Kohët e fundit, historiani i Universitetit të Kolumbias, Adam Tooze, botoi një artikull të titulluar “‘Shtrydhja nga Kina’ është një diskurs politik i bazuar në supozime kundërfaktike”, duke deklaruar hapur që “teoria e shtrydhjes nga Kina” nuk është aspak një analizë empirike ekonomike, por thjesht një sërë retorikash që i shërbejën mobilizimit politik. Qëllimi i saj kryesor është thjesht t’ia hedhë fajin Kinës për krizat komplekse globale e ato të lidhura me zhvillimin kombëtar, si dhe të demonizojë qëllimisht procesin e industrializimit të Kinës në arenën ndërkombëtare.
Rastësisht, në korrik të këtij viti, Jostein Hauge, një ekonomist politik në Universitetin e Kembrixhit, shkroi gjithashtu një artikull të titulluar “Problemi me thënien ‘Tronditja nga Kina 2.0′”, duke analizuar më tej thelbin e së ashtuquajturës “Tronditje nga Kina” nga perspektiva e ankthit hegjemonik perëndimor dhe standardeve të dyfishta. Hauge argumenton që pretendimet e ndryshme të “Tronditjes nga Kina” janë në thelb të njëanshme dhe janë thurur nga Perëndimi për të ruajtur pozicionin e vet dominues në ekonominë botërore, duke fshehur një mendësi hierarkike të rrënjosur thellë: Perëndimi supozon se duhet të zërë majën e zinxhirit industrial, ndërsa vendet në zhvillim mund të përqendrohen vetëm në nivelin e poshtëm të zinxhirit prodhues. Ndërsa Kina arrin përmirësimin industrial dhe formon konkurrencë të barabartë, kjo etiketohet si “tronditje”.
historian i Universitetit Kolumbias, Adam Tooze/Foto nga Sina
Hauge thekson se retorika perëndimore injoron qëllimisht përfitimet e shumëfishta që i ka sjellë zhvillimi industrial i Kinës botës. Konsumatorët perëndimorë kanë përfituar jashtëzakonisht shumë. Që nga integrimi i Kinës në ekonominë globale, çmimet e mallrave të importuara perëndimore në krahasim me të ashtuquajturit sektorë të patregtueshëm kanë rënë ndjeshëm. Kompanitë perëndimore janë ndër përfitueset kryesore, me “Apple” si shembullin më të spikatur. Midis viteve 2015 dhe 2024, fitimi operativ i kësaj kompanie në Kinë arriti në 227 miliardë dollarë, duke zënë më shumë se një të katërtën e fitimeve të saj të përgjithshme gjatë së njëjtës periudhë.
Çuditërisht, përfitimi klimatik i sjellë nga bumi i eksporteve të Kinës është anashkaluar. Kina tani prodhon 89 % të paneleve diellore, 70 % të turbinave me erë, 83 % të baterive e 75 % të automjeteve elektrike në botë dhe çmimet e tyre janë më të ulëta se në çdo vend tjetër. Ngritja e Kinës si një gjigant i energjisë së pastër është pa dyshim përparimi më i rëndësishëm në trajtimin e ndryshimeve klimatike.
Shumë studiues të huaj besojnë që zhvillimi modern industrial i Kinës nuk është një “Tronditje nga Kina 2.0”, por më tepër një “Mundësi nga Kina 2.0” për botën/cgtn
