Presidenti Trump është i njohur për sjelljen e tij të paparashikueshme. Ai kundërshton veten, thotë një gjë dhe bën një tjetër, dhe shpesh tërhiqet nga qëndrimet e tij. Ai shfaqet si i paprinciptë dhe idiosinkratik. Mbështetësit e tij pretendojnë se kjo është një gjë pozitive, pasi i mban kundërshtarët jashtë ekuilibrit.
Në politikën e jashtme, kjo nuk qëndron. Siç thekson Daniel Serwer, konsistenca është jetike në një botë kaotike. Ajo kufizon rreziqet e surprizave dhe u mundëson miqve dhe aleatëve të rreshtohen shpejt. Kundërshtarët mund të llogarisin ekuilibrin e fuqisë, i cili, më shpesh sesa jo, është në favor të Shteteve të Bashkuara.
Vijëzimi i përbashkët
Megjithatë, ekziston një element i qëndrueshëm në sjelljen e Trump. Siç e bën të qartë Stephen Miller, Trump beson se pushteti është ai që sundon botën. Dhe ai mendon se ka mjaft pushtet për ta bërë veten jo vetëm një monark brenda vendit, por edhe një perandor jashtë tij. Ligji, përfshirë ligjin ndërkombëtar, trajtohet si dytësor, pavarësisht respektit të tij të paqartë dhe të kushtëzuar për të.
Kjo është vijëzimi që shtrihet nga Minneapolis në Karakas, e deri në Gaza dhe Ukrainë. Trump, argumenton Serwer, është një autoritar që bën atë që dëshiron, përveçse kur dikush e ndalon. E gjithë karriera e tij në biznes është shënuar nga mosrespektimi i kontratave, ligjeve dhe gjykatave. Kjo i shkatërroi reputacionin në tregun e pasurive të paluajtshme në Nju Jork, por, sipas tij, ishte një strategji e suksesshme. Ai nuk ka arsye të fillojë tani të respektojë diçka aq “të dobët” sa ligji ndërkombëtar.
Përgjigjja ndaj pushtetit
Sipas Serwer, e vetmja mënyrë për ta frenuar Trump është t’i kundërvihesh pushtetit me pushtet, shpesh të një natyre tjetër. Këtë kanë bërë demonstruesit në Minneapolis, të cilët kanë zbutur ndikimin e ICE-it duke ndihmuar të prekurit dhe duke dokumentuar dhunën e paprovokuar, madje edhe vdekjeprurëse, të agjentëve federalë. Mesazhi u reflektua në media dhe Trump filloi të tërhiqej.
Në mënyrë të ngjashme, vendet evropiane iu kundërvunë kërcënimeve të Trump ndaj sovranitetit të Danimarkës mbi Groenlandën. Ato sinjalizuan se mund të përgjigjeshin duke shitur zotërimet e mëdha të bonove të Thesarit amerikan. Trump reagoi duke pretenduar se një marrëveshje me Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s ishte arsye e mjaftueshme për t’u tërhequr, ndonëse një marrëveshje e tillë ende nuk ekziston.
Situata bëhet më e ndërlikuar në Gaza dhe Ukrainë.
Gaza
Dhëndri i besuar i Trump, Jared Kushner, po promovon një plan rindërtimi për Gazën, i cili do të strehonte shumë më pak njerëz sesa kishte Rripi përpara shkatërrimit. Nuk është e qartë nëse banorët do të ishin ish-rezidentët apo edhe palestinezë. Serwer thekson se pala palestineze dhe mbështetësit e saj duhet të gjejnë një mënyrë jo vetëm për të thënë “jo”, por edhe për ta bërë Trump të paguajë një çmim politik. Refuzimi i koordinuar për t’u larguar nga Gaza, me mbështetjen e monarkive të Gjirit dhe Egjiptit, do të ishte një hap i rëndësishëm.
Po ashtu, shumica e vendeve demokratike kanë refuzuar t’i bashkohen të ashtuquajturit “Bordi i Paqes” i Trump, një përpjekje e hapur për të anashkaluar Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe për ta vendosur atë në krye të rendit global. Disa vende, si Turqia dhe Arabia Saudite, mund të kenë hapësirë për t’i kundërvënë rezistencë, duke pasur parasysh përvojën e tyre në ndikimin mbi Trump.
Ukraina
Në Ukrainë, Trump po mbështet objektivat ruse dhe ka ndërprerë ndihmën amerikane për Kievin. Evropa e ka rritur ndihmën e saj, por, sipas Serwer, kjo nuk mjafton. Mbështetja e Trump për Rusinë lidhet pjesërisht me bindjen e tij se Moska është më e fuqishme dhe do të fitojë. Ukraina dhe Evropa duhet t’i tregojnë se kjo nuk është e vërtetë. Një përparim ukrainas në terren do të kishte ndikim të madh.
Po aq e rëndësishme do të ishte që Trump dhe rrethi i tij të vizitonin Kievin. Ata do të kuptonin se konflikti është ekzistencial për ukrainasit. Nuk është në rrezik vetëm shteti i tyre, por edhe identiteti i tyre kombëtar.
Siç nënvizon Daniel Serwer, kjo luftë nuk ka filluar katër apo dymbëdhjetë vjet më parë, por ka rrënjë që shkojnë mbi 200 vjet pas. Askush në Kiev nuk pret që konflikti të përfundojë për sa kohë që në Moskë është në pushtet Vladimir Putin ose dikush si ai.
Në përfundim, Serwer argumenton se mënyra më e shpejtë për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë është shtrëngimi i sanksioneve ndaj Rusisë dhe dhënia e Ukrainës gjithçkaje që i nevojitet për të fituar.
/Argumentum.al
