J. J. STROSSMAYER, SHPIRTI EVROPIAN DHE MODERNITETI KROAT: VIZIONE INTELEKTUALE NGA MESI I SHEKULLIT TË 19-TË DERI NË FUND TË SHEKULLIT TË 20-TË

Nga Zlatko Kramarić*|ARGUMENTUM

HYRJE: SHPIRTI EVROPIAN SI KORNIZË E MODERNITETIT KROAT

Një analizë e marrëdhënies së Josip Juraj Strossmayer me “shpirtin evropian” kërkon që aktiviteti i tij të vendoset brenda një konteksti më të gjerë kontinental: revolucioni i vitit 1848, absolutizmi i Bahut, kompromisi kroato-hungarez i vitit 1867, rënia e Austro-sllavizmit dhe kriza e thellë e identitetit politik të popujve të sllavëve të Jugut pas shpërbërjes së Monarkisë së Habsburgëve. Mendimi politik kroat në shekullin e 19-të dhe fillimin e shekullit të 20-të luhatej midis orientimeve të Evropës Qendrore dhe Ballkanit, midis Realpolitikës perandorake dhe modernizimit kulturor, midis projekteve federaliste dhe emancipimeve kombëtare.

Në qendër të shekullit të 19-të politik dhe kulturor të Kroacisë qëndron J. J. Strossmayer – peshkop, teolog, patron, vizionar politik – puna e të cilit bëri të mundur që emancipimi kulturor (dhe politik) kroat të mos konceptohet ekskluzivisht brenda një konteksti rajonal/ballkanik, por të përfshijë edhe një dimension evropian. Motoja e tij e famshme “përmes iluminizmit drejt lirisë” nuk është thjesht një slogan programatik, por një formulë qytetëruese me anë të së cilës Kroacia duhet të bëhet një hapësirë ​​kulturore më e rëndësishme brenda Mitteleuropës. (Duhet theksuar këtu se nocioni i Mitteleuropës në shkencat humane kroate dhe analizën politiko-kulturore shfaqet si një koncept shumështresor: historik (Habsburg), kulturor (modernist), politik (modelet demokratiko-liberale të Evropës Qendrore) dhe madje identitar (marrëdhëniet midis Mesdheut, Ballkanit dhe “kodit qytetërues” të Evropës Qendrore). Në kontekstin kroat, termi nuk ishte kurrë një etiketë e thjeshtë gjeografike, por një instrument intelektual për të përcaktuar pozicionin e vet evropian.)

Strossmayer besonte se emancipimi kulturor ishte parakushti për çdo emancipim serioz politik të kombit kroat brenda Monarkisë së Habsburgëve – aq më tepër duke pasur parasysh se shtetësia dhe kultura ligjore kroate ishin të rrënjosura thellë në institucionet e Evropës Qendrore: sistemi ligjor hungarez, rrethi katolik-latin, reformat administrative të Habsburgëve (N. Budak). Idetë e Strossmayer ishin themelore për zhvillimin e mëvonshëm të modernitetit kroat – por po aq të tilla për një pjesë të madhe të të gjitha atyre iluzioneve/endjeve politike që pamë në revolucionet e pasuksesshme (politike) në të cilat kombi kroat, në një mënyrë ose në një tjetër, mori pjesë gjatë shekullit të 20-të: 1914, 1941, 1945, 1971 dhe 1990.

Për të qenë i drejtë, duhet thënë se në disa nga ato revolucione kombi kroat mori pjesë jo vetëm në kundërshtim me vullnetin e tij politik, por edhe pa ndonjë vizion më të qartë politik, e lëre më ndonjë strategji serioze: si Lufta e Parë ashtu edhe ajo e Dytë Botërore e gjetën kombin kroat politikisht plotësisht të papërgatitur. Pasojat e asaj mospërgatitjeje ishin, në shumë aspekte, më shumë se tragjike! Dhe ne jemi ende në procesin e përballjes me ato episode të errëta të së kaluarës sonë, episode që përfaqësojnë jo vetëm rënie politike, por edhe morale.

