Media azerbajxhanase “Caliber” shkruan se Irani po shqyrton mundësinë e një sulmi iranian ndaj selisë së “Monafeqin”, term që përdoret nga autoritetet iraniane për Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK), e vendosur në kampin Ashraf-3 në vendin tonë.
Mes tensioneve në rritje rajonale, thuhet se po shqyrtohet mundësia e një sulmi iranian ndaj selisë së “Monafeqin” — Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (MEK) — që ndodhet në bazën Ashraf-3 në Shqipëri.
Shërbimi për shtyp i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) tha në Telegram se veprimet e mundshme thuhet se kanë të bëjnë me një strukturë që Teherani e konsideron të lidhur me “aktivitete armiqësore”.
Disa burime, duke iu referuar sulmeve të fundit të Iranit ndaj objektivave në Qipro, pohojnë se Irani nuk po e kufizon më veten në një gjeografi specifike kur synon qendrat e lidhura me kundërshtarët e tij dhe po zgjeron fushëveprimin e aftësive të tij operacionale përtej rajonit.
Megjithatë sipas ekspertëve, ky skenar është pothuajse i pamundur. E para, është shumë e komplikuar që të arrijnë Shqipërinë.
Çdo raketë ose dron do të duhej të fluturonte mbi Turqi, Irak ose përmes hapësirës ajrore të Mesdheut të monitoruar nga Flota e Gjashtë e SHBA-ve dhe sistemet e Integruara të Mbrojtjes Ajrore dhe Raketave (IAMD) të NATO-s.
Dhe duke sulmuar Shqipërinë, Irani në këtë mënyrë do t’i shpallte luftë edhe NATO-s.
Çfarë është Organizata Muxhahedine e Iranit?
Një kompleks i fortifikuar në fshatin Manzë, pranë Tiranës, shërben si shtëpi për rreth 3 mijë anëtarë të Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (e njohur edhe si Mujahedin-e-Khalq – MEK), duke shënuar një kapitull të ri në historinë mbi 60-vjeçare të këtij grupi kontrovers.
Lëvizja opozitare ka selinë në Shqipëri që prej vitit 2013, kur qeveria jonë pranoi strehimin e anëtarëve të saj me kërkesë të Shteteve të Bashkuara dhe Kombeve të Bashkuara. Zhvendosja erdhi pas viteve pasigurie në Irak, ku grupi kishte qenë i vendosur më parë.
E themeluar në vitin 1965, MEK u shfaq si një lëvizje islamike me prirje socialiste kundër sundimit të Shahut Mohammad Reza Pahlavi. Gjatë viteve 1970, ajo kreu sulme të armatosura kundër monarkisë dhe shënjestroi gjithashtu interesa amerikane në Iran.
Organizata fillimisht mbështeti Ruhollah Khomeini dhe Revolucionin Islamik të viteve 1978–1979. Megjithatë, marrëdhëniet me udhëheqjen e re klerikale u përkeqësuan shpejt. Grupi u ndalua, shumë anëtarë u arrestuan ose u detyruan të largoheshin nga vendi, ndërsa organizata vazhdoi aktivitetin opozitar nga mërgimi.
Në vitet 1980, MEK u zhvendos në Irak, ku veproi nga baza të ofruara nga qeveria e Saddam Hussein. Nga territori irakian, organizata ndërmori operacione ushtarake kundër Iranit gjatë luftës Iran-Irak, një veprim që mbetet thellësisht i debatueshëm mes shumë iranianëve dhe ka nxitur pakënaqësi të fortë ndaj saj.
Shtetet e Bashkuara e shpallën MEK-un organizatë terroriste në vitin 1997, për shkak të përfshirjes së saj në akte dhune në të kaluarën. Megjithatë, pas një fushate të gjatë ligjore dhe politike, Departamenti Amerikan i Shtetit e hoqi grupin nga lista e organizatave terroriste në vitin 2012, duke argumentuar se kishte hequr dorë nga dhuna dhe kishte bashkëpunuar në mbylljen e kampeve paraushtarake në Irak.
MEK riktheu vëmendjen ndërkombëtare në vitin 2002, kur bëri publik ekzistencën e një impianti të padeklaruar për pasurimin e uraniumit në Iran, duke nxitur kontroll më të rreptë ndërkombëtar mbi programin bërthamor të Teheranit.
Pas rrëzimit të Sadam Huseinit në vitin 2003, pozicioni i grupit në Irak u bë gjithnjë e më i pasigurt. Nën presionin e autoriteteve irakiane dhe për shkak të shqetësimeve për sigurinë, anëtarët e tij u transferuan gradualisht jashtë vendit, proces që kulmoi me zhvendosjen përfundimtare në vendin tonë.
Shërbimi për shtyp i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) tha në Telegram se veprimet e mundshme thuhet se kanë të bëjnë me një strukturë që Teherani e konsideron të lidhur me “aktivitete armiqësore”.
Disa burime, duke iu referuar sulmeve të fundit të Iranit ndaj objektivave në Qipro, pohojnë se Irani nuk po e kufizon më veten në një gjeografi specifike kur synon qendrat e lidhura me kundërshtarët e tij dhe po zgjeron fushëveprimin e aftësive të tij operacionale përtej rajonit.
/Argumentum.al
