Bledar Prifti, Ph.D*
Asgjë nuk e tregon më mirë kulturën e mbrapshtë orientale shqiptare sesa qëndrimi i saj ndaj luftës Ruso-Ukrainase. Ky qëndrim nuk lind nga dashuria për veten, për interesin kombëtar apo për Kosovën, por nga një urrejtje e thellë dhe e trashëguar ndaj Rusisë. Në vend që të vlerësohet realiteti gjeopolitik dhe të llogaritet se ku qëndron përfitimi i drejtpërdrejtë për shqiptarët, elita politike, media, dhe opinioni publik dominues zgjedhin të renditen në mënyrë automatike me narrativën anti-ruse të momentit. Kjo sjellje nuk është as patriotike, as strategjike; ajo është vazhdim i një logjike të vjetër që sakrifikon interesin kombëtar për ideologji të huaja.
Rusia e ka krahasuar shpesh Donbasin rusishtfolës me Kosovën shqipfolëse, duke pranuar tërthorazi se të dyja i përkasin trungut të tyre kombëtar. Ky krahasim, pavarësisht se sa i pranueshëm është moralisht apo juridikisht, përmban një logjikë të qartë gjeopolitike. Shqipëria dhe Kosova e kanë injoruar plotësisht këtë deklaratë, madje edhe pasi u zbulua se Serbia po furnizonte Ukrainën me armë kundër Rusisë. Në vend që të shfrytëzonin këtë kontradiktë (Serbinë që lufton Rusinë ndërsa pret mbështetje ruse për çështjen e Kosovës) autoritetet shqiptare preferuan heshtjen. Kjo heshtje nuk është neutralitet; është dëshmi e mungesës së një strategjie të pavarur kombëtare.
Paraleli historik është i qartë dhe i dhimbshëm. Dje, Enver Hoxha e “fali” Kosovën Jugosllavisë për të ndjekur ëndrrën e Internacionales Komuniste. Sot, Shqipëria e mohon thelbin e çështjes së Kosovës për të ndjekur ëndrrën e saj europiane dhe globaliste. Ku qëndron ndryshimi mes këtyre dy ëndrrave? Askund. Në të dyja rastet, interesi kombëtar shqiptar është vendosur në shërbim të një projekti ideologjik të huaj.
Në të dyja rastet, Kosova është trajtuar si monedhë shkëmbimi, jo si prioritet ekzistencial. Në të dyja rastet, elitat shqiptare kanë zgjedhur të jenë të mirëpritura në tryezat e të mëdhenjve, duke lënë mënjanë realitetin gjeostrategjik dhe interesin kombëtar.
Për vite me radhe është argumentuar se pavarësia de jure e plotë e Kosovës (njohja e saj si shtet i plotë, me anëtarësim në OKB dhe heqjen e pengesave ndërkombëtare) kalon përmes një ekuilibri mes Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë. Këto dy fuqi duhen lobuar fort dhe njëkohësisht. Paria shqiptare, e shitur tek ëndrrat europiane dhe globaliste, e ka shmangur qëllimisht këtë strategji. Ajo ka preferuar të mbetet e lidhur pas Brukselit dhe narrativës së “vlerave perëndimore”, edhe kur këto vlera nuk sjellin asnjë përparim konkret për statusin ndërkombëtar të Kosovës.
Fitorja e Donald Trump ofronte një moment të rrallë. Ajo duhej të shfrytëzohej për ta bërë çështjen e Kosovës pjesë të negociatave më të gjera ruso-ukrainase. Në një kontekst ku Uashingtoni dhe Moska do të rinegocionin rendin e sigurisë në Evropë, Kosova mund të futej si kartë shkëmbimi ose si pjesë e një marrëveshjeje më të gjerë. Në vend të kësaj, as klasa politike në Tiranë e Prishtinë, as mediet e kontrolluara në të dy vendet, nuk i dhanë jetë kësaj ideje. Çdo mendim që bie ndesh me ideologjinë europiane dhe globaliste të momentit trajtohet si herezi. Media dhe politika nuk funksionojnë si arena debate, por si mekanizma censurimi ideologjik.
Ajo që po ndodh sot me Kosovën është një déjà vu e asaj që ndodhi tetë dekada më parë. Atëherë, në emër të internacionalizmit komunist, Kosova u lë në duart e një projekti jugosllav. Sot, në emër të europianizmit dhe globalizmit, ajo mbetet e ngrirë, e izoluar diplomatikisht dhe e braktisur nga ata që duhet ta mbrojnë. Në të dy rastet, shqiptarët kanë zgjedhur të jenë spektatorë të historisë së tyre, duke lejuar që të tjerët të vendosin për fatin e tyre.
Kultura e mbrapshtë orientale shqiptare nuk manifestohet vetëm në zakone apo në mënyrën tonë të jetesës. Ajo shfaqet më qartë kur, përballë zgjedhjeve të mëdha gjeopolitike, zgjidhet urrejtja ndaj tjetrit në vend të dashurisë për veten. Derisa kjo logjikë të mbetet dominante, Kosova do të vazhdojë të mbetet peng i ëndrrave të huaja, ndërsa shqiptarët do të vazhdojnë të paguajnë çmimin e mungesës së një strategjie kombëtare të pavarur nga këto ëndrra të momentit.
*Ky shkrim është marrë nga profili personal i autorit në Facebook
© 2026 Argumentum
