Zekerijah Smajiç-gjeopolitiknews[i]
Ndër të gjithë liderët perëndimorë Donald Trumpi është i vetmi i cili momentalisht e ka të qartë se Rusia nuk do të heqë dorë nga Ukraina, por edhe në Alaskë edhe në bisedën telefonike të së hënës, pranoi pa mëdyshje bisedimet për përfundimin e luftës, e cila për Rusinë ka pasoja shkatërruese të brendshme dhe për politikën e saj të jashtme. Trumpi gjithashtu e ka të qartë se BE-ja nuk është vasal i zakonshëm i ShBA-ve, por bëhet fjalë për një vasal shumë dinak i cili është i vendosur të sabotojë çdo iniciativë amerikane e cila është në kundërshtim me stereotipin e rrënjosur të të ashtuquajturave vlera demokratike të Perëndimit global, gjë për të cilën, me ardhjen e Trumpit në pushtet, BE-ja u vetëshpall më ngut si rojtare e vlerave demokratike të rendit të deritanishëm globalist.
Edhe përkundër faktit se tapeti i kuq ka kohë që nuk e ka atë rëndësinë të cilën e kishte në kohën kur shtrohej për nder të zotave dhe të mëdhenjve të rangut më të lartë botëror – tronditja nga tapeti i kuq i Alaskës që nga e premtja e kaluar i detyroi liderët globalistë europianë të turren të hënën në Uashington. Por thelbi, edhe pas këtij tubimi folklorik, nuk ndryshoi: barra ushtarako-financiare e luftës dhe e paqes i mbeti në shpinë Europës pa marrë parasysh faktin se si do të duken në fund garancitë e sigurisë për Ukrainën. Lidhur me këtë u diskutua të hënën në Uashington, sepse teritoret dhe ndërkufizimet mes Ukrainës dhe Rusisë i janë lënë takimit tripalësh Trump-Zelenski-Putin, ndoshta që para fundit të këtij muaji.
Ecuria e shfaqjes ceremoniale të së hënës për europianët në Shtëpinë e Bardhë ishte pra shkatrrimtare, sepse pasojat afagjatë dhe të pandreqshme për ekonominë e nokdaunizuar europiane janë të paevitueshme pavarësisht finesave të marrëveshjes së ardhshme të paqes. Globalistët europianë këtë e pranuan të hënën, madje me entuziazëm, duke gënjyer veten me premtimin e përsëritur të Trumpit se “ShBA-të do të japin konstributin e madh, shumë të madh, për garancitë e sigurisë”.
Megjithëse ende askush, përveç Trumpit dhe Putinit, nuk e di si dhe sa do të jetë kontributi amerikan në të ardhmen, dihet NATO-ja do të jetë e përjashtuar nga misionet e ardshme paqesore, se pjesa amerikane në misionin paqesor do të jetë logjistike dhe tejet fitimsjellësë dhe se çmimin e ruajtjes së paqes në Ukrainë – sado të zgjasë dhe sado të kushtojë – do t’a paguajnë ekskluzivisht taksapaguesit europinë standarti jetësor personal i të cilëve ka tri vjet që po karmashitet, nëse e krahasojmë atë me vitin 2021.
