Bazuar në analizën e Alexander Gabuev, Carnegie Politika
Samiti Rusi–ASEAN në Kazan u prezantua nga Kremlini si dëshmi e qartë se Rusia nuk është e izoluar ndërkombëtarisht. Megjithatë, siç thekson analisti Alexander Gabuev, ky interpretim mbulon një realitet më kompleks: afrimi me Azinë Juglindore është real, por i kufizuar si në shkallë ashtu edhe në thellësi.
Ngjarja u zhvillua në një moment simbolik kontrasti. Ndërsa Ukraina ndërmori sulme me dronë ndaj Moskës, presidenti Vladimir Putin priti liderë të ASEAN-it dhe prezantoi samitin si një platformë për bashkëpunim ekonomik dhe energjetik. Megjithatë, sipas Gabuev, kjo nuk ndryshon balancën strukturore të presioneve me të cilat përballet Rusia.
Pjesëmarrja e ASEAN-it: pragmatizëm, jo rreshtim politik
Një nga elementët më të rëndësishëm të samitit ishte pjesëmarrja e shumicës së liderëve të ASEAN-it. Gabuev vëren se kjo nuk duhet interpretuar si mbështetje politike për Rusinë, por si një vendim pragmatik i nxitur nga kushtet e tregut global të energjisë dhe plehrave kimike.
Rritja e çmimeve dhe pasiguria në furnizime, e lidhur me tensionet ndërkombëtare dhe konfliktet në Lindjen e Mesme, kanë shtyrë shumë ekonomi të Azisë Juglindore të kërkojnë burime alternative. Rusia, pavarësisht sanksioneve, mbetet furnizues i rëndësishëm i këtyre produkteve.
Struktura e varësive ekonomike
Gabuev thekson se potenciali i bashkëpunimit Rusi–ASEAN duhet parë në kontekstin e kufizimeve ekzistuese. Tregtia mes Rusisë dhe ASEAN-it mbetet dukshëm më e vogël se ajo me Kinën, duke reflektuar një varësi të thelluar të Moskës ndaj Pekinit.
Kjo tregon se Azia Juglindore nuk përbën një alternativë strategjike ndaj Perëndimit apo Kinës, por një shtesë të kufizuar në portofolin tregtar të Rusisë.
Kufijtë e zgjerimit ekonomik
Pavarësisht interesit politik, rezultatet konkrete të samitit mbeten të kufizuara. Nuk u njoftuan marrëveshje të mëdha tregtare publike, ndërsa shumë diskutime u zhvilluan në nivel bilateral dhe jo në formatin multilateral.
Sipas analizës së Gabuev, faktorët strukturorë vazhdojnë të kufizojnë zgjerimin e marrëdhënieve:
- sanksionet perëndimore
- vështirësitë në sistemet e pagesave ndërkombëtare
- mungesa e infrastrukturës së transportit drejt Azisë Juglindore
- hezitimi i investitorëve të ASEAN-it për të hyrë në tregun rus
Energjia si faktor nxitës, jo transformues
Një nga shtysat kryesore për afrimin mes palëve është energjia. Rritja e çmimeve globale ka rritur interesin e vendeve të ASEAN-it për furnizues alternativë, përfshirë Rusinë.
Megjithatë, Gabuev thekson se ky faktor është ciklik dhe i ndjeshëm ndaj krizave ndërkombëtare, duke e bërë bashkëpunimin të paqëndrueshëm në afat të gjatë.
Dimensioni politik: shmangie e konfliktit, jo mbështetje
Një element i rëndësishëm i samitit ishte mungesa e referencave publike ndaj luftës në Ukrainë. Dokumentet zyrtare nuk e trajtuan konfliktin dhe shumica e vendeve pjesëmarrëse shmangën deklaratat politike mbi të.
Kjo, sipas Gabuev, nuk përbën ndryshim qëndrimi, por një strategji të qëllimshme shmangieje nga vendet e ASEAN-it për të ruajtur marrëdhënie funksionale me të gjitha palët.
Përfitime taktike, jo zhvendosje strategjike
Në përmbledhje, samiti i Kazanit tregon se Rusia ende ka aftësi të angazhohet diplomatikisht me një pjesë të Jugut Global, veçanërisht në sektorët e energjisë dhe tregtisë së mallrave bazë.
Megjithatë, siç argumenton Gabuev, këto zhvillime nuk përbëjnë një zhvendosje strategjike të ekuilibrave globalë. Ato janë më shumë përshtatje taktike ndaj presioneve të krijuara nga lufta në Ukrainë dhe sanksionet perëndimore.
Në këtë kuptim, afrimi me ASEAN-in është real, por i kufizuar—dhe nuk ndryshon varësinë strukturore të Rusisë nga Kina, as kufizimet që burojnë nga izolimi i saj nga Perëndimi.
/Argumentum.al
