Ndërsa fillon viti 2026, ne jemi në ujëra të mirëplanifikuara. Rusia po vazhdon sulmin e saj 200-vjeçar ndaj Ukrainës. SHBA-të po përpiqen të rivendosin Doktrinën Monroe në Hemisferën Perëndimore, duke përfshirë jo vetëm Venezuelën, por edhe Groenlandën. Kina po kërcënon Tajvanin. Këto nuk janë sfera ndikimi, por më tepër ambicie imperiale.
Ukraina nuk do të përfundojë mirë për agresorin
Agresioni i Rusisë tashmë po shkatërron ekonominë dhe shoqërinë e saj. Rritja po ngadalësohet, borxhi po rritet dhe prodhimi jo-ushtarak po bie. Viktimat po i afrohen një milioni.
Rajonet, ndërsa përfitojnë ekonomikisht, gjithashtu po furnizojnë pjesën më të madhe të fuqisë punëtore ushtarake dhe po vuajnë shumicën e viktimave. Shumë prej tyre janë pakicë etnike me shumicë, disa me aspirata për pavarësi.
Presidenti Putin e di këtë. Ai ka rivendosur autoritarizmin dhe ka zvogëluar liritë civile. Shumë rusë liberalë janë larguar. Por Trump po kënaq ambiciet imperiale të Putinit, duke shpresuar të përfitojë nga nevojat e pasluftës të ekonomisë ruse.
As Venezuela nuk do ta bëjë këtë.
Suksesi fillestar amerikan në kapjen e Presidentit Venezuelian Maduro e fsheh sfidën e madhe që na pret. Ndërsa Presidenti Trump mburret se sjell naftën e tyre në SHBA, venezuelasit nuk kanë rënë dakord. Me sa duket, ai po planifikon të devijojë cisternat e naftës të cilat janë të bllokuara dhe t’i detyrojë ato të shkarkohen në SHBA. Kjo është pirateri.
Regjimi i Maduros është ende në fuqi. Mbështetësit e tij të linjës së ashpër mund të bien dakord të lejojnë që një sasi nafte të shkojë në SHBA për të qetësuar Trumpin. Por ata gjithashtu do të bashkëpunojnë me partnerët e tyre kubanë, iranianë dhe rusë për të mbajtur regjimin e Maduros në pushtet.
Trump as nuk po pretendon se dëshiron një tranzicion demokratik së shpejti. Ai ka mbështetur zëvendëspresidenten Delcy Rodrigues, të cilën e emëroi Maduro. Por kjo nuk do ta kënaqë opozitën demokratike, të udhëhequr nga María Corina Machado.
Herët a vonë, konflikti i brendshëm do ta përfshijë Venezuelën, në dëm të interesave të SHBA-së. Pyetja është se sa i dhunshëm do të bëhet konflikti. SHBA-të, pa trupa në terren, do të kenë pak ndikim në këtë parametër. Një datë për zgjedhje mund të ndihmojë në qetësimin e gjërave, por Rodrigues nuk ka gjasa ta dëshirojë këtë.
“Suksesi” i Venezuelës e ka inkurajuar administratën Trump të shpresojë se mund t’ia marrë Groenlandën Danimarkës. Ata nuk po e fshehin këtë. Sekretari i Shtetit Rubio shpreson gjithashtu se Venezuela do të ndalojë së ndihmuari diktaturën kubane për të mbijetuar. Edhe atje, një tranzicion paqësor është i pamundur. Rënia e Kubës mund të sjellë një përmbytje të re emigrantësh në SHBA. Lëreni mënjanë ndërhyrjet e tjera që Trump ka kërcënuar kundër Kolumbisë dhe Panamasë.
Kina mund të ketë më shumë sukses me Tajvanin, por nuk ka garanci
Kërcënimi i Kinës ndaj Tajvanit mund të sjellë pasoja edhe më të këqija për SHBA-në. Edhe pa burimet e saj ushtarake të preokupuara në Hemisferën Perëndimore, SHBA-ja do ta kishte të vështirë ta mbronte Tajvanin nga një embargo ose një pushtim. Presidenti Trump është tërhequr kryesisht nga tarifat e tij të larta për Kinën dhe mohimi i çipave. Presidenti Xi e di se po fiton luftën tregtare. Nuk do të ishte për t’u habitur nëse ai do të merrte guximin brenda pak viteve të ardhshme për të pushtuar Tajvanin.
Suksesi në këtë përpjekje me siguri do t’i kushtonte Kinës shumë, si në burime ashtu edhe në marrëdhëniet e saj me fqinjët. Dhe qetësimi i Tajvanit, ku demokracia ka zënë rrënjë, nuk do të jetë i lehtë. Por përpjekja analoge në Hong Kong po ka sukses kryesisht. Pekini mund të ndiejë se di si ta rimarrë territorin dhe ta qeverisë atë, duke i mohuar popullsisë një zë. Dhe edhe nëse nuk pushton, ka mundësi të tjera.
Ndërkohë, Trump nuk po arrin asgjë përtej një armëpushimi në Gaza. Asnjë vend nuk dëshiron të dërgojë paqeruajtës derisa Hamasi të çarmatoset. Ai nuk ka arritur t’i bindë izraelitët të ndalojnë sulmet e kolonëve ndaj palestinezëve në Bregun Perëndimor. Rezistenca iraniane ndaj çështjeve bërthamore e ka motivuar atë të kërcënojë me bombardime të reja. Kërcënimet e tij do të bindin shumë vende, përfshirë Iranin, se janë më mirë me armë bërthamore sesa pa to.
Titujt kryesorë nuk i zgjidhin problemet. Por të gjitha këto janë gjëra që Trump di vërtet t’i krijojë. Zgjidhjet nuk janë gjëja e tij. Ai preferon vëmendjen, pavarësisht kostos.
*https://www.peacefare.net/2026/01/08/trumps-imperial-ambitions-wont-end-well/
/Argumentum.al