Fakti që presidenti amerikan, pa asnjë dyshim kontravers, Donald Trump e priti të premten e kaluar kolegun e tij rus Vladimir Putin me nderimet më të larta shtetërore dhe me protokoll të privilegjuar, aterrimi në Uashington i elitës më ajrore europiane, krahas emocioneve të papara dhe serisë së duartrokitjeve ndërsa idhulli ndër shtetarët i afrohej me dinakërinë e hienës – në fakt është tronditës për çdokend, i cili, me dëshirën apo me mosdijen e tij, është i leçitur nga realiteti; ai që nuk sheh ose nuk e kupton pakthyeshmërinë e epokave shoqërore; ai ai nuk vëren ndërrimin e rendit të vjetër botëtror me të riun; ai që nuk konsaton se Trumpi dhe Putini janë vëllezër siamezë të harmonishëm dhe idologjiko-politikë jo vetëm për nga mënyra konservatore-sovraniste e drejtimit të shtetit, por edhe për nga koncepti antiglobalist dhe pragmatist në të kuptuarit e “interesave kombëtare”. Që të dy liderët kanë qëndrime të sinkronizuara mbi kuptimin e “burimeve strategjike”, mbi kontrollin e transversaleve kyçe tregtare, mbi burimet natyrore përfshirë edhe kozmosin…
Nga tronditja te paniku
Që nga data 15 gusht, kur diku rreth mesnatës, nisën të vinë raportet e para mbi rezultatin e samitit, në të vërtetë historik, në Alaskë, dhe kur fytyrat e mbarënjohura dhe rrezatuese e të kënaqura të dy të fuqishmëve të padiskutueshëm botërorë – tronditja fillestare nga tapeti i Alaskës u rrit në panik të pakontrolluar ndër liderët e shteteve të Europës. Të gjithë, pa asnjë përjashtim – sepse “Vëllai i madh” i tyre atë mbrëmje u bëri me dije në mënyrë më se të qartë se kolonializmit të tipit perëndimor i ka ardhur fundi, se në globin e sotëm botëror ekzistojnë shtete mbi të cilët kontrolli i Perëndimit, edhe përkundër përpjekjeve, sanksioneve dhe satanizimit përfundimisht nuk mund të ngrihet më në këmbë. Si edhe atë se Rusia është një nga ato superfuqi, jo vetëm për nga madhësia dhe fuqia ushtarake por edhe nga vetë fakti se, si edhe Amerika, është fuqia udhëheqëse bërthamore në botë.
Panikun në radhët e udhëheqësve europianë e shkaktoi në mënyrë të veçantë njerzillëku i pafshehur i Trumpit ndaj “diktatorit” dhe “kriminelit të luftës” – gjë që kuazielita politike europianoperëndimore i’a ka ngjeshur udhëheqësit rus në pafuqinë e saj për t’a zgjidhur me metoda legjitime. Dhe jo vetëm kjo. Të gjithë “rusët e këqinj” – që nga politikanët deri te sportistët – në Brukselin zyrtar, Londër, Paris, Berlin, Romë… që nga vitit 2014 janë personalizuar në në fytyrën dhe veprën e Vladimir Putinit – këtij “keqbërësi të tmerrshëm”, “armikut më të rrezikshëm të Europës” dhe “Hitlerit të ri”.
Dhe nuk është fjala këtu vetëm për Putinin. Me një frazeologji burokratike mendjeshkurtër si kurrë më parë, nga po këto qendra të fuqisë, janë mbuluar presidentët e Kinës, Bjellorusisë, Koresë së Veriut, Turqisë, udhëheqësit e vendeve afrikane të cilët kanë hedhur tej prangat e kolonializimit e kolonializmit shfrytëzues… “Vëllai i madh”, këtij lloji demokracie, i vuri pikën. Por as edhe kjo madje nuk do të kishte qënë burimi i panikut ndër globalistët europianë të cilët si “falangë demokratike përreth Zelenskit” (Politico.eu) të hënën i ranë nën këmbë presidentit amerikan. Panikun më të madh në Bruksel, Berlin, Paris, Londër madje edhe në Romë, e shkaktoi vendosmëria e Trumpit që pikërisht tani, në Alaskën amerikane (dikur pronë e Rusisë Cariste) personalisht dhe pa rezerva, të shtyjë liderin rus në ngritjen e tij në piedestalin e liderit të dytë më të fuqishëm botëror momentalisht, gjë për të cilën deri me 15 gusht Putini mundej vetëm të ëndërronte.
Çfarë tani?
