Boshko Jakshiç-Osllobogjenje[i]
Zgjedhjet në Serbi janë shndërruar në operacion me rrezik të lartë për qytetarët, gjë që është dështim i shtetit i cili prej kohësh e ka urdhëruar policinë të zgjedhë palë dhe të shndrrohet në forcë partiake.
Janë angazuar të gjithë potencialet, e ligjshme dhe të paligjshme, në mënyrë që si e si të kënaqet ambicja maksimaliste e Aleksandër Vuçiçit, që koalicioni i përparimtarëve të fitojë në të gjithë dhjetë komunat në të cilat janë mbajtur zgjedhjet lokale.
Lista e Partisë Përparimtare Serbe (PPS) në pushtet, e cila të gjitha herët ka mbajtur emrin “Aleksandër Vuçi-Serbia, familja jonë”, përmbushi dëshirën obsesive të presidentit për të treguar se pushteti i tij nuk është lëkundur aspak nga protestat e vitit të kaluar të organizuara nga studentët, angazhimit politik të të cilëve i’a ka frikën më shumë. Kundër përparimtarëve, në një atmosferë referendumi, në forma të ndryshme, u paraqitën listat të cilat formuan studentët në bllokadë, partitë opozitare dhe grupet lokale të qytetarëve. Diku dolën sëbashku, në koalicion, diku të ndarë, por rezultatet më të mira u realizuan atje ku është arritur uniteti më i madh.
PPS, me sukses të ndryshueshëm, ruajti pushtetin lokal që e mori në zgjedhjet e vitit 2022, por që të fitonte në Bor, i vetmi qytet ku u mbajtën zgjedhje lokale këtë herë, dhe në nëntë komuna në kohën kur rejtingu i tyre është në rënie, Vuçiçi nxorri të gjithë truket nga arsenali i makinacioneve zgjedhore të tij dhe u mbështet në represion – gjë më të cilën u zbulua mjaft qartë natyra mashtruese dhe e dhunshme e pushtetit të tij. Një deputet opozitar, duke i’u referuar të dhënave të Fondit Republikën për Sigurimin Shëndetsor, konstatoi se në Bor, ku u mbajtën zgjedhje, jetojnë gjithsejt 167 individë me moshë 100 deri në 120 vjeç. Në vend që të hyjnë në librin Giness të rekordeve, votuesit fantazëm u rregjistruan në listë paralele zgjedhore, gjë që vërteton se zgjedhjet u vodhën që para ditës së zgjedhjeve.
Pushteti fodull i fut gishtat në sy dhe i bën njerëzit budallenj. Mundet, por puna është se deri kur. Përparimtarëve po u mbaron afati i lejes së përdorimit të, sepse pjesëmarrja e lartë vërteton se një pjesë e madhe e 250.000 njerëzve të cilët morën pjesë në zgjedhje dëshiron ndryshime.
Blerja e votave, trenat nga Bullgaria dhe paraqitja e fletës së votimit, transporti i organizuar i zgjedhësve, përzierja në punën e komisioneve të zgjedhjeve përmes shantazheve dhe frikësimee misionet e gënjeshtërta të vëzhgimit të lidhur me partinë në pushtet, vjedhja e raportit në një komision zgjedhor, ishin vetëm pjesë e repertorit.
Por, rolin kryesor në këtë dramë e patën shkopaxhinjtë me kapuçë në fytyrë. U sollën me automobilë pa targa nga të gjitha anët e vendit, madje disa edhe nga burgjet. Kjo të kujton në mënyrë të vetvetishme Sturmabteilung-ët, njësitë sulmuese të partisë së Hitlerit në Gjermaninë naziste, të cilët përhapnin frikë nëpër Mynih. Rrihnin dhe përndiqnin qytetarët, më së shumti studentët dhe gazetarët, e kësisoj votimi në përgjithësi u shoqërua me përplasje fizike. Kishte edhe tundje të revolverëve dhe koka të përgjakura. Me dhjetra njerëz u plagosën, më shumë përplasje pati në Bor, në Lindje të Serbisë, në Bajina Bashta, në Perëndim, dhe në Kulën e Vojvodinës, ku lista opozitare Zëri i të rinjve të komunës Kula, nuk e pranoi se PPS-ja mezi shpëtoi nga humbja.
Zgjedhjet në Serbi janë shndërruar në operacion me rrezik të lartë për qytetarët, gjë që është dështim i shtetit i cili prej kohësh e ka urdhëruar policinë të zgjedhë palë dhe të shndërrohet në forcë partiake. Në vend që të mbronte zgjedhësit nga të dhunshmit, ajo mbrojti personat e njohur nga pushteti prej popullit të qetë. Hyri me forcë në selinë e partisë opozitare lëvizja Popullore e Serbisë, dhe as u përpoq të identifikonte sulmuesit. Nuk ka asgjë të pazanontë në faktin se misionit vëzhgues Crta, ditën e zgjedhjeve e cilësoi si terror mbi qytetarët.