Rruga e tij nga Austro-Sllavizmi në idenë Jugosllave – një ide që në asnjë mënyrë nuk korrespondon me interpretimin e Jugosllavizmit të mbajtur nga elitat politike serbe, si monarkiste ashtu edhe komuniste – nuk la gjurmë të thella në jetën politike dhe intelektuale kroate. As rënia e Murit të Berlinit në vitin 1989 dhe as anëtarësimi i plotë i Kroacisë në BE nuk e kanë zvogëluar rëndësinë e idesë së tij. Ajo vazhdon të jetë subjekt i shumë interpretimeve, si rregull, të gabuara – më saktë, plotësisht të dekontekstualizuara – të një ideje që, në një masë shumë të madhe, formësoi të gjithë jetën politike dhe kulturore të kombit kroat në shekullin e 20-të. Dhe këto interpretime, përgjithësisht sterile, janë ende shumë të pranishme sot!

Disa interpretues ende nuk kanë arritur të çlirohen nga “melankolia e shembjes” së një bashkësie shtetërore; ata nuk mund të pajtohen me zhdukjen e përhershme të Monarkisë (të dyjave – sic!). Të tjerë, megjithatë, nuk janë në gjendje të kuptojnë se kjo përvojë unike e fragmentimit – ky narcisizëm i “dallimeve të vogla”, kjo ndjenjë e veçantisë – është një element themelor i historisë intelektuale të shpirtit të Evropës Qendrore, për të cilin kornizat e të dy Jugosllavive ishin thjesht shumë të ngushta. Këta interpretues janë shumë më të prirur të praktikojnë modele autoritare dhe centraliste ballkanike, mbi të cilat bazoheshin të dy Jugosllavitë – e para pak më shumë se e dyta!

Me sa duket, interpretues të tillë e kanë anashkaluar librin e J. P. Taylor “Monarkia e Habsburgëve 1809–1918”, në të cilin autori e përshkroi këtë Monarki “të pafat” si një “laborator unik të shumëetnicitetit” të Evropës Qendrore, në të cilin, duhet pranuar, integrimi politik ishte i vështirë, por diversiteti kulturor ishte jashtëzakonisht i frytshëm. Pikërisht ky model ishte korrigjimi kyç i centralizmit të mëvonshëm ballkanik në Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve dhe në Jugosllavi, gjë që në fund të fundit rezultoi në një lloj zgjidhjeje për “çështjen kroate” – krijimin e Banovinës së Kroacisë.

I. J. J. STROSSMAYER DHE SHPIRTI EVROPIAN

1. Austro-Sllavizmi dhe Europa e Mesme si Mjedis

J. J. Strossmayer i përket atij rrethi intelektualësh kroatë që ishin të zhytur plotësisht në Evropën Qendrore nga ana kulturore dhe civilizuese: i arsimuar në Pécs, Vjenë dhe Romë, i formuar brenda matricës teologjike-filozofike të Evropës Katolike, ai e sheh frymën evropiane si një ideal humanist, racional dhe konciliar. Ekzistojnë tre premisa kryesore të Austro-Sllavizmit të Strossmayer:

a) Shteti i Habsburgëve si e vetmja kornizë realiste për mbijetesën politike të kroatëve.

b) Emancipimi kulturor sllav brenda kornizës më të gjerë të qytetërimit të Evropës Qendrore.

c) Iluminizmi (arsimi) si kushti civilizues i lirisë politike.

Këto pozicione nuk janë gjë tjetër veçse një emanacion specifik i Iluminizmit Evropian – i mbrojtur sistematikisht në shkrimet e tij nga Herder, si dhe nga teoricienët liberalë katolikë të shekullit të 19-të.

Parimet e Strossmayer janë evropiane sepse janë:

• kozmopolite (Krishterimi universalist, dialogu midis Lindjes dhe Perëndimit)
• iluministe (shkenca si emancipim i popullit)
• juridiko-politike (shteti si garant i institucioneve, në vend të karizmës së sundimtarit).

