Vlado Vurushiç-[i]
Milosh Vuçeviç, është kryetari i Partisë Përparimtare Serbe (PPS), i mandatuar për formimin e qeverisë së re të Serbisë. Llotaria e Aleksandër Vuçiçit u ndal në mënyrë të papritur te emri i tij (kujtojmë se ai, në gjysmën e mandatit të qeverisë së kaluar gjithsesi duhej të merrte “kryeministërllëkun” nga Ana Brnabiçi, por Vuçiçi zhvilloi edhe një palë zgjedhje të parakohëshme, gjë që u bë tashmë “traditë e Vuçiçit”).
Kështu pra, vendosi befasisht Aleksandër Vuçiçi, i cili bashkëputorin dhe nxënësin e tij të afërt po kështu e pati hedhur edhe në orbitën e partisë përparimtare. Për hir të së vërtetës, është vështirë të kuptosh së çfarë kupton Vuçiçi, si “i tjetërsuar dhe autist politik” me termin “bashkëpuntor të afërt”, sepse kjo më shumë do të thotë “i dëgjueshëm i afërt”, ose “ekzekutues i vullnetit të tij”. Kujtojmë se Vuçiçi në një moment sinqeriteti, në një tubim parazgjedhor, i zhveshi gjërat deri në fund kur u tha shokëve të tij të partisë se ata nuk janë në gjendje të bëjnë asgjë dhe se gjithçka duhet ta bëjë ai vetë. Gjë të cilën ata “për inerci” e shoqëruan me duartrokitje dhe me thirrje adhurimi.
Kaq për këta “bashkëpuntorët” dhe dinjitetin e tyre. Sepse, Vuçeviçi nuk është politikan i ri dhe i aftë “i tipit të ri”, por vetëm përfaqësues i sektit partiak dhe i nomenklaturës së Vuçiçit. “Cilësitë” më të mëdha të tij janë “luajaliteti karakterisitik” ndaj Vuçiçit dhe miqësia e biznesit me vëllain e Vuçiçit – Andrean, që është njëkohësisht edhe antar i Komitetit ekzekutiv të PPS-së, dhe me djalin e madh të presidentit Danillon, e kësisoj kjo i jep rëndesë “politiko-zyrtare”. Përveç kësaj pozicioni i kryeministrit në Serbi është shndërruar protokollar dhe figurativ, ashtu siç duhej të ishte pozicioni presidencial i Vuçiçit sipas kushtetutës, por gjërat në Serbi janë me kokë poshtë. Këtë tashmë e ka treguar edhe fati politik i shoqërueses së parë të deritanishme të Vuçiçit-Ana Brnabiçit, e cila sot është në pozicionin e shefes së parlamentit.
Aleksandër Vuçiçi mban të gjithë fijet në dorë, ndërsa kryeministrat ngënjëherë i shërbejnë për të hedhur të parët në publik ndonjë ide, e pastaj ai t’i vërë vulën nëse është e vlefshme që të kalërohet në të apo ai ta “hedhë tej” në mënyrë tutoriale. Kësisoj kurrfarë ndryshimesh të rëndësishme nuk ka në politikën serbe sepse Vuçiçi mbetet “capo di tutti capi”. Me këtë emërim Vuçeviçi është bërë politikisht i fuqishëm në kuadrin e pushtetit të Vuçiçit, por njëkohësisht edhe “mall konsumi” i mundshëm për Vuçiçin, nëse ky i fundit gjendet ngushtë. Natyrisht ishte shumë qesharake kur, para shpalljes së të mandatuarit, presidenti Vuçiç publikoi në Intagram një foto me Vuçeviçin, ministrin e financave Sinisha Mali dhe djalin Danillo në një restorant beogradas, me deçiturën se po përpiqet “të marrë vesh nga ata se cili do të jetë i mandatuari i ri”. Barcoleta e vitit. Nga ana tjetër, Vuçiçi, sikurse shkruan portali i pavarur nova.rs, ka shkelur për pothuajse një muaj afatin e emërimit të kryeministrit të ri, por kjo për të është gjë normale.
Millosh Vuçeviçi është “bir i partisë”, ose më mirë të themi i “udhëheqësit të madh” dhe vizonar, sikurse e përshkruajnë tani mediat e rregjimit dhe “bashkëpuntorët” partiakë, dhe nuk është person i panjohur në qiellin politik “përparimtar”. Sepse për dy mandate rradhazi ka qënë kryetar bashkie i Novi Sadit, qyteti i dytë serb për madhësia dhe në pozicionin e kryeministrit vjen në funksioni “luftarak” i ministrit të mbrojtjes, i cili vazhdimisht ka kërcënuar NATO-n, dhe më shumë Kosovën, ka ngritur avionët dhe ka kërcënuar me daljen e ushtrisë nga kazermat.
I ati i Veçeviçit- Zorani, ishte një prej bashkëputorët më të afërt të kriminelit të dënuar të luftës Vojisllav Sheshel, gjë e cila Milloshit në Serbinë e Vuçiçit i jep një impuls shtesë. Ka qënë anëtar për një kohë të gjatë i Partisë Radikale (PR), si edhe i biri, Milloshi, i cili me themelimin e PPS (e cila doli si fraksion nga radhët e PR-shën. i përkth.) kaloi menjëherë nën sqetullat e Aleksandër Vuçiçit. Millosh Vuçeviçi ka përfunduar fakultetin juridik në Novi Sad, por, sikurse thuhet në filmin serial të Sllavisha Lekiçit të titulluar “Heronjtë e kohëve të këqija”, këtë e ka realizuar në sajë të të atit, avokat i njohur, ndërsa gjimnazin e ka përfunduar në Baçki Petrovac dhe ky gjimnaz sllovak, për pakicën e atjeshme sllovake, sepse i jepte mundësinë të rregjistrohej në fakultet në sajë të “kuotës serbe”.