Nëse PPS-ja mund të bëjë çfarëdo dhe në këtë mënyrë të fitojë zgjedhjet, atëherë qytetarët do të kërkojnë përgjigje te vetëorganizimi. Pandëshkueshmëria do të çojë në dhunë akoma më të madhe. Ka vite që hidhet në publik dhe potencohet teza se kritika kundër Vuçiçit është sulm kundër shtetit, besimit fetar, historisë dhe kulturës serbe. Totalitarizmi ka çuar te ajo që të gjithë kritikët e regjimit janë tradhëtarë, mercenarë të të huajve, llum dhe, deri vonë, madje edhe terroristë. Dhunesit shndërrohen në viktima.
“Shpresoj se pas kësaj që ndodhi sot dhe në mbrëmje disa njerëz do të pushojnë së përndjekuri të gjithë ata që mendojnë ndryshe, mezi evituam një të keqe të madhe”, komentoi Vuçiçi duke thënë se “për përndjekjen” janë përgjegjës bllokuesit, fjalë e cila përeshkruan studentët, qytetarët që mbështesin opozitën. Për kushedi të satën herë u bë e ditur se Serbia është e përçarë rrezikshëm. Vuçiçi nuk është i sigurtë nëse i ka të mjaftueshëm armiqtë në Zagreb, Sarajevë apo në Prishtinë, e për këtë i kërkon edhe nga brenda. Kur t’i gjejë do t’ua lërë në dorë shkopaxhinjve.
Në vend që ditën e zgjedhjeve të analizohej pjesëmarrja, e cila është shpesh barometër i besueshëm i rezultateve, u fol vetëm për incidentet dhe dhunën për frymë të banorëve. Presidenti përmendi me emër një aktivist të tij që e kishin rrahur. Njollat e tij në fytyrë dukshëm vlejnë më shumë se ato të studentëve.
Të mbajtura në një ambjent mediatik rreptësisht të kontrolluar, zgjedhjet ishin mësim tregues për votimet në nivel republikan të cilat duhet të mbahen në fund të këtij viti ose në fillim të vitit 2027.
Evet- efendinjtë (Evet-efendia, Po-efendia, figurë letrare nga një roman i nobelistit I. Andriç. Shën. i përkth.) mediatikë, tundakokët e dëgjueshëm të cilët në vend që të jenë gazetarë janë bërë propagandistë të pastër, punojnë me aksion me goditje të përqëndruar gjatë fushatës zgjehdore, ndërsa një ditë më vonë kthejnë përmbys gjithçka në mënyrë kopernikiane.
“Bllokaderët sulmojnë aktivitët e PPS-së”, “Torturë e bllokaderëve”. “Bllokaderët i duan me gjak kolltuqet”, gëlonin programet informative të televizioneve të regjimit dhe gjëmonin ato të tabloidëve. “Bllokadereët nuk lejojnë mendimin e tjetërkujt”, shkruan Informeri, forca goditëse tabloide e Vuçiçit, redaktorët dhe çekiçi i së cilës janë dëmtuar. Kujt i bëhet vonë për të vërtetën. Ka rëndësi që në Serbi të ketë të tillë që besojnë fjalët e shenjtit të tyre shpëtimtar, ndërtuesit të madh të së ardhmes së ndritur serbe.
“Nuk është e pazakontë që në jetën politike dhunuesit të paraqiten si viktima. Në të vërtetë ky është paralajmërim për mënyrën dhe valën e re të represionit kundër kundërshtarëve politikë”, thotë për Deutsche Welle Gojko Bozhjoviç, një prej themeluesve të Lëvizjes “Progllas”.
Vuçiçi deklaroi para zgjedhjeve se do të jetë i trishtuar nëse nuk fiton gjithkund, por në vend të fytyrës së gëzuar të fitimtarit në natën e shpalljes së rezultateve zyrtare dukej i lodhur – i vetëdijshëm për rënien e popullaritetit të partisë së tij, por edhe prej faktit se më pas vinë shumë objeksione për procesin zgjedhor, për parregullsitë që do të shpallin vëzhguesit vendas dhe ata të huaj dhe kritikat e mundshme nga Bashkimi Europian. Zgjedhjet lokale për nga shumë gjëra janë sfumuar e kësisoj shtrohet pyetja sa janë të parregullta për shkak të mungesës së atmosferës demokatike. Të gjitha këto nuk do ta pengojnë Alaksandër Vuçiçin të promovojë sundimin e tij i cili për nga shumë parametra të dhunës është më i dhunshëm se ai i Sllobodan Millosheviçit.
Sepse është krijuar tashmë prirje se çdo palë zgjedhje të reja janë më pak të lira se ato paraardhëset, dëmet për Serbinë janë globale, megjithëse është pikëpyetje sa mund të jenë përfqësueseve votimet në dhjetë njësi vendore për tërë vendin, i cili është zhytur thellë në totalitarizëm me të gjitha shenjat e kultit të personalitetit dhe humbjes edhe të të gjithë shenjave dalluese të një demokracie zgjedhore.
[i] https://www.oslobodjenje.ba/dosjei/kolumne/izbori-lokalni-migrena-opsta-1122803/
/Përktheu për Argumentum Xhelal FEJZA