Këtu ai ndryshon qartë nga modeli ballkanik i “politikës heroike” të bazuar në nacionalizmin dinastik, karizmën e udhëheqësit dhe mitin politik. Ishte pikërisht ky “mit politik” që i çoi në rrugë të gabuar shumë intelektualë kroatë, kështu që A. G. Matoš iu desh t’u kujtonte atyre se thjesht nuk mund ta kuptonte se si mund të kishin më shumë besim në dëshminë e një mashtruesi të verbër sesa në të gjitha ato dokumente të shumta ligjore dhe politike që dëshmojnë për shekuj të shtetësisë kroate.

2. “Përmes Iluminizmit drejt Lirisë” – Një Program Qytetërimi

J. J. Strossmayer besonte se “një popull pa një kulturë të lartë nuk mund të jetë politikisht i lirë”. Prandaj ai:

• themeloi Akademinë Jugosllave të Shkencave dhe Arteve (JAZU)
• nisi themelimin e Universitetit të Zagrebit
• mbështeti punën shkencore të F. Rački, V. Jagić, F. Marković, Š. Ljubić, J. Torbar, I. Kukuljević Sakcinski, Đ. Daničić, N. Nodilo, V. Klaić, T. Smičiklas…
• krijoi një politikë bursash që u bë një nga instrumentet më të rëndësishëm të modernizimit në historinë kroate të shekullit të 19-të; ai ishte plotësisht i vetëdijshëm se një program kombëtar kulturor dhe shkencor nuk mund të ndërtohej pa një elitë të arsimuar në qendrat evropiane. Prandaj, ai themeloi një numër fondesh nga të cilat financoi drejtpërdrejt arsimimin dhe specializimin e të rinjve më të talentuar kroatë.
• Në këtë mënyrë ai krijoi një matricë të re intelektuale të modernitetit kroat – racionale, filologjike, historike, ligjore dhe teologjike.

Kjo në fakt nënkuptonte një braktisje përfundimtare të partikularizmit dhe provincializmit lokal, me anë të së cilës kombi politik do të formohej përmes kulturës. Në këtë kuptim mund të thuhet se Strossmayer – edhe para programeve shtetërore dhe në mungesë të infrastrukturës institucionale – krijoi “strategjinë e parë gjithëpërfshirëse të investimeve intelektuale” në Kroaci, një strategji që pati efekte afatgjata në zhvillimin kulturor të vendit.

II. PANTEONI KROAT I MODERNITETIT: STARČEVIĆ, KVATERNIK, MATOŠ, SUPILO, RADIĆ

Evropianizmi i Strossmayer nuk vepronte në një boshllëk – ai përplasej, përzihej dhe bashkëvepronte me rrymat e nacionalizmit radikal, realizmit liberal, populizmit rural dhe modernitetit borgjez. Brenda kësaj fushe duhet t’i vendosim dhe analizojmë protagonistët kryesorë kroatë:

• Ante Starčević – avokat i nacionalizmit liberal dhe individualizmit anti-imperial, admirues i racionalizmit francez, një republikan evropian dhe një njohës i shkëlqyer i Montesquieu-së…
• Eugen Kvaternik – konceptet e tij politike janë të rrënjosura në traditën e nacionalizmit revolucionar evropian (Mazzini, Lelewel, rrethet e emigrantëve çekë dhe polakë), dhe jo në ndonjë model shtetndërtimi ballkanik.
• A. G. Matoš – përfaqësues i modernizmit fin-de-siècle, i cili në shkrimet e tij promovon elitizmin e Evropës Qendrore – estetikën si rezistencë politike, Evropën si horizontin e modernitetit dhe Ballkanin si një pengesë politiko-mentale, pasi “nëse Kroacia humbet kontaktin me Evropën, ajo do të zhytet në vorbullën ballkanike”. Kritika e Matoš-it ndaj mentalitetit ballkanik dhe idealizimi i tij i Evropës Qendrore u bënë një parakusht i rëndësishëm për largimin e mëvonshëm të Pilar-Šufflay nga Ballkani si një horizont politik.

