Presidenti ukrainas, Volodymyr Zelensky uroi sot bashkatdhetarët e tij për Ditën e Pavarësisë, saktësisht tre vjet e gjysmë pas fillimit të luftës.
“Ne po ndërtojmë një Ukrainë mjaftueshëm të fortë dhe të fuqishme për të jetuar në siguri dhe paqe”, tha Zelensky.
Në video, ai shihet në sfondin e Sheshit të Pavarësisë në Kiev.
Ai tha se statuja imponuese e lirisë në Maidan ishte gjithashtu një simbol i pathyeshmërisë së Ukrainës, e cila i kishte rezistuar luftës së agresionit të Rusisë për tre vjet e gjysmë.
Zelensky tha se lufta kishte çuar në një ndjenjë të re të vetëvlerësimit midis ukrainasve, të cilët nuk mbështeteshin më në vullnetin e mirë të të tjerëve, por e morën fatin e tyre në duart e tyre dhe ishin gati të luftonin për lirinë e tyre.
Mesazhi i plotë i Presidentit Zelensky në Ditën e Pavarësisë së Ukrainës
Të dashur ukrainas! Të dashur njerëz!
Sot është Dita e Pavarësisë së Ukrainës.
Jam këtu tani, në zemër të Kievit, në Sheshin e Pavarësisë. Dhe është pikërisht këtu që mund të ndjesh më së miri çfarë do të thotë vërtet pavarësia, pse është kaq e rëndësishme për ne. Dhe pse Majdani është shumë më tepër sesa vetëm sheshi kryesor i vendit tonë. Sepse është një simbol: simbol i pavarësisë, rojtari i saj. Kjo është vendi ku historia gjithmonë është shkruar, ku lind energjia dhe forca e popullit tonë në kohë kërcënimi ndaj pavarësisë.
Dhe tani, ndërsa lufta në shkallë të plotë për pavarësinë vazhdon, është këtu, në Majdan, që mund të gjesh simbole kaq të fuqishme. Simbole të mënyrës si luftojmë, për çfarë luftojmë, dhe si do ta fitojmë këtë luftë.
Këto simbole janë kudo rreth nesh – në Monumentin e Pavarësisë. Brenda tij ka një kornizë të përforcuar prej betoni dhe mund të përballojë një uragan. Ashtu siç Ukraina jonë e përballoi fatkeqësinë e madhe që Rusia solli në tokën tonë. Këtu, në “Kilometrin Zero”. Ky është pika e fillimit, ku maten distancat deri në qytetet ukrainase. Deri në Donetskun tonë, Luhanskun tonë, Krimenë tonë. Dhe sot, këto shënues kanë një kuptim krejt tjetër. Ato nuk janë më thjesht kilometra. Ato na kujtojnë se të gjitha këto janë Ukrainë. Dhe njerëzit tanë janë atje, dhe asnjë distancë mes nesh nuk mund ta ndryshojë këtë, dhe asnjë pushtim i përkohshëm nuk mund ta ndryshojë këtë. Dhe një ditë, kjo distancë midis ukrainasve do të zhduket, dhe do të jemi sërish së bashku si një familje, si një shtet i vetëm. Është vetëm çështje kohe. Dhe Ukraina beson se mund ta arrijë këtë – të sigurojë paqe, paqe në të gjithë tokën e saj. Ukraina është e aftë për këtë.
Sepse Ukraina ka karakter. Durim të pathyeshëm, një vështrim që nuk largohet, dhe duar të djegura nga zjarri dhe koha, por të forta. Duar që mbajnë mburojën dhe mbrojnë atë që është e tyre: tokën, kulturën, historinë mijëravjeçare, të dëshmuar nga trashëgimia e themeluesve të Kievit. Dhe ne mbrojmë të ardhmen tonë, për të cilën heronjtë tanë kanë dhënë jetën.
Këto janë emra që nuk do t’i harrojmë apo tradhtojmë kurrë. Emra që mbrojtën pavarësinë tonë. Dhe është këtu, në Majdan, që ukrainasit shpesh i japin lamtumirën e fundit heronjve mbi mburojë. Dhe kushdo që ka qenë ndonjëherë në një lamtumirë të tillë, dhe kushdo që ka humbur dikë në këtë luftë, mban një llogari personale me Rusinë përjetësisht dhe ka bërë betim të mos i harrojë kurrë heronjtë e vet.
