Nga Rejdi Koçiu*
Europa si kontinent dhe si bashkësi ka shumë kohë që përpiqet dëshpërimisht të shërohet nga lëngimi i plagëve të vetëshkaktuara nga politikat e saj. Problemet e mëdha të shkaktuara nga hapja e kufijve të saj për emigrantët e botës së tretë apo pranimin pa kriter të azilkërkuesve duke u rrekur ti mbushin mendjen taksapaguesve të saj për respektimin e të drejtave të njeriut, ka shkaktuar një kakofoni të së drejtave te njeriut ndërmjet emigrantëve dhe europianëve. Kjo histori e ka zanafillën e saj që në fillimet e qeverisjes së Angela Merkel, e cila ishte një populiste e kamufluar, që dyndjen e emigrantëve që lejoi me lehtësimin e politikave për emigracionin, e justifikoi me pretendimin e nevojës që kishte Gjermania dhe Europa për fuqi punëtore dhe profesionistë të lirë si inxhiniere, mjekë etj.
Në dekadën e fundit, jetesa ne Europë është bërë më e vështirë për europianët për shkak të rritjes së çmimeve të qirave të banesave dhe taksave në shtete te ndryshme. Disa ekonomistë populistë të majtë, ja dedikojnë rritjen e çmimeve fluksit të turistëve apo dhe luftrave të ndryshme nëpër botë. Kjo është një gënjeshtër e madhe pasi vetëm në periudhën 2015-2024 ishin rreth 35 milionë emigratë dhe azilkërkues në BE sipas EUROSTAT dhe EUAA (Europian Union Agency for Asylum). Gjithë ky fluks emigrantësh dhe azilantësh duhen strehuar, ushqyer, veshur, integruar ose deportuar. Nëse do bëjme një ekstrapolim të thjeshtë, sikur për trajtimin minimal mujor të duheshin 500 euro/person, BE do ti duhej të paguante 17.5 miliard euro. Nëse do deduktonim që sikur vetëm 2% e kësaj shifre do jetonte nën ombrellën e benefiteve sociale që ofron BE (mendohet të jetë 4.2%), në muaj do të duheshin rreth 350 milion euro në muaj të faturuara në kurriz të taksapaguesve europianë, pa përfshirë këtu kostot e strehimit apo kosto të tjera oportune. Këtij ngërci ekonomik i duhet shtuar dhe faktori i luftës Rusi-Ukrainë, e cila ka ndikuar drejtpërdrejt në rritjen e çmimeve të energjisë, lëndëve djegëse, çelikut, grurit etj. Gjithashtu mos harrojmë rritjen e detyruar të shpenzimeve ushtarake për NATO-n në masën 5% te GDP, afërmendsh të gjithë keto faktorë relevantë afektojnë drejtpërsëdrejti në xhepat e taksapaguesve europiane.
Me shumë të drejtë, pyetja që shtrohet është si u gjend BE kaq e papërgatitur ndaj këtij kolapsi politiko-ekonomik? Kjo pyetje ka dy rrafshe kërkimore të cilat duhen studiuar me kujdes, të cilat janë paaftësia e menaxhimit të krizave të vëtëkrijuara dhe fshehja e tyre përmes hipokrizisë së të drejtave të njeriut.
Në real politikë është e pamundur të ndërmarrësh platforma politike afatmesme dhe afatgjata pa bërë një studim të thelluar të kostove ekonomike, shoqërore, sociale, politike etj. Duke qënë se në BE në dekadën e fundit, politikanët që kanë udhëhequr politikat e unionit europian nuk kanë qënë politikanë të mirëfilltë por gazetarë të konvertuar në politikanë apo disa politikanë të krahut të majtë me bindje liberale populiste, madje disa syresh dhe me bindje të kamufluara komuniste. Nëse do analizojmë disa nga figurat e organeve drejtuese te BE, do vëmë re që mungojnë politikanët e rracës, që janë aq të nevojshëm për zhvillimin e makropolitikave. Më poshtë kemi një analizë të detajuar të disa nga figurave te BE në dekadën e fundit:
- Tanja Fajon, lindur në Slloveni, diplomuar në gazetari, profesion të cilin e ka ushtruar nga viti 1991 deri në vitin 2009, nga ku më pas filloi për herë të parë karrierën politike.
- Marta Kos, lindur në Slloveni, diplomuar në gazetari, profesion të cilin e ushtroi nga mesi i viteve ’80 deri në vitin 1999. Në vitin 2013 fillon karrierën politike si ambasadore jo karriere në GJermani.
- Antonio Tajani, lindur në Itali, ka ushtruar profesionin e gazetarit për shume vite përpara se ti përkushtohej politikes.