Pavarësisht nga ajo se cilët do të jenë rezultatet e implementimit etapor të urdhërave më të reja të Trumpit dhënë udhëheqësve europianë, Komisonit Europian dhe Vollodimir Zelenskit – është fakt i paasgjësueshëm se të shikuarit të luftës në Ukrainë vetëm me ngjyrat bardh e zi, i është vënë pika me “i”. Trumpi, kësaj here ishte dukshëm i gatshëm, jo vetëm të kuptojë por edhe të pranojë prapaskenën historike të konfliktit shumë të rrezikshëm dhe të ndërlikuar të konfliktit ruso-ukrianas – tejet të rerzikshëm jo vetëm për Europën por edhe për Amerikën e botën. Nuk ka as dyshimin më të vogël se Trumpi i informoi miqtë europianë të hënën për një gjë të tillë.
Si edhe më parë mund të konkludojmë se vetë samiti i liderve të dy shteteve të të fuqishëm të botës në Alaskë ishte në vetvete suksesi më i madh, ndërsa tubimi ceremonial i liderve të vendeve udhëheqëse europianë dhe i presidentes së KE-së të hënën, ishte njëfarë ilaçi antidepresiv. Ishte një derivat PR për masat e gjëra popullore, sipas logjikës së politikës se jashtme, secila palë e interesuar në shtëpinë e saj e interpreton sipas dëshirës. Por ajo e cila për mendimin tim ka shënjuar në mënyrë afatgjatë më shumë samitin në Alaskë dhe tubimin folkloristik të kësaj të hëne në Shtëpinë e Bardhë, ishte vendosmëria e dy liderve që marrëdhëniet dypalëshe mes ShBA-ve dhe Rusisë, pas katër vitesh theqafje dramatike, u përpoqën t’i standartizojnë. Sadoqë kjo ishte e rëndësishme për këto dy superfuqi bërthamore dhe për rendin e ri botëror në lindje e sipër, e vlerësoj këtë edhe si nxitje akoma më të rëndësishme për rivendosjen e raporteve civilizuese dhe të standartizuara mes Bashkimit Europian, Europës në tërësi dhe Federatës Ruse. Sepse asnjë prej këtyre toponimeve gjeopolitike nuk mund të jetë i begatë sikurse e dëshiron, as edhe i sigurtë, në kushtet e urrejtjes së tipit të Luftës së Ftohtë. Nëse, dhe kur, kjo do të kuptohet, atëherë administrata amerikane nuk nuk do ta ketë aspak të vështirë të përmbyllë luftën në Ukrainë në mënyrën që i intereson asaj më shumë.
Luftë akoma më e përgjakshme apo paqe jo e përkryer?
Gjendja më e re agregate e plitikës së jashtme amerikane momentalisht është e tillë, është në përplasje të fortë me politikën e (deri)tanishme europiane. Ndërsa për Uashintonin zyrtar nuk është e palogjikshme mbajtja afatgjatë e Krimesë “të cilën i’a dhuroi Putinit Obama pa shkrehur asnjë fishek” (Trump), shtetarët europianë edhe në takimin e fundit kolektiv me presidentin amerikan në Shtëpinë e Bardhë erdhën me besimin se asnjë grimë e tokës ukrainase nuk mund të jetë zëvendësim për paqen! Për këtë nuk është çudi që edhe kësaj here ata u kthyen nga kryeqyteti politik amerikan në shtëpi me dijen e dhimbshme se që të hënën e më pas, përfundimisht, do t’u duhet të përballen me realitetin gjeopolitik. Me realitetin të bazuar në realpolitikë.
Presidenti rus Vladimir Putin, si të premten në Alaskë ashtu edhe të hënën vonë në mbrëmje në bisedën telefonike me presidentin amerikan Donald Trump mbeti konseguent dhe këmbëngulës në kërkesat e tij: mbajtja e Krimesë dhe e territoreve të pushtuara të Ukrainës Lindore; demilitarizimi dhe neutraliteti ushtarak i saj; dhe heqje graduale (duke nisur nga ato amerikane) të sanksioneve.
