Nuk duhet të fillojmë të ankohemi përsëri. Po, Turqia po luan me top për momentin. Pasi hapi një sërë frontesh, zhvillimet nënkuptonin se duhej t’i mbyllte ato me lëvizje të shpejta dhe mjaft spektakolare. Ajo ngrohi lidhjet e saj me Izraelin dhe shtetet kryesore të Gjirit, ndërsa ringjalli mbështetjen në Shtetet e Bashkuara.
Ndërkohë, përpjekjet diplomatike të Presidentit Recep Tayyip Erdogan mbi Ukrainën e shfaqën Turqinë në skenën ndërkombëtare si një ndërmjetës të mundshëm. Megjithatë, me gjithë përpjekjet e saj të vazhdueshme, Turqia nuk ka arritur ende të thyejë akullin me Egjiptin. Dhe kjo, siç do ta shohim, është e rëndësishme.
E gjithë kjo nuk është domosdoshmërisht e keqe për Greqinë. Për shkak se Turqia po përpiqet të tregojë se nuk është më ngatërresa rajonale dhe për shkak se revizionizmi është i mallkuar ndërkombëtarisht, përshkallëzimi në dukje i pashmangshëm i tensioneve me Greqinë ka shumë të ngjarë të mos ndodhë. Në të njëjtën kohë, presioni politik ndaj Erdoganit, i cili tani po shënon pikë politike nën qendër të vëmendjes, është lehtësuar.
Greqisë i duhej kohë dhe një periudhë qetësie. Së pari, sepse do të jetë në gjendje të mbyllë hendekun ndaj Turqisë në disa fusha të rëndësishme të mbrojtjes. Dhe e dyta sepse është një lajm i keq kur Greqia dhe Turqia përjetojnë tension ndërsa një ose të dy vendet janë në periudhë parazgjedhore.
Përtej kësaj, nuk është koha për ndonjë vlerësim përfundimtar – as për ne dhe as për Turqinë. Mjedisi gjeopolitik është shumë i rrjedhshëm dhe do të duhet kohë që pluhuri të qetësohet. Padyshim që duhet të jemi të fokusuar në qëllimet tona pasi nuk është koha për ankesa, mosveprim apo ndjekje të shtrëngimeve duarsh për arsye publiciteti.
Për shembull, në muajt e ardhshëm do të vendoset se si do të transportohet gazi natyror nga Mesdheu Lindor në Evropë. Nëse gazsjellësi EastMed nuk ndërtohet, ka nevojë për një Plan B që do t’u shërbejë interesave greke. Skenari më i mundshëm është një tubacion izraelito-egjiptian-grek. Izraeli do të luajë një rol kyç në vendim. Vendi që mund të ndikojë në Jerusalemin po aq sa kushdo tjetër është Egjipti. Marrëdhënia Athinë-Kairo është tashmë shumë e ngushtë dhe tregon qëndrueshmëri. Nuk është viktimë e ndryshimit të qeverive apo njerëzve të caktuar.
Pra, duhet të tregojmë qetësi dhe këmbëngulje. Diplomacia nuk është një sprint 100 metra. Është një maratonë që teston vazhdimisht qëndrueshmërinë, aftësitë dhe imagjinatën.
/Argumentum.al