Shprehja e këtij betimi është ky fushë kujtese kombëtare – një fushë me forcë të madhe, sepse në çdo flamur të vogël qëndron një histori e jashtëzakonshme, një veprim, një zgjedhje: një zgjedhje në favor të Ukrainës, në favor të së ardhmes, konkretisht, të lirisë së paqes dhe paqes së lirisë. Kjo është filozofia që reflektohet në kulturën tonë përmes figurës së Kozak Mamaisë, që fitoi lirinë e vet dhe prandaj mund të lërë armën mënjanë dhe të marrë kobzën, por duke mbajtur shpatën afër, për çdo rast, ndërkohë që kthehet në jetën paqësore, civile. Kjo është ajo për të cilën aspirojmë të gjithë. Dhe e dimë: askush nuk do na e japë thjesht – duhet ta fitojmë.
Kjo është pikërisht ajo që kemi bërë për 1,278 ditë të kësaj lufte – luftës për pavarësi. Për secilën prej këtyre ditëve, dua të ju falënderoj: luftëtarin ukrainas, vullnetarin ukrainas, mjekun, shpëtimtarin, mësuesin, të rinjtë tanë, prindërit tanë, çdo ukrainas. Faleminderit të gjithëve. Për atë që kemi duruar deri tani. Dhe për Ukrainën që po krijojmë së bashku. Për Ukrainën që tashmë është bërë. Që u rrit më 24 shkurt. Që mori fatin në duart e saj dhe u armatos. Nuk kishte kohë për të hezituar, as të drejtë për të pasur frikë. Dhe në të vërtetë ndaloi ushtrinë e dytë më të madhe në botë. Dhe ne do ta themi këtë vazhdimisht. Do ta themi sepse kjo e thyen mitin e ushtrisë së pathyeshme ruse.
Ne e kemi dëshmuar këtë. Dhe vazhdojmë ta dëshmojmë sot. Çdo njeri në vendin e vet. Çdo njeri që e mban pavarësinë brenda vetes. Që mbron të drejtën tonë për të qenë ukrainas – përmes punës, veprimeve, arritjeve të veta. Sot, pavarësia farkëtohet në fushën e betejës. Pavarësia mbron qiellin çdo natë. Ajo shpëton jetë në spitale. Ajo shuan zjarre. Ajo jep mësim. Pavarësia nuk fle, punon 24/7 në uzinat mbrojtëse, sepse është jetike që luftëtarët tanë të kenë gjithçka që u nevojitet, që pavarësia të ketë gjithçka për t’u mbrojtur. Pavarësia është pas timonit, në rrugë për tek ata që kanë nevojë. Pavarësia lufton në ring, në arenat dhe skenat botërore ku ukrainasit performojnë. Është në faqet e librave dhe në fjalët e poezive të shkruara nga ukrainasit.
Kur dëgjojmë çdo ditë nga armiku: “Nuk ka shtet të tillë, nuk ka komb të tillë.” Dhe kur, çdo ditë, dëshmojmë të kundërtën. Dëshmojmë se ukrainasit ekzistojnë – dhe do të qëndrojnë në këtë tokë, në këtë shesh, ku brezat e ardhshëm do të qëndrojnë edhe pas njëqind vjetësh. Dhe pas njëqind vjetësh, ata do të festojnë Ditën e Pavarësisë së Ukrainës këtu.
Kështu do të jetë. Kështu do të jetë sepse Ukraina sot është ndryshe. Ukraina është më e fortë dhe ka vetërespekt. Dhe Ukraina nuk pret më “gjeste vullneti të mirë”, por ka vullnetin e vet për të realizuar atë që i nevojitet. Dhe kur Rusia do të marrë rajonin e Sumyt, atëherë Forcat e Armatosura shfaqen në rajonin e Kurskut. Kur armiku godet infrastrukturën tonë energjetike, duke u përpjekur të na lërë pa dritë apo ngrohje, atëherë rafineritë e tij të naftës digjen. Dhe askush nuk mund të na ndalojë nga sulme të tilla, sepse është vetë drejtësia që i sjell ato. Ashtu siç kur Rusia na sulmon çdo ditë – qytetet tona paqësore, spitalet tona, shkollat tona, duke vrarë civilët tanë, fëmijët tanë – ajo merr si përgjigje “rrjetën e merimangës”. Dhe kështu godet drejtësia. Kështu godet Ukraina kur thirrjet e saj për paqe injorohen. Sa herë kemi propozuar armëpushim? Sa herë kemi thënë: “Duam heshtje, kërkojmë paqe?” Por paqe dinjitoze, gjithëpërfshirëse – dhe për këtë arsye ne llogarisim në forcën e gjithë botës.