- David Sassoli lindur në Itali, diplomuar për gazetari, profesion të cilin e ka ushtruar për shumë vite përpara se ti përkushtohej politikës.
- Romana Vlahutin, lindur në Kroaci, diplomuar për shkeca sociale dhe ka ushtruar profesionin e gazetares për shumë vite përpara se ti përkushtohej politikës
- Ursula von der Leyen, lindur ne Gjermani, ka studiuar për mjeksi dhe ka qënë në të gjitha kabinetet e qeverisjes se Angela Merkel-it, e cila njihej për politikat e saj liberale pro emigracionit.
- Robert Fico, lindur Çekosllovaki, ka studiuar për drejtësi. Në vitin 1987 bëhet sekretar i Partisë Komuniste sllovake.
- Miroslav Lajčák, lindur ne Çekosllovaki ka studiuar për drejtësi. Karrierën si ambasador e ka nisur në vende komuniste si Rusia dhe Federata Jugosllave.
- Federica Mogherini, lindur në Itali, ka studiuar për drejtësi. Fillimet e saj të politikës i kishte si anëtare e lëvizjes rinore komuniste italiane. Pas shpërbërjes së partise Komuniste ju bashkua rrymave social demokrate. Së fundmi e akuzuar dhe e pandehur per afera të mëdha korrupsioni ne BE.
Nëse do bëjmë një analizë të thelluar të ndërthurur me deduksion logjik, kuptojmë që BE ka rrëshqitur në rënie të lirë, pa kuptuar se ku po shkon, që në rastin më të mirë është paaftësi dhe në rastin më të keq dashakeqësi e agjendave shpopulluese dhe invazive. Një postulat që i shkon më së miri kësaj situate thotë: “Gazetarët bëjnë analiza, politikanët mbajnë qëndrime”. Po të vëmë re me kujdes, të gjitha figurat e sipërpërmendura kanë lidhje direkte ose indirekte me situatën ku ndodhet BE. Kjo dekadencë e unionit vjen si pasojë e direkte e mungesës së politikanëve të rracës të ardhur nga shkolla e politikës, të cilët bëjnë analiza dhe studime të thelluara të strategjive politike që duhen ndjekur kohë pas kohe. Politika në vetvete është profesion i mirëfilltë, nuk është zanat të cilin mund ta mësosh rrugës me eksperiencë dhe as laborator biokimie ku mund të eksperimentosh deri sa të gjesh formulën e duhur. Politika është profesion i cili mësohet në shkollë, studiohen qindra “case studies”, bëhën kerkime, hulumtime,dhe këshillime me grupe të caktuara për të arritur në krijimin e platformave të ndryshme politike.
Media duke qënë një pushtet mjaft i fuqishëm është e aftë të informojë ose dizinformojë popuj të tërë. Gazetarët e ”pagëzuar” në politikanë, duke qënë pjesë e medias, me paaftësi ose keqdashje mbulojnë apo tjetërsojnë pasojat e vendimarrjeve të tyre. Europa si kontinent ka luftuar me forcë komunizmin, shtypjen e fjalës së lirë dhe ka mbrojtur me forcë të drejtat e njeriut nëpërmjet kartave apo konventave të ndryshme. Thënë këtë, populistët dhe komunistët duke shfrytëzuar padijen apo neglizhencën e gazetarëve të kthyer në politikëbërës, nuk bënë asnjë studim mbi pasojat e emigrimit dhe azilkërkimit masiv, pa llogaritur që kostot ekonomike dhe sociale do binin mbi qytetarët europianë, si nga ana e taksave, po ashtu dhe nga përplasja multikulturore.
Po të kthehemi pas në kohë, qoftë e drejta kanonike apo edhe ajo zakonore, emigrimin dhe përzierjen e popujve e shihnin me skepticizëm. Kjo për shkak të ruajtjes së kultures, traditave dhe zakoneve të popujve të ndryshëm. Globalizimi si fenomen ka të mirat e tij por dhe disa të këqija, përfshirë asimilimin e kulturave dhe popujve të ndryshëm për shkak të lindshmërisë së ulët dhe jetëgjatësisë së popujve të ndryshëm. Homogjenizimi artificial i detyruar është shumë i dëmshëm sepse mund të prodhojë konflikte civile të paparashikueshme dhe të papërballueshme në këtë moment krucial ku ndodhet Europa. Ky fenomen atipik dhe jo i këndshëm për tu parë, vjen si pasojë e politikave të buta dhe liberale të implementuara pa asnjë studim konkret të thelluar, pa analizë historike dhe pa një përllogaritje ekonomike. Kjo ka prodhuar kosto oportune marramendëse, si financiare ashtu dhe shoqërore.