• Frano Supilo – strategu politik më inteligjent i modernitetit kroat, një federalist evropian, rënia e të cilit në vitin 1916 shënon simbolikisht rënien e inteligjencës politike kroate të Evropës Qendrore përpara strukturave dinastike ballkanike/serbe. Ai parashikoi pothuajse të gjitha dështimet e mëvonshme politike kroate: mungesën e mbështetjes ndërkombëtare, varësinë e kombeve të vogla nga dinamika e fuqive të mëdha dhe afërsinë e modeleve autokratike të sundimit në fqinjësi. Ashtu si Strossmayer, ai i përket modulit korrigjues evropian të politikës kroate.
• Stjepan Radić – populizmi republikan rural, racionalizmi antidinastik. Radić, megjithëse në dukje antimodern, nuk e hodhi poshtë kurrë horizontin kulturor evropian; distanca e tij ndaj “Ballkanit” (në kuptimin e një modeli politik bizantin) e bën atë një protagonist të rëndësishëm të ndjeshmërisë së hershme kroate pro-evropiane. Dhe ishte pikërisht “republikanizmi i tij fshatar” që ishte përpjekja e parë serioze për të demokratizuar shoqërinë kroate përmes arsimit dhe emancipimit kulturor të fshatarësisë – krijimi i një “mase kritike”, domethënë i një “populli politik”.

Të gjithë ata ishin evropianë par excellence, të cilët, megjithatë, nuk arritën kurrë të çliroheshin nga iluzionet dhe llogaritjet e gabuara politike kroate, kështu që “zgjidhjet e këqija politike” ishin një pasojë logjike e këtyre iluzioneve dhe gjykimeve të gabuara. Gjithashtu duhet të jemi të vetëdijshëm për “neglizhencën politike” të popullit kroat – mungesën kronike të një “mase kritike” e cila, në “situata kufitare” për mbijetesën e kombit, do të merrte pjesën e saj të përgjegjësisë dhe do t’i “detyronte” elitat politike të ndryshonin strategjitë dhe aleancat (gjeo)politike…

III. ŠUFFLAY, PILAR DHE MODERNIZMI ANTI-BALLKANIK

1. Zanafilla e Rrethit

Rrethi rreth Milan Šufflay, Ivo Pilar, Vinko Krišković dhe intelektualëve të tjerë të arsimuar në Evropën Qendrore mori formë:

• para Luftës së Parë Botërore, por
• si një rreth politik dhe kulturor i artikuluar qartë, ai veproi nga viti 1914 e tutje, veçanërisht në Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve pas luftës,
• në konflikt me dinastinë Karađorđević, kështu që analizat e I. Pilar konsiderohen përpjekja e parë sistematike për të identifikuar “strukturat politike ballkanike” si pengesën themelore për modernizimin institucional,
• me një ide të formuluar qartë të një orientimi civilizues anti-ballkanik.

Pse ishte i rëndësishëm ky rreth? Sepse ai përbëhej nga individë që ishin të parët në mendimin politik kroat që formuluan një analizë moderne të sigurisë dhe gjeopolitikës (Pilar) dhe një diagnozë civilizuese të Ballkanit si një hapësirë ​​shkatërruese (Šufflay).

IV. GJENEZA E REVOLUCIONEVE TË DËSHTUARA KROATE: MIDIS EVROPËS DHE BALLKANIT

“Revolucionet” e Kroacisë të viteve 1914, 1941, 1945, 1971, etj., ishin të pasuksesshme për shkak të mungesës së vizioneve të përshtatshme politike dhe strategjive të gabuara (gjeo)politike – për shkak të të gjitha llojeve të bredhjeve midis Vjenës dhe Beogradit, Berlinit dhe Moskës, domethënë midis racionalitetit të Evropës Qendrore dhe voluntarizmit ballkanik, midis shtetësisë si institucion dhe shtetësisë si mit, midis federalizmit evropian dhe statizmit jugosllav.

