Në fjalimin e tij në Akademinë Solemne me rastin e Ditës së Pavarësisë – 8 shtator, kryeministri Hristijan Mickoski shpalli dhjetë parime rreth të cilave, siç theksoi, duhet të krijohet unitet dhe kohezioni i të gjithë faktorëve dhe aktorëve shoqërorë. Jo vetëm pushtetit, apo me disa parti nga opozita, por të gjithëve, tha Mickoski dhe përmendi universitetet, sindikatat, biznesmenët dhe odat, fermerët, MANU-në, profesorët, mjekët dhe të gjithë drejtuesit socialë, shkruan mkd.mk.
Dhjetë parimet janë:
“Së pari, ne duhet të vendosim drejtësinë dhe shtetin e së drejtës. Dhe jo vetëm në mënyrë bindëse dhe deklarative si më parë, por në thelb përmes shembujve personalë dhe dorëheqjeve kolektive nga të gjithë ata njerëz të turpshëm që vendosën të turpërojnë veten dhe familjet e tyre dhe të shkojnë në anën tjetër të paligjshmëria nuk duhet të jetë sjellje që duhet ndjekur pavarësisht se kush është dhe çfarë është ai në këtë vend, ose do të jetë përgjegjës dhe përgjegjës për veprimet e tij qeverisë apo opozitës.
Së dyti, partizimi i shoqërisë duhet të ndalet, nuk duhet t’i ndajmë njerëzit nga njëra apo tjetra parti, por në të aftë dhe më pak të aftë. Të aftët duhet të përparojnë. Tesera e partisë nuk duhet të jetë licenca e përparimit, por diploma dhe dija reale. Sistemi i meritave duhet të jetë mbi gjithçka tjetër. Promovimi në bazë të aftësive dhe kompetencave. Ata që punojnë shumë duhet të kenë një shans, në vend të atyre që ecin përpara me lidhjet.
Së treti, ne duhet të distancohemi nga konfliktet etnike dhe të izolojmë elementët që krijojnë përçarje ndëretnike. Ne duhet të vendosim një moratorium për temat e prodhuara etnikisht të nxitura nga interesat fitimprurëse të individëve. Duhet t’i jepet fund listës, listës së gjatë të dëshirave për të drejtat etnike, pas së cilës realisht nuk qëndron asgjë, por interesi personal i atyre që i prodhojnë, në kurriz të kolektivit. Sa i munguar tingëllon kur dikush kërkon një shtëpi me dy familje, e nuk ka ujë të pijshëm në Likovë dhe Tetovsko. Dua zgjidhje për problemet personale të popullit dhe jo zgjidhje për interesat personale të grupeve të vogla të politikanëve që abuzojnë me vuajtjet kolektive të popullit, tha ai dhe shtoi se standardi duhet të përmirësohet dhe qytetarët, pra ekonomia, duhet të jetë fokusi dhe fusha e konkurrencës.
Së katërti, për të mbrojtur dhe përmirësuar standardin e qytetarëve. Ekonomia është fokusi dhe fusha e konkurrencës. Dhe këtë do ta arrijmë me punë dhe vetëm me punë.
Së pesti, ne duhet të krijojmë një shoqëri të drejtë. Unë gjithashtu e kuptoj kritikën e individëve dhe kompanive, marzhet e të cilëve u kemi kufizuar për blerjen e mjeteve shkollore, por më lejoni të publikoj edhe një listë të marzheve që ju lëndojnë kokën dhe ku do shih dikë që bën pasuri mbi njerëzit e varfër. Unë e respektoj ekonominë e lirë dhe luftoj për të, por populli nuk është naiv dhe nuk ka nevojë të mbushë majmisht xhepat privatë me petkun e ekonomisë së lirë, por në thelb krijimin e një monopoli apo duopoli.
Së gjashti, arsimi duhet të jetë bileta e suksesit dhe ne duhet të bëjmë të gjitha përpjekjet tona për të. Njerëzit tanë në mbarë botën arrijnë rezultate të jashtëzakonshme, dhe në shtëpi, fakultetet në disa objekte të dyshimta vulosin diploma. Dhe e gjithë kjo do të hetohet. Arsimi është forca që mund të na nxjerrë nga varfëria dhe të na çojë përpara si në ekonomi ashtu edhe në teknologji.
Së shtati, ne duhet të kemi një marrëveshje të përgjithshme për të përmbushur objektivin tonë strategjik, që është anëtarësimi në Bashkimin Evropian. Nuk kemi alternativë tjetër, as nuk ka ndonjë shans tjetër real. Dëshira e popullit për anëtarësim në Union është dëshira për një standard më të mirë, kritere më të larta dhe më shumë para dhe një sistem të ndërmjetëm. Dhe ne si Qeveri dhe shoqëri nuk duhet të devijojmë nga rruga evropiane. Por në të njëjtën kohë, duhet ditur ndjesia e hidhur që ka secili prej njerëzve tanë se po presim shumë në dyert e Unionit dhe besimi në një të ardhme të tillë sulmohet me pengesa të panumërta politike, në vend të thelbësore dhe sistematike. kriteret që do ta bëjnë jetën më të mirë.
Prandaj sot çdo qytetar maqedonas ka një gungë në fyt nga shumë procedura dhe kontrata të dëmshme. Unë jam gati të diskutoj çdo çështje, por nuk jam gati të bëj asnjë lëshim me çdo kusht. Le të bëjmë hapa të mëdhenj dhe të ndërtojmë një proces të vërtetë përparimi.
Parimi i tetë është uniteti. Natyrisht mund të kemi mendime, qëndrime të ndryshme, por për çështje shtetërore dhe tema me interes të përbashkët duhet të tregojmë unitet. Mund të ndahemi, por ëndrrën maqedonase duhet ta ëndërrojmë të gjithë së bashku dhe duhet ta fitojmë të gjithë së bashku. Të mos ndahemi për çështje madhore, të mos humbim kohë në grindje, në kurriz të progresit. Brenda shtëpisë do të debatojmë për të gjitha çështjet, por jashtë duhet të jemi unikë. Kjo duhet të jetë forca jonë.
Së nënti, ne duhet të luftojmë kundër dëbimit. Shumë njerëz të mirë janë shpërngulur në kërkim të një jete më të mirë. Dhe shumë drita u fikën. Nuk ka njerëz për të punuar. Shikoni fushat, është koha e korrjes, ato janë plot me shumë të rritur dhe të rinj të rastësishëm që nuk duan të zhgënjejnë prindërit e tij. Themelet e asaj që ne besojmë qëndrojnë mbi supet e tyre. Por përgjithësisht të rinjtë largohen. Dhe është shkatërruese. Ne duhet t’i mbajmë me kushte më të mira jetese dhe një shans për të rinjtë që duhet të jenë forca lëvizëse.
Së dhjeti, ne duhet të dallojmë dhe të besojmë në betejat ideologjike. I yni, i imi është patriotizmi i përbashkët, që duhet të na bashkojë. Nuk është gjë tjetër veçse një besim i përbashkët dhe një luftë e përbashkët për të ardhmen e vendit. Ai duhet të na bashkojë të gjithëve, maqedonas, shqiptarë, turq, vllehë, serbë, boshnjakë dhe gjithë të tjerët nën diellin maqedonas. Të mos i gëzohemi shkëndijave të vogla, por së bashku për fitore të mëdha dhe hapa të mëdhenj përpara. “Shumë ka munguar dhe shumë duhet bërë”.
/Argumentum.al