Kam besimin se presidenti amerikan edhe pas takimit ceremonial me gjashtëshen europiane të së hënës do t’u bëjë ballë presioneve, spërdredhjeve luftënxitëse dhe mashtrimeve të aleatëve europianë mbi gjoja përgatitjet e Rusisë për pushtimin e Europës, gjë për të cilën janë më të zellshmit presidentja Komisionit Europian Ursula von der Leyen dhe shërbimi informativ britanik! Nëse Trumpi arrin kësaj here t’i qëndrojë konseguent vlerësimit personal sipas të cilit as edhe vetë fuqia ushtarake e Amerikës, sikur të dëshironte, nuk mund t’ia heqë duarsh Rusisë atë që ka pushtuar, e lëre më pastaj Ukraina e rraskapitur – paqa shumë shpejt në këtë rats do të imponohet ekskluzivisht nëpërmjet autoritetit të fuqisë amerikane.
Natyrisht, përvetësimi afatgjatë i Krimesë nga ana e Rusisë, përvetësimi i Donbasit (republikat e vetëshpallura Donjeck dhe Lugansk), dhe ndalimi i veprimeve luftarake dhe ngrirja në vijet e luftimit në pjesët e tjera të frontit – është skenar të cili Ukraina nuk e konsideron paqe të drejtë, por kjo është realpolitika me të gjitha pasojat e saj afashkurtër dhe afatgjatë.
Por, ndër të gjithë liderët perëndimorë Donald Trumpi është i vetmi i cili momentalisht e ka të qartë se Rusia nuk do të heqë dorë nga Ukraina, por edhe në Alaskë edhe në bisedën telefonike të së hënës pranoi pa mëdyshje bisedimet për përfundimin e luftës e cila për Rusinë ka pasoja shkatërruese të brendshme dhe për politikën e saj të jashtme. Trumpi gjithashtu e ka të qartë gjithashtu se BE-ja nuk është vasal i zakonshëm i ShBA-ve, por bëhet fjalë për një vasal shumë dinak i cili është i vendosur të sabotojë çdo iniciativë amerikane e cila është në kundërshtim me stereotipin e rrënjosur të të ashtuquajturave vlera demokratike të Perëndimit global, gjë për të cilën, me ardhjen e Trumpit në pushtet, BE-ja u vetëshpall më ngut si rojtare e vlerave demokratike të rendit të deritanishëm globalist.
Epilog
Luftë akoma më e përgjakshme në Ukrainë ose paqe jo e përkryer (jo e përkryer aq sa është çdo përfundim lufte në histori) – kjo është dilema para së cilës gjenden momentalisht të gjithë aktorët globalë të këtij konflikti tmersisht të rrezikshëm. Konflikt me role historike në të cilin toka ukrainasde është vetëm poligon – poligon i ngopur me gjakun e qytetarëve urkainas.
Që ky konflikt të përfundojë ka shumë rëndësi që presidenti ukrianas të shkëputë lidhjet toksike me Ursula von der Leyenin dhe Bashkimin Europian të cilit Ukraina gjithsesi nuk i përket. Me ndarjen e Zelenskit nga Ursula e cila dy tri herë në javë takohet me presidentin Macron dhe kancelarin gjerman Mertz, Trumpi nëpërmjet fuqisë së butë do t’a izolonte atë nga tre idhtarët e luftës deri te ukrainasi i fundit. Nëse i’a arrin kësaj administrata amerikane, presidenti ukrainas do t’a pranojë marrëveshjen peqesore ruso-amerikane pavarësisht nga ajo se çfarë mendon Bashkimi Europian për atë. Në këmbim Zelenski do të mund të marrë garancitë amerikane për sigurinë personale dhe të familjes së tij. Do t’i garantohej mbajtja e tërë pronës së fituar dhe e amnistisë pas zgjedhjeve presidenciale në Ukrianë në të cilat ai nuk do të mund të kandidojë, por ama karriera prej aktori, madje edhe holivudian nuk do t’i refuzohet!
[i] https://www.geopolitika.news/analize/z-smajic-sok-crvenog-tepiha-s-aljaske-nije-prestao-ni-odlaskom-europskih-globalista-u-washington/
/Përktheu për Argumentum Xhelal FEJZA
