Së fundmi, lideri i autoriteteve të rajonit të Tajvanit, Lai Chingte, dha të parin nga të ashtuquajturat “Dhjetë leksione mbi unitetin”. Në të, ai ndryshoi historinë e Tajvanit, mohoi se Tajvani ka qenë pjesë e Kinës që nga kohërat e lashta, shmangu diskutimin për dokumentet ligjore ndërkombëtare mbi përkatësinë e Tajvanit pas Luftës së Dytë Botërore dhe sfidoi Rezolutën nr. 2758 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së dhe autoritetin e së drejtës ndërkombëtare. Lëvizja e Lai Chingte-së është armike e më shumë se 1.4 miliardë kinezëve, e rendit ndërkombëtar dhe e drejtësisë ndërkombëtare, dhe është e dënuar të dështojë.
Lai Chingte përdori “teorinë e re të dy shteteve” e të “mosvarësisë së ndërsjellë” midis dy brigjeve të Ngushticës së Tajvanit dhe mashtroi opinionin publik me pikëpamjen historike të “pavarësisë së Tajvanit”. Mediat dhe studiuesit tajvanezë theksuan se fjalimi i tij ishte plot me mangësi dhe, në emër të “unitetit”, ai në fakt promovoi “pavarësinë e Tajvanit”, duke krijuar përçarje shoqërore dhe duke kërkuar të fitojë hov politik për të ashtuquajturën “tërheqje masive”.
Dy anët e Ngushticës së Tajvanit janë të lidhura nga gjaku, kultura e historia dhe i përkasin kombit kinez. Autoritetet e Partisë Demokratike Progresive të Tajvanit po promovojnë me forcë “de-sinicizimin”. Lai Chingte mbështet “unitetin” e Tajvanit, por shpërfill faktet historike se ka qenë populli kinez ai që e ka zhvilluar i pari ishullin e Tajvanit dhe ka qenë qeveria qendrore kineze ajo që e ka qeverisur që prej kohëve të lashta Tajvanin.
Që në lashtëshi, ishulli i Tajvanit dhe kontinenti kanë qenë të lidhur. Më vonë, për shkak të lëvizjes së kores, një pjesë e tokës u fundos në një ngushticë dhe Tajvani u bë ishull. Shkenca moderne ka vërtetuar se Tajvani nuk është vetëm pjesë e shelfit kontinental të Detit të Kinës Lindore, por gjithashtu ka të njëjtin terren bazë si kontinenti.
Banorët e parë të Tajvanit migruan të gjithë nga pjesa kontinentale e Kinës. Fosilet e “Njeriut të Zuozhen-it”, të zbuluara në vitet 1971 dhe 1974, konfirmuan se paraardhësit nga pjesa kontinentale kanë mbërritur në Tajvan 30 000 vjet më parë. Që nga dinastitë Song dhe Yuan, qeveritë e njëpasnjëshme kineze kanë qeverisur dhe kanë pasur juridiksionin mbi Penghu-në e Tajvanin. Në vitin 1662, Zheng Chenggong e rimori Tajvanin. Në vitin 1885, dinastia Qing themeloi provincën e Tajvanit, që ishte provinca e 20-të e Kinës në atë kohë.
Foto nga VCG
“Deklarata e Kajros” e vitit 1943 dhe “Proklamata e Potsdamit” në vitin 1945 përcaktuan qartë se Japonia duhej t’i kthente Kinës territoret që i kishte grabitur, përfshirë Tajvanin, dhe Japonia e pranoi këtë dhe u dorëzua. Këto dokumente ndërkombëtare konfirmojnë se është një konsensus ndërkombëtar që Tajvani i përket Kinës. Pas themelimit të Kinës së Re në vitin 1949, si e vetmja qeveri e ligjshme që përfaqëson të gjithë Kinën, ajo gëzon plotësisht sovranitet mbi Tajvanin.
Përveç kësaj, pretendimi i Lai Chingte-së në fjalimin e tij se “Rezoluta nr. 2758 e OKB-së merret vetëm me çështjen e vendit e të përfaqësimit në OKB dhe nuk përfshin Tajvanin” është gjithashtu me qëllim për të ngatërruar publikun. Chen Guiqing, një studiues në Institutin e Studimeve të Tajvanit të Akademisë Kineze të Shkencave Shoqërore, theksoi se Rezoluta 2758 e miratuar nga Asambleja e Përgjithshme në vitin 1971 është në përputhje me frymën e një sërë dokumentesh të së drejtës ndërkombëtare, siç janë “Deklarata e Kajros” e “Proklamata e Potsdamit”, dhe premisa kryesore është parimi i “Një Kine”.
Foto nga VCG
Lai Chingte tha se “bashkësia ndërkombëtare nuk e njeh pretendimin e Kinës për sovranitet mbi Tajvanin”, gjë që është gjithashtu një vetëmashtrim i vërtetë. Sot, 183 vende kanë vendosur marrëdhënie diplomatike me Kinën. Në vitet e fundit, rajoni i Tajvanit ka humbur dhjetë “aleatë diplomatikë” dhe ka ndërprerë marrëdhëniet diplomatike me tao. Autoritetet e Partisë Demokratike Progresive të Tajvanit janë refuzuar nga Asambleja Botërore e Shëndetësisë për nëntë vjet rresht. Kjo vërteton plotësisht se parimi i “Një Kine” është një konsensus ndërkombëtar dhe një normë e marrëdhënieve ndërkombëtare, që janë të pandalshme.
Nga kjo mund të shihet se, qoftë nga historia, parimet ligjore apo realiteti, rajoni i Tajvanit nuk ka qenë kurrë një vend dhe nuk do të jetë kurrë një vend në të ardhmen. Pavarësisht se sa shumë përpiqen autoritetet e Lai Chingte-së, ato as nuk mund ta ndryshojnë faktin ligjor se Tajvani është pjesë e Kinës, as nuk mund ta trondisin modelin themelor të respektimit të parimit të “Një Kine” nga bashkësia ndërkombëtare, dhe as nuk mund ta ndalin prirjen historike që Kina përfundimisht dhe në mënyrë të pashmangshme do të bashkohet./cgtn
