Nga Dejan Çullafiq,
(Pedagog në Universitetin “Luigj Gurakuqi”, Shkodër)
Një nga lëvizjet qytetare më të paprecedenta në historinë moderne është tashmë gati të “luftojë” për të marrë në dorë drejtimin e një shteti që ka vuajtur gjatë në duart e një partie që po sakrifikon rrugëtimin evropian të vendit të vet për të mbajtur pushtetin me çdo kusht.
Më 9 tetor në Serbi, parlamenti u shpërnda dhe u shpallën zgjedhjet e parakohshme. Dy ditë më pas, Lista Studentore shpalosi para mbështetësve të saj një pjesë të kandidaturave të përfshira në listën me 250 kandidatë që do të përfaqësojnë lëvizjen studentore në zgjedhjet e ardhshme parlamentare. Ajo që ra menjëherë në sy në momentin që kandidatët dolën në skenë ishte fakti që ata nuk ishin studentë, por profesionistë të fushave të ndryshme me shumë vite eksperiencë. 7 kandidatët e parë që u prezantuan janë: Nemanja Gjuriq (Kryetar i Sindikatës së Pushtetit Gjyqësor – Sindikat sudske vlasti), Ilija Sërdanoviq (kardiolog dhe profesor në Fakultetin e Mjekësisë, Universiteti i Novi Sadit), Ljubica Oparnica (profesoreshë në Fakultetin Pedagogjik në Sombor), Jovo Bakiq (sociolog dhe profesor në Fakultetin e Filozofisë, Universiteti i Beogradit), Radomir Saiçiq (akademik dhe profesor në Fakultetin e Kimisë, Universiteti i Beogradit), Adem Mavriq (politolog nga Novi Pazari) dhe Tihomir Staniq (aktor). Të gjithë kandidatët u prezantuan me fjalime të zjarrta që fokusoheshin te tragjedia e Novi Sadit, ku humbën jetën 16 persona, si edhe te nevoja për forcimin e shtetit të së drejtës dhe eliminimin e fenomeneve që kanë dëmtuar prej vitesh shoqërinë serbe, si korrupsioni, krimi i organizuar dhe paaftësia e institucioneve për të garantuar zbatimin efektiv të ligjit. Gjithashtu, studentët shpalosën fushatën, e cila do të zhvillohet derë më derë anembanë vendit.
Në krahun tjetër, Aleksandar Vuçiq po përgatitet të largohet nga posti i Presidentit të Serbisë për t’u përfshirë në fushatën për zgjedhjet e parakohshme parlamentare të 25 tetorit, këtë herë si kandidat i Partisë Progresiste Serbe (SNS) për postin e Kryeministrit.
Pavarësisht përçarjeve të fundit brenda aleates kryesore të progresistëve, Partisë Socialiste të Serbisë (SPS), të drejtuar nga Ivica Daçiq – ku spikati përjashtimi i Branko Ruzhiq, një prej zërave më kritikë ndaj varësisë së SPS-së nga SNS-ja, blloku qeverisës vazhdon të mbetet një forcë e fuqishme elektorale. Megjithatë, përjashtimi i Ruzhiq ka nxjerrë në pah tensionet e brendshme në marrëdhënien e socialistëve me Vuçiq dhe SNS-në.
Shpallja e kandidatëve nga Lëvizja Studentore ka krijuar tashmë një jehonë politike dhe shoqërore që është gjithnjë e më e vështirë të injorohet. Fakti që kandidatët janë përzgjedhur nga shtresa intelektuale e popullit serb, konfirmoi plotësisht që lëvizja tashmë nuk është vetëm studentore, por mbarë qytetare, duke dhënë kështu shpresën që me fitoren e saj, zëri i çdo qytetari do të dëgjohet deri në nivelet më të larta të vendimmarrjes.
Por, pavarësisht faktit që kjo ngjarje ka ngjallur shpresa për ndryshim, Lëvizja Studentore ka përpara një betejë shumë të fortë për të fituar ndaj një partie që ka një bazë të gjerë dhe të konsoliduar elektorale. Ndoshta një fushatë e mirëmenduar zgjedhore do të arrijë t’i dhurojë rezultatin e shumëpritur. Por një gjë është e sigurt, 43 ditët e ardhshme do të jenë vendimtare për të ardhmen demokratike të Serbisë.
© 2026 Argumentum
