej tij.
Prandaj, lajmi i vonshëm i mbrëmjes së djeshme se Maqedonia e Veriut u anëtarësua në NATO nuk entuziazmoi askënd. Madje as vetë autoritetet maqedonase, të cilat në një kohë tjetër me siguri që do të kishin bërë namin me deklarata dhe pas-deklarata. Do të kishin valëvitur flamuj pa fund në sheshin e Shkupit, siç bënë edhe shqiptarët e Shqipërisë plot dhjetë vjet më parë pas lajmit të anëtarësimit me të drejta të plota në aleancën e Atlantikut të Veriut. Një marri kolektive që i mbërtheu të gjithë, mes këngësh e vallesh popullore (në kuptimin e vërtetë të fjalës të tilla), teksa më shumë se gjysma e tyre as nuk e dinin çfarë ishte NATO e jo më pastaj ta kuptonin se çfarë kishim fituar në të vërtetë. Oh, ju lutem. Edhe sot e kësaj dite për shumë shqiptarë, të jesh anëtar i NATO-s do të thotë se “ajo të mbron, po të sulmoi njeri” dhe se “po të dalësh ushtar, mer një rrogë”…
Konkluzioni? Ballkani në tërësi hedh valle e gëzohet pa e ditur as vetë pse, vetëm nga një lajm i mirë që buron nga Perëndimi. Nuk ka rëndësi çfarë është, çfarë ai përfaqëson. Mjafton që ta qasin, ta bëjnë të ndihet i pranuar…
Pikërisht ky rajon që njihet për kryeneçësinë e vendasve të territorit, karakterin e tyre disi të ashpër, të fortë dhe të papërpunuar fort, krahasuar me delikatët e vendeve të ulëta që përfaqësojnë sot elitën evropiane. Pikërisht, ata ballkanasit që marrin dhe vënë zjarr kur duan kudo dhe ndaj kujtdo, papritur bëhen të përulur dhe buzështrënguar kur bie fjala për “haberet e Brukselit”. Po, po. Ata. Ballkanasit që kanë ndihmuar denjësisht si edhe evropianët e tjerë në çlirimin dhe sendërtimin e kësaj Evrope që kemi të hartëzuar sot, sot e ulin kokën para tyre dhe pranojnë me çdo çmim kushtet e Perëndimit. Madje shumë të tilla në fakt, siç janë mësuar t’ua rendisin në çdo deklaratë klikat zyrtare të Brukselit, ndërsa u komunikojnë vendimin e radhës se “për t’u çelur negociatat me Bashkimin Evropian duhet të realizojnë detyrat e shtëpisë”, etj, etj.
E harruat atë të fundit, e cila u publikua vetëm para disa ditësh, për Shqipërinë dhe Maqedoninë e Veriut? Po, po, atë që u publikua gjithashtu në një natë të ftohtë, kur Ballkani, si gjithë Evropa po “kërcëllinte dhëmbët” jo vetëm nga acari i borës së pazakontë të këtij filimi pranvere, por edhe nga frika e një “armiku” të ri, edhe ky krejt i pazakontë: COVID-19! Ishte thuajse e njëjta, “pranim me kushte”, e “andej-këtej”. Një “dridhu-spërdridhu” e sërishme e Bashkimit Evropian, vetëm për të mos i humbur këto vende, sepse për t’i lodhur ka kohë që ia ka arritur me sukses të plotë.
Rastësi që ky lajm përkoi të dilte pikërisht krahas atij se “Rusia, Kina, madje edhe Kuba do të ndihmojnë Italinë”? Rastësi që na e mbushën pak më shumë LUGËN se herët e tjera me shpresë anëtarësimi? Rastësi që lajmi për çeljen e negociatave parakaloi në skaletat e lajmeve televizive çdo lajm COVID-i? Viktimash gjithandej, mjekësh të prekur apo infermieresh të vetërara nga depresioni që po u shkakton lufta me armikun e ri dhe të pazakontë? Unë mendoj se jo…
Ballkani duhet të optimizohet. Ballkani nuk duhet humbur. Ballkani duhet të pranohet… Kjo është mesa duket deviza e gjithë perëndimorëve në këtë kohë, kur ai po “kërcëllin dhëmbët” jo vetëm nga acari i borës së pazakontë të këtij fillimi pranvere, por edhe nga frika e një “armiku” të ri: COVID-19!
*Opinionet e shprehura në këtë artikull janë të autorit dhe nuk pasqyrojnë domosdoshmërisht qëndrimin editorial të Argumentum.al
© Argumentum
