Kryeministri Edi Rama nga selia e OKB në Nju-Jork, mbajti një fjalë në Samitin për të Ardhmen.
Rama theksoi se “sot sytë e botës duhet të jenë të kthyera në këtë mbledhje. Mund të themi sinqerisht se popujt e botës vazhdojnë të besojnë në premtimin e një të ardhmeje më të mirë ndërsa na shohin të mbledhur këtu”.
“Dyshoj seriozisht për këtë dhe kjo është diçka me të cilën duhet të përballemi nën këtë çati të OKB. Pra ne duhet të kemi kurajon të pranojmë se së fundmi veprimet tona shumë shpesh kanë qenë larg përmbushjes së pritshmërive të popujve që deklarojmë se u shërbejmë”, tha Kryeministri.
Kreu i Ekzekutivit theksoi se “herë pas here, OKB nuk ka arritur të përmbushë shpresat e ne popujve dhe frika për të ardhmen vazhdon të rritet kudo, në lindje, perëndim, veri edhe jug ndërsa krizë pas krize bie mbi ne”.
“Këto kriza na kanë përçarë më tej, e megjithatë dhe midis kësaj trazie, në mënyrë konstante kemi çuar dëm mundësitë që secila kriz na ka paraqitur për një ndryshim kuptimplotë. Pasi t’ja nisim të rindërtojmë atë besim që është gërryer, si të vërtetojmë që veprimi shumëpalësh nuk është thjesht një fjalë boshe, por fuqia që mund të zgjidhë vërtetë sfidat që po shfaqen. Si të dëshmojmë që fuqia jonë nuk është thjesht më e madhe sesa përpjekje të fragmentarizuara, të shkëputura dhe ndonjëherë veprimet destruktive të Kombeve individuale, por e vetmja rrugëzgjidhje që kemi për të shpëtuar që një njerëzimi të bjerë në kolaps para syve tanë. Si të frymëzojmë në vend që të demoralizojmë njerëzit e zakonshëm, jetët e të cilave shkatërrohen ditë për ditë nga veprimet e papërgjegjshme të fuqive të vogla dhe të mëdha, përfshirë në Evropë ku një luftë e re ka vënë në pikëpyetje jo vetëm gjithça, por edhe ekzistencën e njerëzimit, të përballur me kërcënimet e marra të hapura për përdorimin e armëve bërthamore. S’i kam të gjitha përgjigjet”, tha Rama.
Më tej, Kryeministri theksoi se “një gjë është e sigut që bota ka ndryshuar dramatikisht. Kombetet e Bashkuara jane themeluar 8 dekada me pare e duket sikur kemi humbur atë që është arsyeja e pastër dhe ky institucion mbetet i pazëvendësueshëm. Këtu duhet t’ja nisim dhe t’i marrim ndjesinë e përbashkësisë që ka humbur. Jemi buzë një rreziku të jashtëzakonshëm dhe askush nuk është i sigurtë pavarësisht pozitës gjeografike, madhësisë, fuqisë së sitemeve politike. Sfidat tona janë të ndërlidhura thellësisht nëse ne nuk përballemi me to me një rend të rienergjizuar shumëpalësh do të dështojmë së bashku. Veprimi shumëpalësh nuk është një zgjedhje, është nevojë urgjente. Problemet me të cilat përballemi sot qoftë si rezultat i veprimeve apo mos veprimeve tona kërkojnë përgjigje kolektive. Ato janë shumë të skajshme dhe shumë globale për t’u përballur mes përpjekjeve të izoluara apo përmes veprimeve konfrontuese”.
Kryeministri Rama deklaroi se “Shqipëria mbështet plotësisht “Paktin për të Ardhmen” dhe të gjithë angazhimet e saj, por më lini të theksoj, angazhimet të vetme nuk janë të mjaftueshme aspak. Ato duhet të përmbushen, të zbatohen. Fjalët qëllimmira duhet të transformohen në vepra dhe veprime të përbashkëta”.
ShBA, New York, Fjala e Kryeministrit Edi Rama nga Selia e OKB
Fjala e Kryeministrit Edi Rama nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së, sesioni i 79-të, ku po merr pjesë në emër të Shqipërisë në “Samiti për të Ardhmen”:
Sot, sytë e botës duhet të jenë të kthyera në këtë mbledhje, pra mund të themi sinqerisht se popujt e botës vazhdojnë të besojnë në premtimin e një të ardhmeje më të mirë, ndërsa na shohin të mbledhur këtu.
Dyshoj seriozisht për këtë e kjo është diçka me të cilën të gjithë duhet të përballemi nën këtë çati, çatinë e Kombeve të Bashkuara.
Na duhet të kemi kurajën të pranojmë se së fundi, veprimet tona shumë shpesh kanë qenë larg përmbushjes së pritshmërive të popujve që deklarojmë se u shërbejmë.