Në këtë kuptim, aktiviteti intelektual dhe politik i Pilar, Šufflay, Krišković dhe të tjerëve mbeti i panjohur për elitat intelektuale dhe politike kroate të sotme, sepse si për monarkistët ashtu edhe për komunistët pikëpamjet e tyre (gjeo)politike ishin shumë subversive dhe si të tilla përfaqësonin një kërcënim të përhershëm për mbijetesën e regjimeve të tyre. Në një kontekst të tillë, vrasjet politike (rasti i M. Šufflay), arrestimet dhe të ngjashme përbëjnë reagime logjike të regjimeve jodemokratike.

V. DISKURSI I EVROPËS QENDRORE PAS VITIT 1989: MIŁOSZ, KUNDERA, HABERMAS

Pas rënies së Murit të Berlinit, mendimi kroat ngadalë por me siguri filloi të kthehej në kontekstin e Evropës Qendrore. Në shkrimet e tij gazetareske, I. Banac mbështeti hapur “kthimin” e Kroacisë në Evropën Qendrore si një projekt gjeopolitik, në kundërshtim me kornizën jugosllave dhe ballkanike. Në Banac, Mitteleuropa ka një dimension të fortë normativ: simbolizon pluralizmin, autonominë e qyteteve, kulturën qytetare dhe traditën parlamentare – në kontrast me modelet autoritare dhe centraliste të Ballkanit. Prandaj, është krejtësisht e gabuar të lidhim proceset e modernizimit të Kroacisë me Kroacinë/Jugosllavinë socialiste; këto procese kishin filluar tashmë në mesin e shekullit të 19-të.

Në këtë kthim, autorët e mëposhtëm evropianë janë thelbësorë:

Czesław Miłosz

• e përcakton Evropën Qendrore si një “hapësirë ​​shpirtërore midis perandorive”
• në shkrimet e tij politiko-letrare ai thekson kulturën e kujtesës dhe rezistencën ndaj tiranisë

Milan Kundera

• autor i esesë së famshme “Tragjedia e Evropës Qendrore” (1984)

argumenton se, pas Luftës së Dytë Botërore, kombet e Evropës Qendrore u “rrëmbyen padrejtësisht nga Perëndimi” dhe u aneksuan në Lindje, në Bashkimin Sovjetik; Kundera niset nga teza se çekët, polakët, hungarezët dhe, në një farë mase, kroatët janë historikisht të rrënjosur në qytetërimin perëndimor të krishterë, por politikisht të zhytur në sferën sovjetike. Ky koncept formësoi thellësisht perceptimet perëndimore të identitetit të Evropës Qendrore pas vitit 1989. Pozicioni “i ri” i këtyre shteteve të Evropës Qendrore, të vendosura midis Lindjes dhe Perëndimit, do të përcaktonte ndjeshëm aktivitetin politik (dhe kulturor) të elitave të tyre, kështu që të gjitha këto tradita kulturore, pak a shumë, do të shprehnin një ambivalencë të thellë ndaj Mitteleuropës: nga njëra anë ofron stabilitet, nga ana tjetër gjeneron një ndjenjë të vazhdueshme margjinalizimi. Autorët kroatë më vonë trashëgojnë pikërisht këtë ambivalencë kur kërkojnë të përcaktojnë pozicionin e Kroacisë në situatën “midis Lindjes dhe Perëndimit”.

György Konrád

• promovon sistematikisht liberalizmin politik, guximin qytetar dhe ndërgjegjen evropiane; në Antipolitikë dhe disa ese të mëvonshme ai argumenton se identiteti i Evropës Qendrore është demokratik pikërisht sepse doli nga “refuzimi i pushtetit politik”; vizioni i tij për Evropën Qendrore si një “republikë intelektualësh” është i pajtueshëm me qarqet liberale kroate rreth Forumit të Krležës dhe kursin evropian post-socialist të viteve 1990.