Kjo është Ukraina e sotme. Dhe një Ukrainë e tillë nuk do të detyrohet më kurrë në histori të durojë turpin që rusët e quajnë “kompromis”. Ne kemi nevojë për paqe të drejtë. E ardhmja jonë do të vendoset vetëm nga ne. Dhe bota e di këtë. Dhe bota e respekton këtë. E respekton Ukrainën. E trajton Ukrainën si të barabartë.
Ukraina që mundet, në një ditë të vetme, të mbledhë dhe bashkojë liderët botërorë rreth vetes. Ukraina me të cilën Shtetet e Bashkuara – dhe e gjithë bota – duan të bashkëprodhojnë dronë. Ukraina që ka rikthyer unitetin e Europës dhe Shteteve të Bashkuara dhe tani shërben si themel i këtij aleance. Ukraina që qëndron fort dhe mund të mbrohet. Dhe për këtë arsye Ukraina dëgjohet, merret në konsideratë dhe respektohet. Vendin e ka në tryezë; nuk i thuhet, “prit jashtë derës.” I thuhet, “vendimi është vetëm i juaji.”
Ishte pikërisht kjo Ukrainë që unë pata nderin ta përfaqësoj në Shtetet e Bashkuara një javë më parë. Sot, si SHBA ashtu edhe Europa pajtohen: Ukraina ende nuk ka fituar plotësisht, por sigurisht nuk do të humbasë. Ukraina e ka siguruar pavarësinë e saj. Ukraina nuk është viktimë; është luftëtare. Ukraina nuk lyp; ajo ofron. Aleancë dhe partneritet. Ushtrinë më të mirë në Europë. Teknologji të avancuara mbrojtëse. Eksperiencë në qëndresë. Ne themi: “Na duhet BE-ja.” Dhe na duhet. Por edhe BE-së i duhemi ne. Dhe të gjithë e pranojnë këtë. Dhe kështu shihet Ukraina – jo si një e afërme e varfër, por si një aleate e fortë.
Kjo është pikërisht ajo që nënkupton Koalicioni i Vullnetit. Kjo ishte ajo që përfaqësonte vizita në Uashington. Për këtë dhe për garantimin e një paqeje të qëndrueshme, të besueshme, afatgjatë. Ukraina do ta arrijë sepse do të marrë garanci sigurie – aq të forta saqë mendimi për ta sulmuar Ukrainën të mos i shkojë kujt në mendje.
Kjo nuk është vetëm qëllimi ynë – është pikërisht ajo që ne duam dhe duhet t’ua lëmë si trashëgimi fëmijëve dhe nipërve tanë: një Ukrainë të fortë, të barabartë, evropiane, të pavarur.
Që ciklet e mbyllura të historisë të thyhen përfundimisht – ato ku çdo brez nuk kishte diçka për ta ruajtur pavarësinë e vet, dhe çdo brez i ri do të hynte në një rrotull të re, përsëri i detyruar të marrë armët, përsëri të mbrohet dhe të rifitojë lirinë e vet. Ne nuk duhet t’ua kalojmë këtë barrë brezave të ardhshëm. Po ndërtojmë një Ukrainë të fortë dhe të fuqishme që të jetojë në siguri dhe paqe. Që këtu, në këtë shesh, në Sheshin tonë të Pavarësisë, nën flamujt tanë, në tokën tonë, fëmijët dhe nipërit tanë të festojnë Ditën e Pavarësisë. Në paqe. Në qetësi. Me besim në të ardhmen. Me respekt. Dhe me mirënjohje për të gjithë ata që mbrojtën Ukrainën në këtë luftë për pavarësi. Për ata që duruan, që fituan, që arritën fitoren. Një qëllim i tillë ia vlen të jetohet.
Gëzuar festën juve, popull i madh i një vendi të madh!
Gëzuar Ditën e Pavarësisë!
Lavdi Ukrainës!
/Argumentum.al