Gjithsesi, nga Vuçeviçi, sëpaku deri tani, vështirë se mund të pritet ndonjëfarë politike autonome. Ai shpesh i referohet Vuçiçit, kësisoj para pak kohësh deklaroi se kurrsesi nuk mund ta kuptojë përse serbët verojnë në Kroaci, sidomos kur “përkujtohet aksioni Olluja” (çdo vit me 5 gusht, përkujtohet aksioni “Olluja” i cili çliroi territorin kroat- Krajinën nga forcat paraushtarake serbe. Në Kroaci kjo datë quhet “Ditë e pajtimit kombëtar”. Shën i përkth).
“Nuk mund t’i kutpoj serbët që verojnë në ato ditë në Dalmaci dhe në Istra. Nuk dënoj askënd, le të verojë ku të ketë dëshirë, por duhet të jetë e pështirë dhe pothuajse e pakëndshme të jesh serb në Dalmaci apo diku tjetër në detin Adriatik në Kroaci kur ata festojnë dhe tregojnë sesi i kanë mundur dhe dëbuar serbët”, tha Vuçeviçi.
Me këtë Vuçeviçi plotësoi Vuçiçin i cili gjithashtu tmerrohet nga ata serbë që shkojë për pushime verore në Kroaci. Përveç kësaj, para pak kohësh u fotografua pranë flamurit të krijesës fantomatike dhe kriminale të Republikës Autonome të Krajinës, gjë me të cilën dërgoi një mesazh direkt jo vetëm për raportet me Kroacinë por për më shumë është edhe në gjurmët e “botës serbe”, politikë e Vuçiçit “të gjithë serbët në një shtet”. Deklarata të ngjashme Vuçeviçi ka dhënë edhe për shtetet e tjera fqinjë – se “Mali i Zi dhe Maqedonia e Veriut kanë gabuar në lidhje me Serbinë për shkak të njohjes së pavarësisë së Kosovës”, e për këtë madje edhe i kërcënoi me “fatin e Ukrainës”.
“Keni gabuar dhe kjo do t’u bjerë kokës, sikurse Ukrainës po i bie në kokë, dhe të gjithë atyre që kanë promovuar Kosovën si shtet i pavarur”- deklaroi “Mini Me” (“Mini-Unë”, epitet me të cilit është etiketuar Millosh Vuçeviçi në disa media serbe, shën. i përkth.) atëbotë në një intervistë në TV Pink pro regjimit. Sipas tij Shkupi dhe Podgorica kanë hapur kutinë e Pandorës (kujtojmë se këto vende e kanë njohur pavarësinë e Kosovës që në vitin 2008), dhe i akuzoi për “përzierje në punët e brendshme të Serbisë”. Përveç kësaj, Vuçeviçi, sipas narrativës së politikës serbe, është i bindur për krijimin e “Shqipërisë së Madhe”, e cila do të gëlltisë edhe disa pjesë të Malit të Zi dhe Maqedonisë, e për këtë paralajmëron: “A mund të flini të qetë ju maqedonas!?
“Ata mendojnë se me hyrjen në NATO i kanë zgjidhur problemet e tyre. Ky është parulla e Malit të Zi dhe Maqedonisë, por nuk është kështu – i mëson dhe porosit ata Vuçeviçi. Ministri serb i mbrojtjes tha se në Maqedoninë e Veriut, 25 përqind shqiptarë kanë nën kontroll 50 përqind të pushtetit, ndërsa nënvizon se “Në Mal të Zi, 30 përqind serbë dhe nuk mund të kenë as dy ministri”, gjë që është vetëm përsëritje prej papagalli e tezave të Vuçiçit.
Nuk është e tepërt të përmendim se ndërsa ishte kryatar bashkie i Novi Sadit janë mbajtur mesha përkujtimore për ideologun e fashizmit serb dhe kolaboracionistin e Luftës së Dytë Botërore Dimitrije Ljotiç, ndërsa para një viti ujërat në Serbi i turbulloi edhe përmendorja kushtuar “vëllait Urban” e cila u vendos me miratimin e Vuçiçit. Në përmendoren e diskutueshme mbi “viktimat e pafajshme 1944/45” (ose më mirë atyre që patën pushkatuar partizanët), sikurse tregojnë antifashistët novosadas, “kanë gjetur vend edhe emra të kriminalevë të luftës, si puna e kryetarit të bashkisë të Novi Sadit gjatë okupacionit gjerman Miklosh Nagy, pastaj të kuislingut serb Millan Popoviç, përfaqësues i serbëve të Baçkës në parlamentin hungarez gjatë Luftës së Dytë Botërose dhe Janosh Tothit, “likuduesit të vëllezërve Jovandiç”. Nga ana tjetër, në radiotelevionin lokal të Vojvodinës, Vuçeviçi, gjatë mandatit të tij si kryetar bashkie i këtij qyteti, kishte emisionin e tij të titulluar “Qyeti dhe ne”, ku ishte i vetmi i ftuar, e kësisoj nuk duhet të çuditemi nëse vendos që në TV Pink ose në ndonjë televizion tjetër pro regjimit të inicojë të njejtin format, nënvizon gazeta e pavarur beogradase “Danas”.
Pra nuk ka më Ana Brnabiç, tani Ana Brnabiçi quhet Millosh Vuçeviç. Ky është i tërë ndryshimi në Serbi.
*Përktheu për Argumentum Xhelal FEJZA
[i] /jutarnji.hr/