Herë pas here OKB nuk ka mundur të përmbushë shpresat e ne, popujve, e frika për të ardhmen vazhdon të rritet kudo, në Lindje, në Perëndim, në Veri e në Jug, ndërsa krizë pas krize bie mbi ne.
Këto kriza kanë shkatërruar terrenin e përbashkët, na kanë përçarë më tej e megjithatë edhe midis kësaj trazire, në mënyrë konstante kemi çuar dëm mundësitë që secila krizë na ka paraqitur për një ndryshim kuptimplotë.
Pra si t’ia nisim të rindërtojmë atë besim që është gërryer?
Si të vërtetojmë që veprimi shumëpalësh nuk është thjesht një fjalë boshe, por fuqia që mund të zgjidhë vërtetë sfidat që po shfaqen e ato të ngutshme të kësaj kohe. Si të dëshmojmë që fuqia jonë kolektive nuk është thjesht më e madhe se sa përpjekjet e fragmentarizuara, të shkëputura e ndonjëherë veprimet destruktive të kombeve individuale, por e vetmja rrugëzgjidhje që kemi për të shpëtuar që njerëzimi të mos bjerë në kolaps përpara syve tanë.
Si të frymëzojmë, në vend se t’i demoralizojmë njerëzit e zakonshëm? Jetët e të cilëve shkatërrohen ditë për ditë nga veprimet e papërgjegjshme të fuqive të vogla e të mëdha të globit, përfshi në Europë, ku një luftë e re ka vënë në pikëpyetje jo vetëm gjithçka që dikur mendonim të padiskutueshme, por edhe ekzistencën e njerëzimit të përballur me kërcënimet e marra, të hapura për përdorimin e armëve bërthamore.
Sinqerisht, nuk i kam të gjitha përgjigjet, në mos asnjë, por një gjë është e qartë, që bota ka ndryshuar dramatikisht qysh prej se Kombet e Bashkuara janë themeluar tetë dekada më parë. E duket sikur kemi humbur atë që është arsyeja e pastër që ky institucion mbetet i pazëvendësueshëm. Këtu duhet t’ia nisim! Duhet të përpiqemi me përpjekje të mëdha që të rimarrim ndjesinë e përbashkësisë që ka humbur. Jemi buzë një rreziku të jashtëzakonshëm e askush nuk është i sigurt, pavarësisht pozitës gjeografike, mendësisë, pasurisë, fuqisë, pavarësisht sistemeve politike e shoqërore.
Sfidat tona janë të ndërlidhura thellësisht, e nëse nuk përballemi me to, me një rend të rienergjizuar shumëpalësh do të dështojmë të gjithë së bashku. Veprimi shumëpalësh nuk është një zgjedhje, është nevojë urgjente. Problemet me të cilat përballemi sot, qofshin si rezultat i veprimeve apo mosveprimeve tona, kërkojnë përgjigje kolektive. Ato janë shumë të skajshme e shumë globale për tu përballur përmes përpjekjeve të izoluara apo përmes veprimeve konfrontuese.
Shqipëria mbështet plotësisht Paktin për të Ardhmen dhe të gjithë angazhimet e saj, por më lini të theksoj, angazhimet të vetme nuk janë të mjaftueshme aspak. Ato duhet të përmbushen, të zbatohen. Fjalët qëllimmira duhet të transformohen në vepra dhe veprime të përbashkëta e nuk mund të them që kjo duhet të jetë.
Ndërkohë që Shqipëria mund të jetë një vend i vogël, por i ka dhënë botës shembuj të mirë, që është çuar për të mbrojtur humanizmin tonë të përbashkët. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Shqipëria u shndërrua në të vetmin vend në Europë që kishte më shumë hebrenj pas lufte, se sa para saj. Komuniteti hebre u rrit 20-fish gjatë holokaustit falë familjeve muslilmane e të krishtere, që i mbrojtën nga nazistët. Më së fundi, pas shkatërrimit e rënies së Kabulit në duart e talibanëve 3 vjet më parë, ne strehuam disa mijëra afganë që në të kundërt do të kishin përfunduar në rrethin e nëntë të Ferrit!
Shqipëria po kështu i ka dhënë botës shenjtoren më të re, Nënë Tereza, jeta e së cilës ka mishëruar dashurinë për njerëzimin. Na ka kujtuar se jo të gjithë ne mund të bëjmë gjëra të mëdha, por mund të bëjmë gjëra të vogla me dashuri të madhe. Ky është parimi të cilit i qëndron Shqipëria dhe kjo është ajo me të cilën rrekemi të veprojmë e ky është burimi i frymëzimit tonë, për të mbështetur transformimin e qendrës së Urdhrit Botëror Bektashi në një shtet sovran brenda kryeqytetit tonë, Tiranës, si një qendër e re moderimi, tolerance e bashkëjetese të paqtë!
Faleminderit të gjithëve!
/Argumentum.al
