“Bombat binin përsëri si breshër… Ne u kthyem në rrugën e Shangait, ku civilë të vdekur shtriheshin kudo. Më tej hasëm ushtarë japonezë që ishin duke përparuar,” shkroi John H. D. Rabe në ditarin e tij më 13 dhjetor 1937, ditën kur trupat japoneze pushtuan qytetin Nankin të Kinës Lindore.
88 vjet më vonë, ditari i këtij përfaqësuesi të kompanisë gjermane SIEMENS AG në Kinë u bë një nga materialet historike më të rëndësishme dhe më të detajuara për mizoritë e kryera nga ushtria japoneze gjatë Masakrës së Nankinit, thuhet në një koment të Grupit Mediatik të Kinës (CMG).
Të shtunën, në Ditën e 12-të Kombëtare Përkujtimore për Viktimat e Masakrës së Nankinit, Arkivi Qendror i Kinës publikoi një kontingjent të ri dokumentesh të deklasifikuara nga Rusia, që iu dorëzuan Kinës, mbi Repartin japonez 731 të luftës bakteriologjike gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këto dosje përfshijnë të dhëna të marrjes në pyetje të anëtarëve të Repartit 731, raporte hetimore mbi krimet e kësaj njësie dhe dokumente të brendshme zyrtare përkatëse të ish-Bashkimit Sovjetik. Sipas tyre, kriminelët pohuan shkeljet e konventave ndërkombëtare dhe përgatitjen e kryerjen e luftës bakteriologjike. Këto dosje plotësojnë e përputhen me arkivat e krimeve të Repartit 731 në Kinë dhe ofrojnë prova historike të pamohueshme të krimeve të luftës biologjike e kimike të Japonisë gjatë agresionit në Kinë, duke konfirmuar më tej se lufta bakteriologjike e Japonisë ishte një krim shtetëror i organizuar, i paramenduar dhe sistematik nga nivelet e larta deri në ato të ulëta.
Një aktivitet përkujtimor për viktimat në masakrën e Nankinit/Foto nga VCG
Dokumente që dëshmojnë mizoritë e agresorëve japonezë në Nankin/Foto nga VCG
Xia Shuqin në shtëpi në Nankin, Kinë Lindore/Foto nga VCG
Videot e filmuara nga prifti amerikan John G. Magee janë edhe ato dëshmi të pakundërshtueshme. Gjatë masakrës në Nankin, Magee regjistroi 105 minuta video të kësaj faqeje të errët të historisë së njerëzimit. Në ditarin e Rabe-s shënohet: “Magee gjeti dy vajza të vogla, njëra katër vjeçe dhe tjetra tetë vjeçe, e gjithë familja e të cilave (gjithsej 11 veta) ishte vrarë brutalisht. Dy vajzat kishin qëndruar pranë trupit të pajetë të nënës së tyre në një dhomë për 14 ditë.” Vajza tetëvjeçare ishte Xia Shuqin, që është 96 vjeçe tani. “Për sa kohë të jetoj, do të jem dëshmitare e historisë,” tha ajo për shtypin.
Gjatë Masakrës së Nankinit, 300 000 kinezë u vranë brutalisht, gra të panumërta u përdhunuan e u torturuan, shumë fëmijë humbën jetën tragjikisht, një e treta e ndërtesave u shkatërruan dhe sasi të mëdha pasurish u plaçkitën. Pas fitores së Luftës së Dytë Botërore, si Gjykata Ushtarake Ndërkombëtare për Lindjen e Largët, ashtu edhe Gjykata Ushtarake Kineze për Gjykimin e Kriminelëve të Luftës, e hetuan Masakrën e Nankinit dhe morën vendime ligjore, duke ndëshkuar një numër kriminelësh lufte japonezë, duart e të cilëve ishin të lyera me gjakun e popullit kinez. Proklamata e Potsdamit e vitit 1945 kërkoi zhdukjen e pamëshirshme të militarizmit japonez dhe shkaqeve të tij themelore.
Megjithatë, deri më sot, qeveria japoneze ende nuk ka reflektuar kurrë plotësisht mbi luftën e saj të agresionit. Shumë kriminelë lufte u kthyen dhe ishin aktivë në politikën japoneze dhe në Forcat e Vetëmbrojtjes. Shumë kryeministra dhe figura politike ende vizitojnë tempullin “Yasukuni”, ku nderohen kriminelët e luftës të kategorisë A. Nga minimizimi i Masakrës së Nankinit si “Incidenti i Nankinit” deri te përshkrimi i Repartit 731 si “njësi për kërkime shëndetësore” dhe mohimi i rekrutimit të punëtorëve të detyruar dhe “grave të komfortit” (gra të detyruara në skllavëri seksuale për ushtarët japonezë), forcat e djathta japonezë i kanë mohuar vazhdimisht krimet e luftës dhe e kanë shmangur përgjegjësinë historike.
Politikanë japonezë vizitjonë tempullin Yasukuni/Foto nga VCG
Në fillim të nëntorit, kryeministrja japoneze Sanae Takaichi e quajti të ashtuquajturën “krizë të Tajvanit” si një “kërcënim për mbijetesën e Japonisë”, duke lënë të kuptohet një ndërhyrje të mundshme ushtarake në çështjen e Tajvanit. Kjo retorikë ngjan me mentalitetin militarist historik japonez.
Ndërkohë, nga përshpejtimi i rishikimit të “Kushtetutës pacifiste”, shkelja e vazhdueshme e parimit të “përkushtimit ndaj vetëmbrojtjes” dhe zgjerimi i sferës së veprimit të forcave të armatosura, deri te lehtësimi i eksporteve të armëve, përpjekja për të rishikuar “Tre parimet jobërthamore”, zhvillimi i së ashtuquajturës “aftësi goditjeje ndaj bazave të armikut” dhe pretendimi për zotërimin e nëndetëseve bërthamore… veprimet e fundit të qeverisë japoneze tregojnë që militarizmi nuk është zhdukur kurrë plotësisht, por mbetet i gjallë dhe pret të rikthehet.
“Kjo kërkon vigjilencën e lartë të bashkësisë ndërkombëtare,” përfundon komenti i Grupit Mediatik të Kinës./CGTN
