Të martën (1 tetor 2024), Mark Rutte mori detyrën si Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s. Ai u prit në selinë e NATO-s në Bruksel nga Sekretari i Përgjithshëm në largim Jens Stoltenberg, mandati i të cilit përfundon pas dhjetë vjetësh. Z. Rutte dhe z. Stoltenberg vendosën një kurorë lulesh gjatë një ceremonie në Memorialin e NATO-s për të rënët.
Në një seancë speciale të Këshillit të Atlantikut të Veriut, Stoltenberg ia dorëzoi zyrtarisht Sekretarit të Përgjithshëm Mark Rutte. “Është një nder i madh të jem këtu dhe të marr postin e Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s”, tha zoti Rutte përpara se të falënderonte aleatët që i besuan atij përgjegjësinë për të udhëhequr Aleancën në vitet e ardhshme.
Sekretari i Përgjithshëm Rutte përshkroi tre prioritetet e tij për Aleancën. “E para është të mbajmë NATO-n të fortë dhe të sigurojmë që mbrojtja jonë të mbetet efektive dhe e besueshme, kundër të gjitha kërcënimeve,” filloi ai. “Prioriteti im i dytë është të shtoj mbështetjen tonë për Ukrainën dhe ta afroj atë gjithnjë e më shumë me NATO-n, sepse nuk mund të ketë siguri të qëndrueshme në Evropë pa një Ukrainë të fortë dhe të pavarur”, vazhdoi ai, duke shtuar se “përparësia e tij e tretë është të forcojë partneritetet tona. “në një botë më të ndërlidhur.
Sekretari i Përgjithshëm gjithashtu nderoi paraardhësin e tij duke e përshkruar mandatin e tij si “shembullor” dhe duke shtuar se “sot NATO është më e madhe, NATO është më e fortë dhe më e bashkuar se kurrë, kjo është në masë të madhe për shkak të lidershipit tuaj”.
Në fjalën e tij të lamtumirës, Stoltenberg përgëzoi pragmatizmin dhe aftësitë e zotit Rutte për të krijuar konsensus, ndërsa vuri në dukje se “ju nuk bëni kompromis me vlerat dhe parimet tona”. Ai vlerësoi gjithashtu “angazhimin personal të pasuesit të tij ndaj lidhjes sonë transatlantike. Dhe mbështetjen tuaj të palëkundur për Ukrainën”.
32 vendet e NATO-s emëruan kryeministrin holandez, Mark Rutte si sekretarin e përgjithshëm të tyre, në një kohë vendimtare për aleancën, ndërsa Rusia vazhdon luftën e saj në Ukrainë.
Mark Rutte, 57 vjeç, zëvendëson norvegjezin Jens Stoltenberg, i cili ka qenë në detyrë për 10 vjet.
”E di që NATO-n do ta lë në duar të sigurta”, ka reaguar ky i fundit në rrjetin social X.
”Marku është një mbrojtës i vërtetë i marrëdhënieve transatlantike, një lider i fortë dhe një ndërtues konsensusi”, shtoi ai.
Pasi filloi një karrierë në menaxhim biznesi duke punuar për ”Unilever”, Rutte hyri në politikën kombëtare në 2002 si anëtar i kabineteve të Jan Peter Balkenende.
Rutte fitoi zgjedhjet e udhëheqjes së VVD në 2006 dhe e udhëhoqi partinë drejt fitores në zgjedhjet e përgjithshme të 2010.
Pas negociatave të gjata të koalicionit, ai u bë kryeministër i Holandës.
Ai ishte liberali i parë në 92 vjet që u emërua kryeministër.
Një veteran i politikës evropiane, Mark Rutte mori shumë shpejt mbështetjen e vendeve më të rëndësishme të aleancës, duke filluar nga SHBA.
Emërimi i tij nuk ishte gjë tjetër veçse një formalitet pas tërheqjes së kandidaturës së presidentit rumun, Klaus Iohannis.
Përveç kërcënimit rus, liderit holandez do t’i duhet të merret me rezultatin e zgjedhjeve amerikane në nëntor.
Vetëm SHBA përfaqëson gjysmën e peshës ushtarake të aleancës.
Perspektiva e kthimit të Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë ndjek korridoret e NATO-s në Bruksel.
Tejet mosbesues ndaj aleancës, të cilën ai e cilësoi si të vjetëruar, miliarderi amerikan ka shtuar kritikat e tij ndaj aleatëve evropianë, të akuzuar se nuk kanë shpenzuar mjaftueshëm për mbrojtjen e tyre.
Ndarja më e mirë e barrës është një kërkesë e vazhdueshme amerikane dhe Rutte ka theksuar vazhdimisht se Trump kishte të drejtë që kritikoi inercinë evropiane në këtë fushë.
Këto komente i dhanë atij titullin sufleri i Trumpit.
Kjo aftësi e supozuar për të bindur ish-presidentin amerikan padyshim funksionoi në favor të tij, në perspektivën e një rikthimi të mundshëm të miliarderit amerikan në Shtëpinë e Bardhë.
Holanda e Mark Rutte, megjithatë, ka treguar pak nxitim për të respektuar angazhimin e bërë në vitin 2014 nga vendet e NATO-s për t’i kushtuar të paktën 2% të PBB-së për shpenzimet ushtarake. Ky synim u arrit vetëm këtë vit.
Rutte, nga ana tjetër, është një mbrojtës i flaktë i Ukrainës.
Haga nënshkroi një marrëveshje këtë vit për dy miliardë euro ndihmë ushtarake për 10 vjet, duke shtuar më vonë një miliardë të tjerë.
Holanda ka udhëhequr gjithashtu përpjekjet për t’i siguruar Kievit avionë luftarakë F-16, një lëvizje e përshkruar si “historike” nga Zelensky.
”Falë viteve të përvojës së tij në politikën holandeze dhe në skenën ndërkombëtare, Rutte ka zhvilluar një aftësi reale për të gjetur ekuilibra”, shpjegon Philippe Dickinson, i Këshillit Atlantik.
“Kjo aftësi politike do të testohet në një nivel të paprecedentë në vitet në vijim”, theksoi ai.
/Argumentum.al