Jürgen Habermas

• e sheh Evropën si një demokraci kushtetuese dhe jo si një perandori
• elementët kryesorë: sfera publike, diskursi racional, shteti post-kombëtar

Ky diskurs sqaron në mënyrë retrospektive projektin e Strossmayer: ai e donte Kroacinë në Evropën Qendrore dhe jo në Ballkan – dhe nuk dëshironte ndonjë shtet të centralizuar jugosllav, por përkundrazi një bashkim kulturor të sllavëve të Jugut brenda Mitteleuropa-s.

PËRFUNDIM

Mendimi i Strossmayer, i kombinuar me modernistët kroatë dhe diskursin e Evropës Qendrore pas luftës, tregon se:

• Disfatat politike kroate → janë rezultat i përçarjeve intelektuale dhe (gjeo)politike
• Sukseset politike kroate → janë rezultat i orientimit evropian, shkencës dhe iluminizmit

Maksima e tij “përmes iluminizmit drejt lirisë” mbetet formula themelore e modernizimit kroat – dhe korrigjimi i çdo nacionalizmi të ngatërruar dhe të nxehtë që e irritoi aq thellë Miroslav Krležën. Nuk ka dyshim se projekti i tij – iluminizmi që çon drejt lirisë, krijimi i institucioneve kombëtare (akademi, universitete, muze, arkiva…) dhe lidhja e kombeve të vogla në një tërësi federale të Evropës Qendrore – ishte programi më i pjekur politik kroat evropian i shekullit të 19-të.

Dhe se ai kishte të drejtë konfirmohet më së miri nga fjalimet e Václav Havel të mbajtura midis viteve 1990 dhe 2002 (veçanërisht Fuqia e të Pafuqishmëve dhe fjalimet e tij të mëvonshme presidenciale), në të cilat ai e sheh Evropën Qendrore kryesisht si një hapësirë ​​të “ripërtëritjes morale” në të cilën drejtësia, transparenca dhe përgjegjësia nuk janë koncepte ideologjike, por norma qytetëruese. Koncepti i Havel për një etikë përgjegjësie vazhdon fuqishëm humanizmin arsimor të Strossmayer, veçanërisht përmes theksimit të tij në arsim dhe kulturë si bartës të reformave politike.

Së fundmi, të gjithë politikanët kroatë të asaj periudhe (A. Starčević, E. Kvaternik…), si dhe ata të fillimit të shekullit të 20-të (vëllezërit Radić, F. Supilo, M. Šufflay, I. Pilar…) u formuan drejtpërdrejt ose tërthorazi brenda atij horizonti evropian. Keqkuptimet, radikalizimet e tepërta dhe programet politike retrograde në shekullin e 20-të kishin tendencë të ndodhnin sa herë që, si komb, distancoheshim nga kjo traditë (e brishtë) e kroatizmit modern, demokratik dhe liberal evropian.

Referenca

• Banac, I. Nacionalno pitanje u Jugoslaviji. Zagreb: Durieux.

• Boban, M. Kontroverze Frana Supila. Zagreb: Školska knjiga.

• Gross, M. Sjećanja i zaboravi. Zagreb.

• Habermas, J. The Postnational Constellation. Cambridge: Polity, 1998.

• Kundera, M. “The Tragedy of Central Europe”. NYRB, 1984.

• Miłosz, Cz. The Witness of Poetry. Harvard UP, 1983.

• Pilar, I. Južnoslavensko pitanje. Vienna, 1918.

• Šufflay, M. Hrvatska u svjetlu svjetske povijesti i politike. Zagreb, 1925.

• Šidak, J. Povijest hrvatske političke misli. Zagreb.

*Zlatko Kramarić është publicist, autor dhe diplomat kroat, aktualisht Ambasador i Kroacisë në Shqipëri. Më parë ka qenë profesor universitar dhe politikan, i njohur për veprën e tij në fushën e letërsisë, studimeve kulturore dhe historisë rajonale.

/Argumentum.al

© 2026 Argumentum