Ky problem obskurant nuk do ishte relevant pa ndihmën e pseudo politikanëve të konvertuar apo “far left wing”-ve për një shoqëri të hapur. Kjo rrezikon një sekularizëm te Europës e cila në rastin më të mirë është viktimë e politikave të saj, e ne rastin më të keq po i kthehet karma e mëkateve te bëra ndër shekuj. Asnjë nga rastet e mësipërme nuk justifikon letargjinë europiane kundrejt kërcënimit te faktorëve të emigrimit të paligjshem dhe azilkërkimit pa kriter, të cilët me mekanizma ligjore dhe ekstraligjore po tentojnë të imponojnë rregullat dhe mënyrën e jetesës së tyre të importuara nga shtetet në të cilat refuzojnë të jetojnë. Ky absurd shkon dhe më tej duke pretenduar që të drejtat e pakicës t’i imponohen shumicës. Parimi është që shumica vendos por duke respektuar dhe të drejtat e pakicës. Me fjalë të tjera pakica duhet të përshtatet, të integrohet ose të largohet. Në të kundërt rrezikojmë përmbysjen e rendit demokratik dhe rikthim në rend anarkik, ca më keq në të drejtën natyrore.
Një tjetër problem themelor është regresi i cilësisë së politikanëve europianë të ditëve të sotme në krahasim me politikanët në dekadat e kaluara. Ka një hendek mjaft të madh të politikanëve si Margaret Thatcher, Winston Churchill, Tony Blair, Helmut Kohl, Jacques Chirac, Romano Prodi etj, dhe politikanëve si Boris Johnson, Rishi Sunak, Emanuel Macron, Olaf Shcolz, Beppe Grillo etj. Të parët ishin “master minds”-et që krijuan Europën madhështore ndërsa të dytët janë disa politikanë qesharakë te cilët direkt apo indirekt jane bashkëfajtorë në politikat e ndjekura të BE. Nëse Europa nuk reagon shpejt dhe fort madje, rrezikon të bjerë në dekadencën e pasojave të emigracionit të paligjshëm duke rrezikuar të humbasë një kulturë qindra vjecare brenda fare pak dekadave.
Pyetjet që shtrohen janë: “Si dilet nga kjo gjendje?”; “A ka zgjidhje?”. Ky problem nuk kërkon zgjidhje “deus ex machina” por një platformë konkrete, të mirëmenduar, të studiuar dhe radikale. Kjo kërkon vendosmëri, konsistencë dhe koherencë. Në optikën time platforma duhet të përmbajë këto pika:
- Rishikim imediat i politikave sociale për emigrantët e paligjshëm
- Bllokim i menjëhershëm i kërkesave për azil nga vendet e konsideruar të sigurta
- Fuqizim dhe shtim i kompetencave të FRONTEX
- Forcim i kufijve me shtetet fqinje te unionit
- Emigrantët me viza apo kontrata pune të jenë direkt subjekt kontrolli periodik
- Krijimin e kampeve të ndryshme për emigrantët e paligjshëm dhe azilkërkuesit
- Emigrantët e paligjshëm dhe azilkërkuesit, kudo qe të ndalohen, të grupohen në kampet respektivë
- Emigrantëve të paligjshëm në kampe ti sigurohen kushtet optimale të qëndrimit deri në verifikimin e tyre nëpërmjet ambasadave apo konsullatave respektive
- Emigrantëve të paligjshëm me pasaporte t’i jepet prioritet për integrimin në shoqeri ndërsa emigrantëve te paligjshëm pa pasaportë fillimisht duhet të pajisen me pasaportë nga ambasada apo konsullata përkatese. Nëse kjo është e pamundur te jetë subjekt deportimi i menjëhershëm
- Emigrantëve të paligjshem, pas verifikimit të tyre ti ofrohen deri në pesë kontrata pune me të drejtë përzgjedhjeje të shoqëruara me pagimin e strehimin për gjashtë muaj
- Emigrantët që nuk pranojnë kontratat e punës te jenë subjekt deportimi i menjëhershëm.
- Emigrantët e paligjshëm që deportohen dy herë, t’ju ndalohet hyrja në BE per pesë vitet e ardhshme.
Këtë platformë unë e kam quajtur “LEX DUODECIM TABULARUM” i shpëtimit të BE nga problemet që ka sjellë emigracioni i paligjshëm dhe pasojat e tij. Implementimi sa më i shpejtë dhe imediat i kësaj platforme, do e shpëtonte Europën njëherë e përgjithmonë. Kjo platformë është ”sine qua non” për rikthimin e Europës në shinat e kulturës dhe traditave shekullore të saj.
*Opinionet e shprehura në këtë artikull janë personale dhe nuk pasqyrojnë domosdoshmërisht politikat editoriale të Argumentum.al.
© 2026 Argumentum
