Qeveria flet për “Prani Besnike”, për më shumë komunikim me qytetarët dhe për një administratë më pranë tyre. Por sa e besueshme është kjo prani kur, përballë një pyetjeje që kërkon llogaridhënie, përgjigjja e një ministreje është se i “vjen ndot” të merret me akuzat e një ish-zëvendëskryeministri? Pyetja nuk lidhet vetëm me mënyrën se si një ministre zgjedh t’i përgjigjet një politikani me të cilin tashmë është në konflikt, por me standardin që duhet të ndjekë komunikimi i një qeverie kur përballë saj ngrihen akuza që prekin institucione, sigurinë dhe interesin publik.
Në një intervistë të fundit televizive për Syri.net, ish-zëvendëskryeministri Arben Ahmetaj ngriti pretendime që kërkojnë sqarim dhe verifikim institucional, për një trafik të mundshëm armësh. Bëhet fjalë për akuza dhe jo për fakte të provuara dhe pikërisht për këtë arsye ato nuk mund të trajtohen si të tilla, por as të anashkalohen thjesht për shkak të personit që i artikulon. Nëse akuzat janë të pavërteta, ato duhet të rrëzohen me fakte; nëse janë të pabazuara, qeveria mund t’i kundërshtojë me dokumente, ndërsa nëse përmbajnë elementë që kërkojnë hetim, verifikimi i tyre i takon institucioneve përgjegjëse.
E pyetur nga gazetarët lidhur me akuzat e ish-zv.kryeministrit Arben Ahmetaj për trafik armësh, ministrja Ismaili tha: “ashtu sikurse e ka guximin që nga pisllëku në të cilin është zhytur të hedhë llum mbi projektet e qeverisë shqiptare, të gjejë guximin, të vijë, të përballet me drejtësinë shqiptare”.
“KAYO është një nga krenaritë për sa u përket projekteve të implementuara nga kjo qeveri dhe që normalisht, sikurse e citova dhe e thashë, më vjen ndot që unë të jap përgjigje për deklaratat e bëra publike nga njerëz të cilët janë zhytur në llumin e tyre”, theksoi ministrja.
Reagimi e zhvendosi kështu vëmendjen nga përmbajtja e akuzave te personi që i artikuloi ato, duke lënë në plan të dytë pikërisht pyetjen që intereson publikun; çfarë është e vërtetë në këto pretendime dhe cilat janë faktet që i mbështesin apo i rrëzojnë ato?
Kjo është edhe pika ku nis përgjegjësia e pushtetit. Një qeveri që pretendon se është e hapur ndaj qytetarëve nuk mund të zgjedhë vetëm pyetjet që i përshtaten dhe të shmangë ato që e vënë në vështirësi. Kur mbi të ngrihen akuza për korrupsion, afera të dyshuara, kontrata, tenderë, pasuri, konflikte interesi apo çështje të tjera me interes publik, përgjigjja institucionale nuk mund të zëvendësohet me sulmin ndaj personit që ngre pyetjen.
Rasti i Ahmetajt ka edhe një dimension tjetër, politik, që nuk mund të ndahet nga debati aktual. Ai nuk ishte një figurë e jashtme e politikës shqiptare, por për vite me radhë mbajti poste të rëndësishme në qeveri, përfshirë atë të ministrit të Financave, ministrit të Ekonomisë dhe më pas zëvendëskryeministrit. Prandaj, kur sot përshkruhet nga përfaqësues të qeverisë si një person “i zhytur në llumin e tij”, lind natyrshëm pyetja se si u bë pjesë e niveleve më të larta të qeverisjes dhe si qëndroi aty për kaq gjatë. Kjo është një pyetje direkte për sistemin politik që e promovoi, për njerëzit që punuan me të dhe për institucionet që i besuan poste me përgjegjësi të lartë. Nëse sot pretendohet se ai ka qenë një problem për pushtetin, duhet shpjeguar pse kjo nuk u pa më herët; nëse nuk ka pasur një problem të tillë, atëherë akuzat e sotme duhet të përballen me prova. Në të dyja rastet, një sulm personal nuk e zëvendëson përgjigjen.
Pasqyra u thye në konferencë
Pikërisht këtu lidhet edhe “Pasqyra Albania”, mekanizmi që qeveria thotë se po ndërton për të evidentuar problemet e qytetarëve, për t’i ndjekur dhe për t’i çuar drejt zgjidhjes. Por një pasqyrë që synon të tregojë realitetin duhet të funksionojë në të dyja drejtimet. Jo vetëm të evidentojë problemet e qytetarit, por edhe të reflektojë atë që ndodh brenda vetë qeverisjes.
Në konferencën e ministres, një pyetje e drejtpërdrejtë për një çështje me interes publik nuk mori përgjigje mbi thelbin e saj dhe debati u zhvendos nga përmbajtja e akuzës te personi që e bëri atë. Pikërisht këtu metafora e pasqyrës merr kuptim politik: nëse ajo synon të evidentojë problemet e qytetarëve, duhet të jetë në gjendje të reflektojë edhe vendimet, përgjegjësitë, gabimet, dështimet apo akuzat që lidhen me vetë pushtetin. Përndryshe, pasqyra rrezikon të funksionojë vetëm në një drejtim: të tregojë qytetarin, por jo qeverinë.
“Prania Besnike” mund të ketë takime me qytetarët, zyra dhe platforma digjitale, por vlera e saj matet pikërisht në momentin kur komunikimi përballet me pyetje që nuk janë të rehatshme për pushtetin. Nëse kjo nismë synon një marrëdhënie më të drejtpërdrejtë mes qeverisë dhe qytetarit, atëherë kjo marrëdhënie duhet të funksionojë në të dyja drejtimet: qeveria të dëgjojë problemet e qytetarëve, ndërsa qytetarët dhe media të kenë të drejtën të pyesin qeverinë për vendimet, njerëzit dhe përgjegjësitë e saj.
Në fund, çështja nuk është nëse Arben Ahmetaj ka të drejtë apo jo në ato që ka deklaruar. Këtë duhet ta përcaktojnë faktet dhe institucionet. Çështja është nëse akuzat me interes publik marrin përgjigje konkrete apo nëse debati mbyllet me sulm ndaj personit që i ngriti. Sepse “Pasqyra Albania” synon të tregojë problemet e qytetarëve, por nëse është vërtet një pasqyrë, duhet të tregojë edhe pushtetin.
© 2026 Argumentum
